یک بررسی نشان داده دارویی که توده عضلانی را افزایش می‌دهد، ممکن است هنگام استفاده از آمپول‌های کاهش وزن به حفظ توده بدون چربی بدن کمک کند.

آمپول‌های کاهش وزن که با نام آگونیست‌های گیرنده «جی‌ال‌پی‌‌ــ۱» (GLP-1) نیز شناخته می‌شوند، با تقلید از هورمون طبیعی تنظیم‌کننده قند خون، اشتها و هضم عمل می‌کنند که این موضوع به کاهش دریافت کالری و در نتیجه کاهش وزن منجر می‌شود.

با این حال، داروهایی مانند مانجارو و ویگووی نه تنها باعث از دست رفتن سریع چربی می‌شوند، بلکه موجب از بین رفتن عضلات بدون چربی نیز می‌شوند.

از دست دادن این عضلات نه‌تنها می‌تواند بر قدرت کلی فرد تاثیر قابل‌توجهی داشته باشد، بلکه بافت چربی در مقایسه با عضله، چربی کمتری می‌سوزاند و افرادی که توده عضلانی بدون چربی بیشتری دارند، کمتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ قرار می‌گیرند.

دکتر برندن گابریل، مدرس ارشد موسسه تغذیه و سلامت روئت (Rowett) در دانشگاه ابردین که در این تحقیق مشارکت نداشت، گفت: «عضله اسکلتی یک بافت مهم برای [حفظ] سلامت در درازمدت است. این بافت نه‌تنها برای امکان‌پذیر کردن حرکت و جلوگیری از ضعف جسمانی با افزایش سن ضروری است، بلکه پس از غذا خوردن، بخش عمده قند را در خود ذخیره می‌کند، به این معنا که بافتی مهم در پیشگیری از دیابت و بیماری‌های قلبی عروقی است.»

«پیشرفت‌های اخیر در درمان‌های چاقی، در کاهش توده چربی بسیار موثرند، اما بخش قابل‌توجهی از کاهش وزن در طول درمان، ناشی از [کاهش] توده بدون چربی، از جمله عضلات اسکلتی، است.»

اگرچه نشان داده شده است که تمرین‌های قدرتی می‌توانند کاهش توده عضلانی را، که همراه با کاهش وزن شدید رخ می‌دهند، محدود کنند، پژوهشگران دریافتند که استفاده از یک آنتی‌بادی مونوکلونال (پروتئینی ساخته‌شده در آزمایشگاه) به نام «آپیتگروماب» می‌تواند هنگام مصرف تیرزپاتاید، داروی موجود در مانجارو، به حفظ توده غیرچربی بدن کمک کند.

آپیتگروماب با مسدود کردن میوستاتین، پروتئینی که در مهار رشد عضلات نقش دارد، عمل می‌کند.

پژوهشگران در ایالات متحده برای این مطالعه که در مجله «نیچر مدیسین» منتشر شد، ۱۰۲ شرکت‌کننده را به دو گروه تقسیم کردند. به یک گروه آپیتگروماب همراه با تیرزپاتاید و به گروه دیگر دارونما همراه با تیرزپاتاید داده شد.

پس از ۲۴ هفته، میزان کاهش وزن کلی در هر دو گروه مشابه بود، اما شرکت‌کنندگانی که آپیتگروماب را همراه با تیرزپاتاید دریافت کرده بودند، به طور میانگین ۱.۶ کیلوگرم از توده غیرچربی بدن خود را از دست دادند، در حالی که افرادی که تیرزپاتاید را همراه با دارونما دریافت کرده بودند، حدود ۳.۵ کیلوگرم از توده غیرچربی بدنشان را از دست دادند.

با این حال، نویسندگان این مقاله تاکید کردند که این پژوهش محدودیت‌هایی داشت. بیشتر شرکت‌کنندگان زن بودند و این پژوهش از نظر تعداد شرکت‌کنندگان و مدت زمان، کوچک و کوتاه بود.

کارشناسان اکنون می‌گویند برای ارزیابی مزایا و ایمنی این دارو، به کارآزمایی‌های بزرگ‌تر و طولانی‌تر نیاز است.

دکتر ماری اسپریکلی که در دانشگاه کمبریج در زمینه پیشگیری از دیابت و اختلالات متابولیک مرتبط در گروه‌های پرخطر فعالیت می‌کند، گفت: «راهبردهایی که به حفظ توده غیرچربی بدن کمک می‌کنند و در عین حال مزایای کاهش وزن را حفظ می‌کنند، بسیار موردتوجه‌اند، اما هنوز باید مشخص شود که آیا این راهبردها در بلندمدت به بهبود وضعیت نهایی بیماران منجر می‌شوند یا خیر.»

«حفظ توده غیرچربی بدن از نظر زیستی، توجیه‌پذیر و به صورت بالقوه، سودمند است، اما برای مشخص شدن اینکه آیا این تغییرات به بهبود معنادار در قدرت [بدنی]، عملکرد جسمی، کیفیت زندگی، یا وضعیت نهایی بیماران در بلندمدت منجر می‌شوند یا خیر، به مطالعات بزرگ‌تر و طولانی‌تر نیاز است.»