شمار جوانان آمریکایی که وارد روابط عاشقانه نمی‌شوند، مدام بیشتر می‌شود؛ واقعیتی که پژوهشگران اکنون هشدار می‌دهند ممکن است برای سلامتی آن‌ها زیان‌بار باشد.

بر اساس یک نظرسنجی سال ۲۰۲۳ از مرکز بررسی زندگی آمریکایی، تعداد افراد نسل «زد»، یعنی متولدان سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲، که گزارش داده‌اند در دوره نوجوانی در دوره‌ای در یک رابطه بوده‌اند، ۲۰ درصد کمتر از نسل اکس و ۲۲ درصد کمتر از نسل بومرها [اصطلاحا نسل پر نوزاد یا بیبی بومرز] بود و یک مقاله علمی سال ۲۰۲۵ از موسسه آمریکایی پسران و مردان، نشان داد که بیش از ۴۰ درصد مردان نسل زد گزارش داده‌اند که به‌عنوان نوجوان، در سال گذشته تجربه هیچ رابطه‌ای نداشته‌اند.

در واقع، یک نظرسنجی ملی جدید از ۲۰ هزار نفر، نسل زد را به عنوان «تنها‌ترین نسل» شناخته است، حتی تنها‌تر از نسل هزاره‌ [اصطلاحا همان نسلِ وای یا نسل ایگرگ].

اکنون، یک تحلیل تازه از بیش از ۱۷ هزار نوجوان و جوان در آلمان و بریتانیا نشان می‌دهد هر کسی که در دوره‌ای طولانی مجرد بماند، احساسات فزاینده‌ای از تنهایی و کاهش بیشتری در رضایت از زندگی را تجربه می‌کند.

پژوهشگران دانشگاه زوریخ سوییس در یک اطلاعیه، اعلام کردند که کاستی‌ها در کیفیت زندگی [یا اصطلاحا نیک‌زیستی (well-being)] نیز در اواخر دهه ۲۰ زندگی افراد بیشتر می‌شود و نشانه‌های افسردگی نیز در این دوره افزایش می‌یابد.

مایکل کرمر، پژوهشگر ارشد، توضیح داد: «به طور کلی، یافته‌های ما نشان می‌دهد که مجرد ماندن طولانی در اوایل بزرگسالی معمولا با کاهشی متوسط [و نه قابل‌توجه و شدید] در کیفیت زندگی همراه است.»

مسئله سطح تحصیلات

پژوهشگران پاسخ‌های افراد ۱۶ تا ۲۹ ساله را بررسی کردند.

این بررسی نشان داد که مردان، افراد با سطح بالاتر تحصیلات، افرادی که کیفیت زندگی کنونی آن‌ها پایین‌تر است و افرادی که به‌تنهایی یا با یکی از والدین زندگی می‌کنند، بیشتر احتمال دارد به مدت طولانی‌تری مجرد بمانند.

کرمر گفت: «نتایج ما نشان می‌دهد که هم عوامل اجتماعی جمعیت‌شناختی مانند سطح تحصیلات و هم ویژگی‌های روان‌شناختی مانند کیفیت زندگی حال حاضر [هر فرد]، به پیش‌بینی اینکه چه کسی وارد یک رابطه عاشقانه می‌شود و چه کسی نمی‌شود، کمک می‌کنند.»

او اشاره کرد که این نتایج، پژوهش‌های پیشین را درباره وجود پیوند میان تمرکز بر سطح تحصیلات و به تعویق انداختن روابط متعهدانه، تایید می‌کند.

آشنایی اولیه و اولین برخورد اتفاقی بامزه

پژوهشگران اهمیت نخستین رابطه را هم برای جوانان کشف کردند. پاسخ‌دهندگانی که وارد اولین رابطه خود شده بودند، رضایت بالاتری از زندگی و احساس تنهایی کمتری را گزارش دادند.

این موضوع هم در کوتاه‌مدت و هم در بلندمدت، درست بود، اما هرچه افراد دیرتر وارد اولین رابطه می‌شوند، مدت مجرد ماندن آن‌ها هم طولانی‌تر می‌شود.

کرمر گفت: «این نشان می‌دهد که ورود به نخستین رابطه، زمانی که افراد در اواخر دهه ۲۰ زندگی خود هستند، ممکن است دشوارتر شود، به‌ویژه از آنجا که کیفیت زندگی پایین‌تر نیز احتمال مجرد ماندن طولانی‌تر را افزایش می‌دهد.»

مسئله تنهایی

آثار  منفی تنهایی بر سلامتی به‌طور گسترده بررسی شده است و نگرانی‌ها در این زمینه کم نیست.

برای نمونه، بر اساس اعلام کلینیک کلیولند، تنهایی، سطح هورمون استرس کورتیزول را افزایش می‌دهد و افراد را در معرض خطر مشکلات عروقی، دستگاه ایمنی و قلب قرار می‌دهد.

دیگر خطرات سلامتی مرتبط با تنهایی شامل فشار خون بالا، زوال عقل، دیابت، سکته مغزی، خودکشی و مرگ زودرس است.

دکتر آدام بورلند، روانشناس، به این مرکز درمانی گفت: «ما می‌دانیم استرس چه اثری بر بدن دارد و تنهایی به‌شدت استرس‌زا است. اگر تنها باشیم، لزوما آن طور که باید، از خودمان مراقبت نمی‌کنیم و این می‌تواند به مشکلات سلامتی منجر شود.»