ریواس با وجود فیبر و ترکیبات گیاهی مفید، کمتر در وعده‌های غذایی روزمره جای دارد و طعم بسیار ترش و فصل کوتاه برداشت، مصرف این گیاه را محدود می‌کند، با این‌ حال، فواید احتمالی آن برای سلامت قلب، دستگاه گوارش و کبد، توجه پژوهشگران را به خود جلب کرده است.

ریواس سرشار از فیبر و ترکیبات گیاهی است که می‌توانند به تنظیم کلسترول خون، بهبود عملکرد روده و کاهش التهاب کبد کمک کنند، هرچند اثبات برخی از این فواید به تحقیقات بیشتری نیاز دارد. به‌ گفتهٔ متخصصان، کلید بهره‌مندی از فواید ریواس این است که از طعم ترش آن لذت ببرید و آن را زیر انبوهی از شکر افزوده پنهان نکنید.

به گزارش دیلی‌میل، فواید احتمالی ریواس برای قلب از فیبر محلول آن آغاز می‌شود. این فیبر در دستگاه گوارش تا حدی مانند اسفنج عمل می‌کند. به طوری که به اسیدهای صفراوی متصل می‌شود و به دفع آن‌ها از بدن کمک می‌کند.

از آنجا که کبد برای ساخت اسیدهای صفراوی از کلسترول استفاده می‌کند، ممکن است برای جایگزین کردن اسیدهای صفراوی دفع‌شده، مقدار بیشتری کلسترول ال‌دی‌ال (LDL)، موسوم به کلسترول «بد»، از خون برداشت کند.

پژوهش‌ها نیز به این اثر احتمالی اشاره کرده‌اند. از جمله مطالعه‌ای که سال ۲۰۲۶ که در نشریهٔ  بیوشیمی تغذیه‌ای (Journal of Nutritional Biochemistry) منتشر شد و نشان داد بخش‌های مشخصی از ترکیبات گیاهی جداشده از ریواس خام تولید اسیدهای صفراوی را در کبد افزایش و در مدل‌های بررسی سوخت‌وساز، میزان کلسترول خون را به‌ میزان قابل‌توجهی کاهش دادند.

این مطالعه همچنین به ترکیبات طبیعی گیاهی موسوم به «آنتراکینون‌های آزاد» اشاره کرد که ممکن است همراه با فیبر محلول، سطح آنزیم‌های کبدی دخیل در سوخت‌وساز چربی و کلسترول را کاهش دهند.

ریواس سرشار از ترکیبات پلی‌فنولی است که استرس اکسیداتیو و التهاب را کاهش می‌دهند؛ دو عاملی که با سلامت قلب و عروق و یکپارچگی سد روده‌ای ارتباط دارند. این گیاه حاوی دو آنتراکینون به نام‌های «رِئین» و «اِمودین» است که به‌عنوان ملین‌های طبیعی و ملایم عمل می‌کنند. فیبر قابل‌تخمیر و دیگر ترکیبات گیاهی آن هم ممکن است به رشد باکتری‌های مفید روده کمک کنند؛ باکتری‌هایی که پوشش محافظ روده را تقویت می‌کنند و مانع تجمع اسیدهای صفراوی سمی می‌شوند.

مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۵ که در نشریهٔ فیتومدیسین (Phytomedicine) منتشر شد، نشان داد عصاره‌های استانداردشدهٔ ریواس در مدل‌های آزمایشگاهی، نشانگرهای التهاب را در پوشش داخلی روده کاهش دادند و از استرس اکسیداتیو در کبد کاستند. این اثر می‌تواند به جلوگیری از ایجاد بافت جوشگاهی، موسوم به «فیبروز»، فرایندی که در نهایت به سیروز کبدی برگشت‌ناپذیر منجر می‌شود، کمک کند.

این یافته‌ها نشان می‌دهند که ریواس ممکن است به کاهش التهاب و محافظت از سلول‌ها کمک کند، هرچند برای روشن شدن اینکه این آثار در رژیم غذایی روزمره چگونه بروز می‌کنند، به پژوهش‌های بیشتری نیاز است.

ریواس چه مواد مغذی‌ دارد و چگونه می‌توان آن را به رژیم غذایی افزود؟

ریواس تازه کالری پایینی دارد و ویتامین کا۱، کلسیم، پتاسیم، آنتی‌اکسیدان‌ها و فیبر غذایی فراهم می‌کند. همچنین در مقایسه با دیگر ساقه‌های دارای طعم تندوتیز، مانند کرفس، حاوی مقدار بیشتری از برخی پلی‌فنول‌ها و آنتراکینون‌های طبیعی است.

حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ گرم ریواس، معادل تقریباً یک یا دو ساقهٔ تازه، می‌تواند مقداری فیبر و دیگر ترکیبات گیاهی مفید در اختیار بدن قرار دهد.

ریواس می‌تواند جزئی مغذی از یک رژیم غذایی متعادل باشد و لازم نیست استفاده از آن به دسرهای پرشکر محدود شود. می‌توان ریواس را با میوه‌های شیرین مانند انواع توت، به‌آرامی پخت و به آن دارچین یا زنجبیل اضافه کرد. همچنین می‌توانید برش‌های نازک آن را به کاسه‌های غذاییِ حاوی غلات افزود، آن را با روغن زیتون و عسل در فر گذاشت و کنار غذاهای گوشتی مصرف کرد، یا با سرکهٔ سیب از آن ترشی درست کرد.

یک نکته مهم دربارهٔ ریواس این است که هرگز نباید برگ‌های بزرگ و سبز آن را خورد، زیرا سمی‌اند و می‌توانند مستقیماً به کلیه‌ها و اندام‌های گوارشی آسیب برسانند.

همچنین باید توجه داشت که اگرچه ساقه‌های قرمز و خوراکی آن بی‌خطرند، حاوی مقدار متوسطی اگزالات‌اند که می‌تواند در خون تجمع پیدا کند و به بافت‌ها و اندام‌های حیاتی آسیب برسانند. اگر سابقهٔ سنگ کلیه از نوع اگزالات کلسیم یا بیماری کلیوی دارید که دفع اگزالات را دشوارتر می‌کند، پیش از مصرف مقدار زیاد ریواس با پزشک خود مشورت کنید.

فراورده‌های غلیظ ریواس نیز ممکن است باعث ناراحتی گوارشی یا وابستگی به ملین شوند، بنابراین ساقه‌های کامل آن را در حد اعتدال مصرف کنید.