بر اساس یک پژوهش سراسری جدید در آمریکا، افرادی که در نزدیکی مغازههای خشکشویی زندگی میکنند ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به بیماری پارکینسون باشند. این پژوهش نشان داد که هرچه فاصله محل زندگی افراد با خشکشویی کمتر باشد، این خطر افزایش مییابد.
دکتر اومر اکبر، مدیر مرکز اختلالات حرکتی در موسسه علوم اعصاب هکنسک مریدین و استاد عصبشناسی، به نیوزویک گفت برجستهترین یافته این مطالعه، وجود «رابطه دوزــپاسخ» است. به این معنا که هرچه فرد به خشکشویی نزدیکتر زندگی میکرد، ارتباط مشاهدهشده با ابتلا به این بیماری قویتر بود.
اکبر که در این پژوهش مشارکت نداشت، گفت پژوهشگران مدتها است این فرضیه را مطرح کردهاند که مواد شیمیایی که در گذشته در خشکشوییها استفاده میشد، از جمله تریکلرواتیلن و پرکلرواتیلن، خطر ابتلا به پارکینسون را افزایش میدهند. اما به گفته او، این گزارش مشخص از آن جهت یافته تازهای ارائه میدهد که با بررسی نمونهای بزرگ در سطح ملی، تایید میکند صرف زندگی در نزدیکی یک خشکشوییــ و نه فقط کار کردن با این مواد شیمیاییــ ممکن است یکی از عوامل خطر باشد.
او افزود این مواجهه ممکن است با نوع خاصی از پارکینسون که عمدتا راه رفتن و تعادل را تحت تاثیر قرار میدهد، نیز ارتباط داشته باشد.
یافتههای پژوهش
این پژوهش به سرپرستی دانشمندان موسسه عصبشناسی بارو در فینیکس آریزونا انجام و پیش از بررسی نهایی، بهصورت نسخه اولیه و ویرایشنشده در نشریه تخصصی پارکینسون (npj Parkinson’s Disease) از نشریات مجموعه نیچر (Nature)، منتشر شد.
این گروه دادههای بیمه درمانی نزدیک به ۱۹ میلیون سالمند تحت پوشش برنامه دولتی مدیکر (Medicare) را در سراسر آمریکا بررسی کرد.
نتایج نشان داد خطر ابتلا به پارکینسون در افرادی که در فاصله حدود ۵۰۰ فوتی، معادل تقریبا ۱۵۰ متری، از یک خشکشویی زندگی میکردند، ۱۴ درصد بیشتر از کسانی بود که محل سکونتشان فاصله بیشتری داشت، حتی پس از آنکه سایر عوامل خطر نیز در محاسبات لحاظ شدند. هرچه فاصله افراد از خشکشویی بیشتر میشد، میزان این خطر نیز کاهش مییافت.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
مواد شیمیایی موثر با این ارتباط
مغازههای خشکشوییها به مدت چندین دهه برای پاک کردن چربی و لکه از لباسها بدون استفاده از آب، به حلالهای کلردار مانند تریکلرواتیلن یا تیسیئی (TCE) و پرکلرواتیلن یا پیسیئی (PCE) متکی بودند. استفاده از تیسیئی سالها پیش تا حد زیادی در این صنعت کنار گذاشته شد، اما بسیاری از مغازههای خشکشویی در آمریکا در عوض به استفاده از پیسیئی روی آوردند؛ مادهای که پس از نفوذ به زیر زمین، میتواند به تیسیئی تجزیه شود.
هر دو ماده شیمیایی ممکن است سالها در خاک و آبهای زیرزمینی باقی بمانند، حتی مدتها پس از تعطیلی یک خشکشویی.
مناطق با بیشترین میزان ارتباط در سراسر آمریکا
ارتباط میان نزدیکی محل سکونت به خشکشوییها و بیماری پارکینسون در چند منطقه، از جمله جنوب شرقی ایالت ایلینوی، ناحیه مرزی تنسی و کنتاکی و دالاس در ایالت تگزاس، از همه قویتر بود.
پژوهشگران میگویند عواملی مانند آلودگیهای بهجامانده از گذشته، ویژگیهای زمینشناختی محلی یا فرسودگی لولهها و زیرساختها ممکن است توضیح دهند که چرا این الگو در برخی مناطق قویتر از مناطق دیگر است. با این حال تاکید میکنند که تایید این موضوع به پژوهشهای بیشتری نیاز دارد.
دکتر برد راست، رئیس بخش عصبشناسی موسسه عصبشناسی بارو و نویسنده ارشد این پژوهش، در بیانیهای گفت: «این مطالعه بر مجموعه روبهگسترش شواهدی میافزاید که نشان میدهد مواجهه با عوامل محیطی ممکن است در بیماری پارکینسون نقش مهمی داشته باشد. شناسایی این عوامل گامی مهم برای درک این موضوع است که چگونه میتوانیم در آینده بار ناشی از این بیماری را کاهش دهیم.»
اکبر هشدار داد که این مطالعه تنها وجود یک ارتباط را نشان میدهد و اثباتکننده رابطه علت و معلولی نیست، زیرا میزان مواد شیمیایی در بدن بیماران اندازهگیری نشد. با این حال، افزود که این یافتهها مؤید دیدگاه گستردهتری است که بر اساس آن، بیماری پارکینسون احتمالا از ترکیب عواملی نظیر افزایش سن، استعداد ژنتیکی و مواجهه با عوامل محیطی ناشی میشود.
این یافتهها همچنین این احتمال را مطرح میکنند که کاهش تماس با برخی از این عوامل، در آینده میتواند به بخشی از برنامههای پیشگیری از پارکینسون تبدیل شود.
