حتی پیش از آنکه اسکات بنست، وزیر خزانه‌داری آمریکا، از اقدام‌های جدید ایالات متحده برای اعمال فشار بر اقتصاد جمهوری اسلامی ایران خبر دهد، اوضاع برای تهران روزبه‌روز وخیم‌تر به نظر می‌رسید.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، آشکارا در حال پیروز شدن در جنگ با رژیم حاکم بر ایران است و در شرایطی که تهران می‌کوشد راهی برای رهایی از این وضعیت پیدا کند، او بیش از هر چیز باید بر موضعش پافشاری کند.

مهم‌تر از همه اینکه اکنون نفت در حال عبور از تنگه هرمز است و این یعنی تلاش تهران برای بستن تنگه هرمز شکست خورده است.

از سوی دیگر، کشورهای همسایه‌ای که جمهوری اسلامی ایران به آن‌ها حمله کرده است، نیز دیگر به ستوه آمده‌اند. به عنوان نمونه، امارات متحده عربی که بزرگ‌ترین شریک تجاری ایران است، هفته گذشته تمامی معاملات، از جمله تراکنش‌های مالی، را متوقف کرد.

دبی دهه‌ها یکی از مسیرهای اصلی تهران برای دور زدن تحریم‌ها  بود و بیش از یک‌سوم واردات ایران نیز از این مسیر انجام می‌شد.

نرخ تورم در ایران، در بحبوحه بیکاری گسترده و بحران‌های دیگر، پیش‌تر  از ۹۰ درصد گذشته و حکومت را به‌طور فزاینده‌ای از پرداخت حقوق ارتش ناتوان کرده بود. اکنون حتی سپاه پاسداران نیز باید به‌زودی فشار اقتصادی را احساس کند؛ موضوعی که می‌تواند مهم‌ترین ستون و تکیه‌گاه نهایی بقای حکومت را به خطر بیندازد.

خبر روز جمعه بسیار مهم بود: نفتکش‌ها با اسکورت آمریکا اکنون به‌طور پیوسته از تنگه عبور می‌کنند و هر هفته ۲۰۰ کشتی‌ــ این تعداد همچنان رو به افزایش است‌ــ با امنیت از این آبراهه می‌گذرند؛ رقمی که در مقایسه با تنها دو هفته پیش، نزدیک به ۴۰۰ درصد افزایش یافته است.

این میزان هنوز از سطح پیش از جنگ پایین‌تر است، اما همراه با تغییرات دیگری که در تولید و مسیرهای صادراتی در سراسر جهان رخ داده، برای حفظ قیمت نفت در سطحی قابل‌کنترل، کافی است.

رهبران جمهوری اسلامی ایران اکنون بار دیگر تاکتیک «پلیس بد و پلیس خوب» را پیش گرفته‌اند. به این معنی که گروهی در داخل حکومت با خشم و تهدید شدید واکنش نشان می‌دهند و گروهی دیگر اصرار دارند که خواهان صلح‌اند و پیشنهاد ازسرگیری مذاکرات را مطرح می‌کنند؛ پیشنهادی که اگر واشنگتن آن را بپذیرد، خیلی زود به مطالبه امتیازهای پیشدستانه از آمریکا تبدیل خواهد شد؛ آن‌هم پیش از آنکه طرف ایرانی حتی تظاهر کند قصد گفتگوی جدی دارد.

هدف از این بازی تقویت روایتی است که منتقدان داخلی ترامپ مرتب مطرح می‌کنند: این ادعا که رهبران کنونی ایران مشتاق مذاکره برای رسیدن به صلحی پایدار بودند، اما حملات آمریکا و اسرائیل به‌اصطلاح «میانه‌روها» را از بین برد و در نتیجه، «تندروها کنترل اوضاع را به دست گرفتند» و تنها راه شکست دادن این افراد بد، آن است که با «میانه‌روهای» باقی‌مانده به توافق رسیده شود تا آن‌ها بتوانند افراد افراطی‌تر را کنار بزنند.

جمهوری اسلامی ایران دهه‌ها است که روایت‌های گوناگونی از این نمایش را اجرا می‌کند و لیبرال‌های غربی، به‌ویژه در رسانه‌ها، همچنان فریب آن را می‌خورند؛ حال آنکه «پلیس‌های خوب» هرگز تغییر واقعی به ارمغان نیاوردند.

همان‌طور که مارک دوبوویتز هفته گذشته در نیویورک‌پست هشدار داد، تهران ممکن است در چارچوب همین راهبرد یک حرکت دیگر نیز انجام دهد: استفاده از موشک‌ها و پهپادهایی که برای چنین موقعیتی ذخیره کرده است‌‌ــ و احتمالا توانمندی‌های جنگ سایبری خود‌ــ در قالب بزرگ‌ترین حمله گسترده‌ای که بتواند اواخر اکتبر درست پیش از انتخابات اسرائیل و آمریکا، انجام دهد.

هدف این است که فضایی بحرانی و پرتنش ایجاد شود که رای‌دهندگان در هر دو کشور را دچار هراس و سردرگمی کند تا در نتیجه آن بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، از قدرت کنار برود و در آمریکا هم دموکرات‌ها کنترل قاطع کنگره را به دست بگیرند تا بتوانند بودجه پنتاگون را قطع کنند و ترامپ را نیز درگیر یک نمایش دیگر برای استیضاح کنند.

ترامپ و تیمش باید درباره این احتمال به مردم آمریکا هشدار و توضیح دهند که جمهوری اسلامی ایران واقعا در تنگنا قرار گرفته است، اما هنوز چند «دندان» برای گاز گرفتن دارد و تمام تلاش خود را خواهد کرد تا اراده آمریکا را در هم بشکند.

در این مرحله، دو طرف در واپسین مراحل زورآزمایی و چشم‌درچشم شدن رسیده‌اند و اکنون زمان آن نیست که واشنگتن پلک بزند یا عقب‌نشینی کند.

برگرفته از نیویورک‌پست