بر اساس یک بررسی جدید، [داشتن] یک رژیم غذایی سرشار از ماهی، میوه‌ها و سبزیجات و با قند و سدیم کم، ممکن است به توضیح طول عمر فرزندان افراد ۱۰۰ ساله کمک کند.

دانشمندان در دانشگاه تافتس می‌گویند این مطالعه نخستین موردی است که به عادات غذایی فرزندان افراد ۱۰۰ ساله که از ژن‌های طول عمر والدین خود و بسیاری از محیط‌های زندگی آن‌ها برخوردارند، نگاهی جامع انداخته است.

نسبت به نسل‌های گذشته، اکنون افراد بیشتری یک ۱۰۰ سال کامل عمر می‌کنند و این موضوع پژوهشگران را واداشته است که به بررسی رازهای سلامتی طول عمر آن‌ها بپردازند.

در حالی که ژنتیک حدود ۵۰ درصد از متغیر بودن سن مرگ را تعیین می‌کند، عواملی مانند تغذیه نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند.

این مطالعه جدید به دنبال الگوهایی در میان فرزندان افراد ۱۰۰ ساله بود که می‌تواند به همه افراد، صرف‌نظر از خاستگاه ژنتیکی، کمک کند زندگی طولانی‌تری داشته باشند.

ارفِی ژائو، نویسنده این مقاله که در مجله ساینس منتشر شد، گفت: «تغذیه یک عامل تاثیرگذار و غیرژنتیکی است که تحت کنترل افراد قرار دارد و می‌تواند بر اینکه آن‌ها چه مدت زندگی کنند و چه مدت یک زندگی سالم داشته باشند، تاثیر بگذارد.»

پژوهشگران دانشگاه بوستون در سال ۲۰۰۵، زمانی که فرزندان افراد ۱۰۰ ساله در دهه ۷۰ زندگی خود بودند، شروع به مصاحبه با آن‌ها کردند و این پژوهش ادامه‌دار اکنون بر پایه ۲۰ سال داده شکل گرفته است. بسیاری از این فرزندان اکنون در دهه ۹۰ زندگی خود به سر می‌برند.

پائولا سباستیانی، یکی دیگر از نویسندگان این مقاله، گفت: «اکنون که [وضعیت] فرزندان افراد ۱۰۰ ساله را به مدت ۲۰ سال پیگیری کرده‌ایم، می‌دانیم که آن‌ها به‌عنوان یک گروه با خطرات به‌طور قابل‌توجهی پایین‌تر سکته مغزی، زوال عقل، دیابت نوع ۲ و بیماری‌های قلبی‌عروقی مواجه بوده‌اند.»

این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرزندان والدین با عمر طولانی، از رژیم‌های غذایی استفاده می‌کنند که برای سلامتی سوخت‌وساز، قلب و مغز بهتر است.

پژوهشگران دریافتند که مقایسه رژیم غذایی فرزندان افراد ۱۰۰ ساله، با رژیم غذایی افرادی که والدینشان به این اندازه عمر نکردند، تفاوت قابل‌توجهی را آشکار می‌کند. گروه اول مقدار بیشتری ماهی، میوه‌ها و سبزیجات و قند کمتر و به‌طور قابل‌توجهی سدیم کمتری مصرف می‌کردند.

آن‌ها گفتند: «این عناصر ممکن است مسیرهای رفتاری را نشان دهند که تاب‌آوری زیستی به‌ارث‌رسیده را تکمیل یا تقویت می‌کنند.»

دکتر ژائو توضیح داد: «این فقط یک نوع غذا نیست و فقط بحث تغذیه و 'سالم خوردن' به‌تنهایی نیست که به فرد کمک می‌کند به آن نقطه عطف ۱۰۰ سالگی برسد. این مجموعه‌ای از عوامل محیطی و ژنتیکی است که ما تازه شروع به روشن کردن آن‌ها کرده‌ایم.»

پژوهشگران بر نیاز به آموزش افراد در تمام سطوح اجتماعی‌اقتصادی تاکید می‌کنند تا غلات کامل بیشتری مصرف کنند و لوبیا، توفو و سایر حبوبات بیشتری را در رژیم غذایی خود بگنجانند.

آندرس آردیسون کورات، نویسنده مشترک این مقاله، گفت: «ما همچنین نیاز داریم راه‌هایی پیدا کنیم تا برای افراد، مصرف بیشتر میوه‌ها و سبزیجات، ماهی و سایر غذاهای سالم‌تر، مقرون‌به‌صرفه‌تر و راحت‌تر شود.»

پژوهشگران با تکیه بر یافته‌های این مطالعه جدید، امیدوارند سالمندی سالم را برای همه افراد در دسترس‌تر و مقرون‌به‌صرفه‌تر کنند.

دکتر سباستیانی گفت: «هدف ما صرفا یافتن راه‌هایی برای کمک به افراد برای زندگی طولانی‌تر نیست، بلکه کمک به آن‌ها برای یافتن راه‌هایی است که با افزایش سن سالم‌تر باشند.»

«من باور دارم این مطالعه در سال‌های پیش‌ رو، به‌علاوه سایر پژوهش‌هایی که انجام می‌دهیم، به ما کمک خواهد کرد این هدف را برای افراد بیشتری محقق کنیم، صرف‌نظر از اینکه در ژن‌های آن‌ها چه چیزی وجود دارد.»