پژوهشی تازه نشان داده است افرادی که در طول روز بهطور منظمتری در معرض نور قرار داشتند، معمولا در ساعتهای مناسبتری میخوابیدند و بیدار میشدند، در اوایل شب نیز خواب عمیقتری داشتند.
جنیفر مارتین، روانشناس بالینی و استاد دانشگاه بینالمللی فلوریدا، که در این مطالعه مشارکت نداشت، به فاکسنیوز دیجیتال گفت که این یافتهها با دانستههای کنونی متخصصان خواب درباره تاثیر نور بر ساعت زیستی بدن مطابقت دارد.
به گفته مارتین، نور از طریق مسیری مشخص که از چشم آغاز میشود، بر خواب انسان تاثیر میگذارد. وقتی نور به سلولهای خاصی در شبکیه چشم میرسد، این پیام را به مغز منتقل میکند که روز است و در نتیجه باید هوشیار و فعال باشیم.
نور صبحگاهی اهمیت ویژهای دارد، چون به تنظیم چرخه خواب و بیداری بدن کمک میکند. به همین دلیل معمولا توصیه میشود افراد در صورت امکان، در ساعات ابتدایی روز مدتی را در فضای باز بگذرانند.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
مارتین دراینباره گفت: «قرار گرفتن در معرض نور خورشید در ساعات ابتدایی روز برای داشتن خواب سالم بسیار مفید است. دریافت منظم نور صبحگاهی کمک میکند افراد هر شب تقریبا سر ساعت مشخصی احساس خوابآلودگی کنند و الگوی خواب منظمی داشته باشند.»
او افزود محدود کردن نور شدید در ساعات عصر و شب نیز میتواند به بهبود خواب کمک کند. مارتین توصیه میکند افراد در دو ساعت پایانی پیش از خواب از نور شدید دوری کنند و هر روز صبح سر ساعت ثابتی از خواب بیدار شوند، تغییر ساعت بیدار شدن به میزان بیش از حدود یک ساعت میتواند حالتی شبیه پرواززدگی ایجاد و خواب منظم و باکیفیت را مختل کند.
البته پژوهشگران این مطالعه خاطرنشان کردهاند که این مطالعه چند محدودیت داشته و آنها در این پژوهش میان قرار گرفتن در معرض نور روز و الگوهای خواب، ارتباطی آماری یافتهاند، اما این ثابت نمیکند که یکی مستقیما علت دیگری است.
پژوهشگران همچنین میزان نور دریافتی را با دستگاههای مچبند اندازهگیری کردند، نه در سطح چشمها، یعنی جایی که نور مستقیم بر ساعت زیستی بدن اثر میگذارد. افزون بر این، عواملی مانند فعالیت بدنی یا زمان صرف وعدههای غذایی را که ممکن است بر خواب اثرگذار باشند، در محاسباتشان لحاظ نکردند.
