یک ایمپلنت (ابزار کاشتنی پزشکی) جدید برای افزایش طول پا به نام به «پی‌مکس» (PMax) توانسته است دوره ناتوانی حرکتی پس از جراحی افزایش قد را به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش دهد و به بیماران این امکان را بدهد که تنها دو هفته پس از عمل، بدون کمک راه بروند؛ فرایندی که با روش‌های کنونی حدود پنج ماه طول می‌کشد.

جراحان دهه‌ها است برای اصلاح نابرابری موجود در طول اندام‌ها یا اختلالات رشد عمل‌های افزایش طول اندام انجام می‌دهند، اما در دهه ۲۰۲۰، شمار افرادی‌ــ اغلب مردان ــ که صرفا با هدف افزایش قد به سراغ این عمل‌ها می‌روند، به‌شدت افزایش یافته است.

به گزارش دیلی بیست، متقاضیان بسته به نوع جراحی، می‌توانند حدود ۷.۶ تا ۱۵.۲ سانتی‌متر، افزایش قد را انتظار داشته باشند. اما دوران نقاهت چندماهه پس از جراحی اغلب متقاضیان را می‌ترساند و برای افرادی که امکان دورکاری ندارند، ممکن است اساسا دست‌نیافتنی باشد؛ به‌ویژه با توجه به هزینه بالای چنین جراحی‌هایی که در آمریکا می‌تواند از ۷۵ هزار دلار هم فراتر رود.

با این‌ حال، ممکن است در آینده‌ نزدیک، این مانع دیگر برای متقاضیان جراحی چندان جدی نباشد.

پریسایس مکس (PRECICE Max) یا «پی‌مکس» (PMax) ایمپلنت داخلی جدیدی است که به‌گونه‌ای طراحی شده تا بیماران اندکی پس از آنکه جراحان استخوان‌های پایشان را می‌شکنند و به‌تدریج می‌کشند، بتوانند تمام وزنشان را روی پاهایشان بیندازند.

دکتر درور پیلی که در ساخت این ابزار مشارکت داشت و چهار دهه در زمینه افزایش طول اندام فعالیت کرده است، به مجله جی‌کیو گفت این میله تیتانیومی تقویت‌شده می‌تواند مدت انتظار برای راه‌ رفتن بدون کمک را از حدود پنج ماه به تنها دو هفته کاهش دهد.

این ابزار تازه‌ترین دستاورد در روند تکامل جراحی افزایش طول اندام است که به‌تدریج از استفاده از چارچوب‌های فلزی خارج از پا به کارگذاشتن میله‌های مغناطیسی درون استخوان رسیده است.

پیلی گفت: «هنوز به یاد دارم وقتی یکی از نخستین جراحی‌هایم را انجام دادم، شرایط چگونه بود و بیماران چه مراحلی را پشت سر گذاشتند و چه رنجی می‌کشیدند. اکنون [با پی‌مکس] تقریبا می‌توانم واژه رنج را از این فرایند حذف کنم.»

این جراحی از مدت‌ها پیش از آنکه پی‌مکس آسان‌تر کردن دوره بهبودی و نقاهت را وعده بدهد، به‌واسطه فیلم «مادی‌گرایان» ساخته سلین سونگ بحث‌برانگیز شده بود. در این فیلم، هری کاستیو، سرمایه‌دار ثروتمندی با بازی پدرو پاسکال، فاش می‌کند که پس از سال‌ها احساس ناکافی بودن به دلیل قدش، مخفیانه عمل افزایش طول پا انجام داد و این جراحی نحوه رفتار مردم با او را دگرگون کرد.

در روش اولیه این جراحی موسوم به ایلیزاروف (Ilizarov)، برای اتصال یک قاب خارجی به استخوان شکسته از پین (میله یا میخ فلزی کوچک پزشکی)‌ و سیم‌ استفاده می‌شد. در روش بعدی که افزایش طول روی میله داخل‌استخوانی (LON) نام دارد، یک میله داخلی همراه با ثابت‌کننده‌ای خارجی به کار گرفته شد. سپس ایمپلنت پریسایس معرفی شد که سازوکار افزایش طول را به‌طور کامل به داخل پا منتقل کرد و میزان باقی‌ ماندن جای زخم را کاهش داد.

نام نسل قبلی این ابزار برای افزایش طول اندام پریسایس ۲ بود. در این روش، یک میله تیتانیومی با قابلیت افزایش طول درون استخوان ران یا ساق قرار می‌گیرد و با یک دستگاه مغناطیسی خارجی، هر روز اندکی بلندتر می‌شود تا فاصله میان دو بخش استخوان به‌تدریج افزایش یابد و استخوان جدید آنجا شکل بگیرد.

تفاوت اصلی پریسایس ۲ با پی‌مکس جدید این است که پریسایس ۲ توان تحمل کامل وزن بدن را نداشت و بیمار معمولا چند ماه به عصا یا واکر نیاز داشت، اما پی‌مکس برای تحمل کامل وزن بدن طراحی شده است.

جان لاودیل، مهندس شبکه‌، که مجله جی‌کیو با او مصاحبه کرد، ۷۵ هزار دلار پرداخت تا قدش را با استفاده از میله‌های تیتانیومی مغناطیسی کارگذاشته‌شده در استخوان‌های شکسته رانش (پریسایس۲)، از ۱۷۴ به ۱۸۲ سانتی‌متر، افزایش دهد. این ابزارها حدود ۹۰ روز، هر روز یک میلی‌متر افزایش طول داده شدند. لاودیل درد ناشی از این فرایند را «بی‌وقفه» توصیف کرد و گفت ماه‌ها قادر به راه‌ رفتن نبود، زیرا افزایش طول موجب کشیده‌ شدن اعصاب، عضلات و دیگر بافت‌های اطراف استخوان‌هایش می‌شد.

پی‌مکس برای رفع محدودیت‌های حرکتی که بیمارانی مانند لاودیل را از راه‌ رفتن بازمی‌داشت، طراحی شد.

پریسایس ۲ در هر گام تنها می‌توانست وزن حدود ۲۳ تا ۳۴ کیلوگرم را تحمل کند؛ از این‌ رو بیشتر بیماران ناچار بودند حدود پنج ماه از عصا یا واکر (وسیله کمک حرکتی) استفاده کنند. پی‌مکس مقاوم‌تر امکان تحمل کامل وزن بدن را فراهم می‌کند. به گفته پیلی، وارد کردن وزن بدن به‌طور مداوم عضلات و تاندون‌ها را می‌کشد و به جلوگیری از ضعفی که می‌تواند درد را تشدید کند، کمک می‌کند.

در این عمل همچنان استخوان بریده می‌شود و بیمار باید روزانه چهار بار با استفاده از یک کنترل‌کننده مغناطیسی خارجی، طول ایمپلنت را در مجموع حدود یک میلی‌متر در روز افزایش دهد. رسیدن به حداکثر ظرفیت پی‌مکس، یعنی هشت سانتی‌متر، تقریبا ۱۲ هفته طول می‌کشد و پس از آن نیز برای جوش‌ خوردن و استحکام استخوان چندین ماه زمان لازم است.

به گفته دکتر درور پیلی، بیماران معمولا پس از حدود ۹ ماه، نزدیک به ۹۰ درصد توانایی پیشین خود را باز می‌یابند و حدود یک سال پس از جراحی، می‌توانند به فعالیت‌های عادی بازگردند.