در هفتههایی که خبر ازدواج چهرههای مشهور، لباس عروس را بار دیگر به مرکز توجه دنیای مد آورد، حضور پیراهنهای عروس در هفته مد فاخر پاریس نیز بهموقع و معنادار به نظر میرسید. دوا لیپا (Dua Lipa) در سیسیل با لباس عروس سفارشی شانل (Chanel)، طراحی متیو بلیزی (Matthieu Blazy)، دیده شد؛ لباسی که دوخت و سوزندوزی آن بیش از هزار ساعت زمان برده بود. کمی بعد، جاناتان اندرسون از خانه مد دیور فاش کرد که لباس عروس سفارشی تیلور سوئیفت را طراحی کرده و این سفارش را تجربهای عمیقا احساسی توصیف کرد.
در چنین فضایی، مد فاخر پاریس بار دیگر مجموعهای متنوع از ایدههای عروسی را روانه سکو کرد؛ از لباسهای رمانتیک و درخشان تا فرمهای حجمی، تورهای درهمپیچیده و ادای احترام به ریشههای فرهنگی خاورمیانه. در این میان، حضور طراحان مطرح منطقه چشمگیر بود؛ آفرینندگانی که سالها است استاندارهای لباس عروس و لباس شب را در پاریس شکل میدهند.
الی صعب (Elie Saab) همچنان یکی از برجستهترین نامهایی است که شاعرانگی لباس عروس را با مهارتی ویژه اجرا میکند. ظاهر پایانی مجموعه او، پیراهنی بالاتنه کرستی با دامن حجیم و درخششی ملایم بود که با توری بلند و کریستالهای پراکنده کامل میشد. این لباس نشان داد که شکوه عروس لزوما نیازمند تزئینات سنگین یا اغراقآمیز نیست؛ گاهی یک درخشش کنترلشده و فرمی کلاسیک نیز میتواند ورودی تماشایی و بهیادماندنی بسازد.
در مجموعه جورج حبیقه (Georges Hobeika)، تورهای ظریف با حجمهایی مجسمهوار ترکیب شدند. لباس عروس این خانه مد، با شانههای برهنه و فرمهای اغراقشده در دو سوی بالاتنه، از الگوهای رایج کلاسیک فراتر میرفت. نتیجه، طرحی بود که در عین وفاداری به سنتهای لباس عروس، با ساختار نمایشی خود زبان والای مد فاخر را یادآوری میکرد.
در مجموعه «مهمان» (The Guest)، رنگ آبی بر بسیاری از طرحها مسلط بود، اما لباسهای سفید و نباتی نشان میدادند که مجموعه مستقل عروس این خانه مد نیز میتواند ادامهای درخشان بر این نوع طراحی باشد.
بهاره اردکانی، بنیانگذار و طراح ایرانیـسوئدی آردازایی (ArdAzAei)، در پنجمین مجموعه فاخر خود برای پاییز و زمستان ۲۰۲۶، سراغ ادبیات و تصویرسازیهای شاعرانه رفت. الهامبخش اصلی او در این مجموعه، نگارههای «گل و مرغ» بود؛ تمثیلی که در شعر و هنر ایران با زیبایی و دلدادگی پیوند دارد. دو طرح نباتی رنگ این مجموعه بازنمایی زیبایی از دو رویکرد طراحی کلاسیک و نوگرا بود که میتواند دو عروس با سلیقه متفاوت را راضی نگه دارد.
در همین هفته، جنیفر لوپز، پس از سالها درخشش با لباسهای خاص طراح لبنانی روی بزرگترین فرش قرمزها و صحنههای جهان، برای نخستین بار در ردیف اول نمایش مد فاخر زهیر مراد نشست.
مراد، مانند جورج حبیقه، بسیاری از طرحهای سفید را برای مجموعه مستقل عروس خود حفظ کرده بود، اما آنچه در مجموعه «عشق و فرمانروایی» (Love and Dominion) به نمایش درآمد، چیزی از لباسهای یک عروسی اشرافی کم نداشت. جنیفر لوپز نیز در پشت صحنه نمایش، یکی از پیراهنهایی را پوشید که بهراحتی انتخابی شایسته برای یک عروسی مجلل است.
رامی العلی (Rami Al Ali) نیز در مجموعه پاییز مد فاخر خود، نگاهش را به ریشههای مشترک منطقه، مسئله هویت، صنایع دستی، درخشش خورشید و پهنه بیابان دوخت.
نمایش او که تقریبا نیمی از طرحهای آن را میشد بر تن یک عروس نشاند، با پیراهنی آغاز شد که تاخوردگیهای هندسی و تزئینات صدفی آن ادای احترامی به «غتره» بود؛ همان سربند چهارگوشی که ساکنان منطقه از جنوب ایران گرفته تا شمال عربستان برای محافظت در برابر آفتاب و باد استفاده میکنند.
هفته مد فاخر پاریس بار دیگر نشان داد که طراحان خاورمیانه، از الی صعب و جورج حبیقه تا زهیر مراد و رامی العلی، همچنان در شکل دادن به ظاهر عروس معاصر نقش کلیدی دارند. دستآفریدههای آنان در نقطه تلاقی شاعرانگی، مهارت وظرافت خیاطی دستدوز، اجرای استادانه تور و کریستال، حجم دادن به پارچه و ارجاعهای فرهنگی اصیل حرکت میکنند؛ درست در همان نقطهای که لباس عروس از یک پیراهن سفید فراتر میرود و به روایتی شخصی، خانوادگی و گاه منطقهای بدل میشود.
