پیراهن مردانه مدتها است که وارد مد زنانه شده است؛ چه آنهایی که مستقیما از کمد مردانه آمده بودند و چه آنهایی که الگویشان برای اندام زنانه تغییر کرد. حالا شانل با خرید پیراهندوزی تاریخی پاریس این مسیر را وارد مرحله تازهای خواهد کرد، مرحلهای که در آن پیراهن مردانه نهفقط به مثابه نوعی الهام یا ارجاع، بلکه به منزله یکی از محورهای جدیتر مد لوکس زنانه دوباره دیده شود.
به نوشته «هارپر بازار»، شانل اعلام کرده است که «شاروه» (Charvet)، پیراهندوزی مشهورمیدان واندوم را خریداری میکند؛ خانهای که از سال ۱۸۳۸ میلادی (۱۲۱۶ خورشیدی)، با پیراهن سفارشی، کراوات ابریشمی، لباس مردانه فاخر و دقت وسواسگونه در دوخت شناخته میشود. خرید شاروه فقط اضافه شدن یک نام قدیمی به مجموعه داراییهای یک خانه مد فرانسوی نیست؛ این اتفاق، یکی از قدیمیترین و خاصترین سنتهای پیراهندوزی پاریس را دوباره در مرکز گفتگوی مد قرار میدهد.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
نام شاروه پیش از اعلام رسمی این خرید، با نخستین نمایش متیو بلیزی برای شانل دوباره برجسته شد. بلیزی در اولین نمایش خود در مقام مدیر خلاق شانل، چند ظاهر را با پیراهنهای شاروه روی صحنه برد؛ نسخههایی با پیشسینه تاکسیدویی، مرواریددوزی در قسمت یقه، نوشته «شانل» با خطی نرم و زنجیر مشهور این خانه مد در پایین لباس. در مجموعه تعطیلات ۲۰۲۷ شانل نیز نسخهای دیگر از این پیراهنها دیده شد که پیشسینه آن از تور سوزندوزیشده دوخته شده بود.
شاروه و شانل هر دو با مفهوم مهارت دستی، دقت در دوخت و استانداردهای سختگیرانه طراحی پیوند دارند. اکنون، با خرید شاروه، این پیوند از سطح یک حضور محدود روی سکوی مد فراتر رفته و به رابطهای ساختاری میان دو خانه مد تاریخی پاریس تبدیل شده است.
شاروه را ژوزف-کریستف شاروه در سال ۱۸۳۸ در خیابان ریشلیو پاریس بنیان گذاشت. مردی که پیشینه خانوادگیاش به آداب و تشریفات پوشش دربار فرانسه گرده خورده بود.
ژانپییر شاروه، پدر ژوزف-کریستف شاروه، اهل استراسبورگ بود و عنوان «متصدی کمد لباس» ناپلئون را داشت؛ سمتی که وظیفهاش کمک به مباشر یا «رئیس کمد لباس» امپراتور بود. این جایگاه با همه امور مربوط به پوشش ناپلئون سروکار داشت. پیوند خانواده شاروه با دربار فقط به ژانپییر محدود نبود. عموزاده او لوئیز کارولین کاترین، مسئول نگهداری و تهیه لباسهای کتانی در کاخ سنکلود شد و از جمله بر دوخت پیراهنهای امپراتوری نظارت داشت.
همین پیشینه، هویت شاروه را از همان آغاز به نظم، اندازهگیری دقیق، لباس رسمی و آداب پوشش طبقه ممتاز گره زد. شاروه بعدها در سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۰ تا ۱۳۶۱ خورشیدی) به شماره ۲۸ میدان واندوم منتقل شد؛ جایی که همچنان دفتر مرکزی این خانه مد است.
شاروه از آن نامهایی است که بیشتر میان اهل مد، مشتریان خاص و کسانی شهرت داشته که به ظرافت نجیبانه و مد خاموش اهمیت میدهند. به تعبیر «هارپر بازار»، هر وقت اهالی مد آمریکا به پاریس میروند بازدید از شاروه برای دیدن پیراهنهای سفارشی، کتوشلوار، دمپاییهای چرمی، کراواتهای ابریشمی و جورابهای پنبهای آن بخشی از برنامهشان است. نامی که شاید برای عموم مردم پرسروصدا نباشد، اما برای حلقههای آگاه مد، یکی از نشانههای سلیقه دقیق و قدیمی به شمار میرود.
فهرست مشتریان شاروه نیز نشان میدهد جایگاه این خانه تا چه اندازه فراتر از یک پیراهندوزی معمولی بوده است. مارسل پروست، ژان کوکتو، شارل دوگل، جان اف کندی، ایو سن لوران و گابریل کوکو شانل از جمله چهرههاییاند که با این خانه پیوند داشتند. ارتباط شاروه با شانل نیز تاریخی است. آرتور کاپل، معشوق و حامی کوکو شانل، از مشتریان ثابت شاروه بود. شانل بعدها پیراهنهای شاروه کاپل را قرض میگرفت؛ تجربهای که در روایت تاریخ مد، به ورود پررنگتر عناصر پوشش مردانه به زبان طراحی او پیوند داده میشود.
اهمیت این خرید فقط به تاریخچه و گذشته شاروه محدود نیست، بلکه معطوف به آیندهای است که میتواند برای هنر پیراهندوزی رقم بزند. این خرید احتمالا به معنای حضور پررنگتر پیراهنهای مردانه در مجموعههای زنانه شانل خواهد بود؛ جایی که اکنون یکی از مهمترین بسترهای شکلگیری ایدههای تازه در صنعت مد به شمار میروند. از این منظر، باید انتظار داشت در سالهای آینده پیراهن کلاسیک، پیشسینههای تاکسیدویی، یقههای بینقص و ظرافت دوخت سفارشی بیش از گذشته در دنیای مد لوکس جلوهگری کنند.
