مجموعه فاخر جورج حبیقه در پاریس فقط برای تماشا نبود. در آن سالن نیمه‌تاریک و کمی مه‌آلود، صدای برخورد شرابه‌های مهره، ملیله و منجوق که از سطح پارچه پایین می‌ریختند و با هر حرکت بدن دوباره جان می‌گرفتند، هم بخشی از نمایش بود.

مجموعه فاخر پاییز و زمستان ۲۰۲۷‌ــ۲۰۲۶ جورج حبیقه با عنوان «مهمان» (The Visitor) به تعبیر طراحانش، دعوتی بود به اینکه جهان را از نو ببینیم. فضای نمایش هم به این حس کمک می‌کرد. بیرون سالن، پاریس در گرمای یک روز تابستانی می‌سوخت و مهمان‌ها با عجله خود را به سایه مطبوع سرسرا می‌رساندند. با ورود به سالن پاله برونیار، بورس قدیم پاریس، اما همه‌چیز تغییر می‌کرد؛ روشنایی خیابان جایش را به نوری ملایم، مه‌آلود و نمایشی می‌داد و معماری سنگین ساختمان قرن نوزدهمی، لباس‌ها را در قاب تاریخی خود نگه می‌داشت.

مجموعه «مهمان»، با الهام از شعر«دستورالعمل‌های قبل از بازدید از زمین» جیمز مک‌ری، انسان را نه مالک جهان، بلکه مهمانی گذرا بر زمین می‌بیند و از ما می‌خواهد چشممان به دیدن اشیا عادت نکند و زیبایی را حتی در جزئیاتی که معمولا از کنارشان می‌گذریم، جدی بگیریم. با آغاز نمایش، دیدیم این ایده فقط در متن معرفی مجموعه باقی نمانده است.
رنگ آبی بر مجموعه مسلط بود؛ از آبی‌های خاکستری و مه‌آلود تا آبی آسمانی، آبی دریا و آبی‌هایی آن‌قدر تیره که به سیاهی نزدیک می‌شدند.

بژ که در چند فصل اخیر به یکی از رنگ‌های محبوب این خانه‌مد تبدیل شده، این آبی‌ها را آرام می‌کرد. کنار آن، صورتی‌های ملایم و سبزهایی از نعنایی تا سبز سیر هم ظاهر می‌شدند که نه برای شکستن فضا، بلکه برای نرم کردن آن آمده بودند. 

مدل‌ها در فضایی نیمه‌تاریک حرکت می‌کردند و لباس‌ها گاهی شبیه پوسته‌های شفاف بودند، گاهی مثل زره‌هایی ظریف و زنانه و گاهی مانند موجوداتی نورانی که از دل مه می‌گذشتند.

در بخش مهمی از مجموعه، تورهای بدن‌نما روی آسترهای رنگ بدن سوار شده بودند. همین انتخاب باعث می‌شد لباس‌ها ایستایی بهتری داشته باشند و طرح‌های روی تور واضح‌تر و دقیق‌تر دیده شوند. شفافیت، در اینجا فقط برای نمایش بدن نبود، برای ساختن لایه بود. بدن، آستر، تور، گلدوزی و نور، همگی روی هم قرار می‌گرفتند و به لباس عمق می‌دادند. دانتل گاهی با ساتن و ابریشم درآمیخته بود و گاهی با ارگانزا آن‌قدر سبک می‌شد که مرز میان لباس و سایه را محو می‌کرد.

اما آنچه بیش از همه در سالن شنیده و دیده می‌شد، شرابه‌ها بودند؛ خش‌خش و برخورد آویزه‌های مهره، ملیله و منجوق که با قدم‌های مدل‌ها در فضای نیمه‌تاریک سالن، بخشی از نمایش شدند. بیش از نیمی از ظاهرها شکلی از این شرابه‌های درخشان را در خود داشتند: روی لبه دامن، روی سطح لباس، در امتداد بدن یا انتهای دامن.

شرابه‌ها که در تاریخ مد یادآور لباس‌های دهه ۱۹۲۰ (۱۳۰۰ خورشیدی)اند، حالا به شکلی پالوده‌تر و لوکس‌تر، به صحنه بازگشته‌اند. در فصل‌های گذشته، شرابه‌های منجوق، پولک و ملیله در لباس‌‌شب‌ها و لباس‌عروس‌ها به‌تدریج پررنگ‌تر شدند و به نظر می‌رسد در این فصل به نقطه اوجی تازه‌ رسیده‌اند.

در مجموعه‌های فصل گذشته زهیر مراد، تونی وارد، ولنتینو، دیور و در نخستین مجموعه دمنا برای گوچی نیز رگه‌هایی از بازگشت به حرکت، صدا و درخشش دیده می‌شد، اما در «مهمان»، شرابه‌ها به زبان اصلی مجموعه تبدیل شده بودند.

در میان لباس‌های ستون‌وار، لباس‌زیرهای کرستی حجیم (Bustier) و پیراهن‌های بلند، معماری همه‌جا حاضر بود. این همان نقطه‌ای است که ورای تحصیلات دانشگاهی جورج حبیقه در معماری، جزئی از زبان بصری او در مد شده است. لباس‌های او نرم و زنانه بودند، اما بی‌شکل نبودند. مجموعه در ظاهر لطیف بود، اما به لحاظ ساخت، دقیق و محاسبه‌شده به نظر می‌رسید.

نقش طبیعت نیز در جزئیات کوچک ظاهر می‌شد، نه در منظره‌های بزرگ. در معرفی رسمی مجموعه آمده بود که طبیعت این بار در قالب «شگفتی‌های کوچک» ظاهر شده است: سوسکی از نقره و طلا، حلزونی کوچک، ارکیده‌ گلدوزی‌شده پشت لباس. برای من، این جزئیات یادآور همان نگاه شاعرانه مجموعه بود. اینکه زیبایی گاهی نه در منظره‌ای بزرگ، بلکه در چیزی است که به‌آسانی از کنار آن می‌گذریم.

در ایندیپندنت فارسی، خانه مد لبنانی‌ــ‌پاریسی جورج حبیقه را از بهار ۱۴۰۱، از نزدیک دنبال می‌کنم؛ از زمانی که حضور جاد در کنار پدرش پررنگ‌تر شد و این خانه مد آرام‌آرام به زبان تازه‌ای رسید. دوگانه پدر و پسر، جورج و جاد، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های این خانه بوده است. نتیجه این همکاری، ترکیبی است از خیاطی شرقی، ظرافت کارگاهی، خیال ادبی و نگاهی جوان‌گرا که تلاش می‌کند خیاطی فاخر را به تجربه‌ای فراگیرتر برای مخاطب تبدیل کند.

جاد حبیقه سه سال پیش همین روزها، در گفتگویی با ایندیپندنت فارسی، با اشاره به همین نگاه بر تمرکز بیشتر این مزون روی طرح‌های قابل‌پوشیدن تاکید کرد؛ رویکردی در تقابل با نسخه‌های منحصربه‌فرد هنری که در برخی نمایش‌های پاریسی می‌بینیم و از نگاه سنجیده‌تر حبیقه به بازار می‌آید.

نگاه نوگرای خانه حبیقه را می‌شد در ترکیب مهمان‌ها هم دید؛ جایی که فن بینگ‌بینگ، بازیگر چینی و چهره ثابت فرش قرمزهای بین‌المللی، شریل لی رالف، بازیگر و خواننده آمریکایی و آنا دلو روسو، روزنامه‌نگار ایتالیایی و چهره شناخته‌شده مد، در کنار نام‌هایی نزدیک‌تر به نسل جوان نشسته بودند. مدل‌ها و چهره‌های شناخته‌شده در شبکه‌های اجتماعی همچون بکا بلوم، نارا باپتیستا و مارن چینکل و در کنار افرادی چون فوزیه، خواننده و ترانه‌سرای مراکشی‌‌ــ‌کانادایی.

با این‌ حال، تماشای این مجموعه برای من فقط یک تجربه زیبایی‌شناختی نبود. حبیقه همیشه به وطن و سابقه شرقی‌اش وفادار مانده است. زمانی که مدل‌هایش را به لبنان برد تا از مجموعه بهار و تابستان ۲۰۲۴ در زادگاهش رونمایی کند، قدم زدن الهه‌هایی آراسته به حریر و پولک در منطقه تاریخی بعلبک، برای من یادآور شکوه روزهای زیبای «عروس خاورمیانه» بود پیش از آنکه جدال‌های سیاسی و کشکمکش‌ها، شهرت این منطقه را به جای فرهنگ و هنر به درگیری‌های نظامی پیوند بزند و در کنار آن امید، میل و اشتیاق دوستداران مد خاورمیانه به داشتن هفته مد معتبر جهانی در منطقه بود.

در پایان نمایش، وقتی از تاریک و روشن سالن بیرون آمدم، چیزی از آن فضای مه‌آلود و شاعرانه هنوز با من مانده بود. در مسیر بازگشت، در ورای انعکاس نور روی ویترین یک خیاطی کوچک، زنی را دیدم که اندازه‌هایش را برای دوخت لباس می‌گرفتند. آن تصویر، برای ما که هنوز در تقابل با بخش بزرگی از جهان «آماده‌پوش»، تجربه لباس سفارشی و خیاط‌خانه را داریم، بسیار آشنا و یادآور این‌ است که پیوستن به موج خیاطی فاخر جهان آرزوی محال نیست؛ رویایی است که با شکل گرفتن حلقه قدرتمندی از طراحان خاورمیانه‌ای در پاریس و چند فصل موفق هفته مد ریاض، هر سال بیشتر به واقعیت نزدیک‌ می‌شود.