کاپشن ۱۵ میلیون تومانی و جیب خالی مردم در زمستان سخت

قیمت پالتو زنانه از حدود ۱۳ میلیون و ۷۰۰ هزار تومان آغاز می‌شود. این ارقام در حالی مطرح می‌شود که حداقل دستمزد پایهٔ ماهانهٔ کارگران حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان است و خرید یک پالتو می‌تواند بیش از ۸۰ درصد آن را مصرف کند

لباس‌های زمستانی در ویترین و مقابل یک فروشگاه پوشاک‌ــ ایندیپندنت فارسی

با نزدیک شدن فصل زمستان، خرید کاپشن، پالتو، کفش و دیگر پوشاک گرم از سبد هزینه‌ بسیاری از خانواده‌های ایرانی حذف شده و قیمت‌های لباس‌ زمستانی، حتی نمونه‌های معمولی و کم‌کیفیت، چنان افزایش یافته است که بسیاری از خانوارها ناچارند زمستان امسال را هم با لباس‌های چند سال گذشته سپری کنند.

در همین حال، بسیاری از خشکشویی‌های تهران از افزایش چشمگیر مراجعه مردم برای رنگ‌آمیزی و نو کردن لباس‌های قدیمی خبر می‌دهند. فروشندگان پوشاک در شهرهای مختلف هم از کاهش شدید تعداد مشتریان و انباشته شدن کالاهای فروش‌نرفته می‌گویند. وضعیتی که نشان می‌دهد جهش قیمت‌ها نه‌تنها قدرت خرید مردم را کاهش داده، بلکه بازار پوشاک را نیز با رکودی عمیق مواجه کرده است.

بر اساس داده‌های مرکز آمار ایران، تورم نقطه‌به‌نقطه گروه پوشاک و کفش در مهر ۱۴۰۵ به ۱۰۳.۷ درصد رسید. به این ترتیب، هزینهٔ خرید مجموعهٔ یکسانی از پوشاک و کفش در مقایسه با مهر گذشته، بیش از دو برابر شده است. تورم ماهانه این گروه نیز ۷.۸ درصد گزارش شد که نشان‌دهندهٔ ادامهٔ افزایش سریع قیمت‌ها در آستانهٔ فصل سرما است.

در بازار امسال، قیمت کاپشن و کت مردانه از حدود ۱۰ میلیون تومان آغاز می‌شود و برای نمونه‌های مرغوب‌تر به ارقام بسیار بالاتری می‌رسد. قیمت پالتو زنانه نیز از حدود ۱۳ میلیون و ۷۰۰ هزار تومان آغاز می‌شود. این ارقام در حالی مطرح می‌شود که حداقل دستمزد پایهٔ ماهانهٔ کارگران حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان است و خرید یک پالتو می‌تواند بیش از ۸۰ درصد آن را مصرف کند.

پوشاک گران تبریز و بازار بی‌مشتری در بندرعباس

تبریز که از مراکز اصلی تولید پوشاک ایران و واردات پارچه از ترکیه محسوب می‌شود، اکنون با جهش قیمت لباس‌های زمستانی مواجه است. تسنیم در گزارشی از بازار این شهر، نوشت که قیمت یک کاپشن مردانه معمولی در حالی از ۱۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان آغاز می‌شود که همین کاپشن سال گذشته بین سه تا چهار میلیون تومان قیمت داشت.

در این گزارش، قیمت کاپشن دخترانه بین ۱۰ تا ۱۲ میلیون تومان، نیم‌چکمه حدود هشت میلیون تومان و پیراهن مردانه ضخیم از سه میلیون تومان اعلام شده و به نقل از یکی از ساکنان تبریز آمده است که به منظور خرید لباس گرم برای فرزندش به بازار آمد، اما قیمت‌ها او را از خرید منصرف کرد.

فروشندگان در تبریز افزایش قیمت پارچه، زیپ، آستر، دستمزد و اجارهٔ کارگاه‌ها را از عوامل گرانی می‌دانند. در عین حال، کاهش قدرت خرید باعث شده است بسیاری از لباس‌های زمستانی روی دست فروشندگان بمانند.

شرایط مشابهی هم از بندرعباس گزارش شده است. این شهر بندری که به دلیل دسترسی به کالاهای وارداتی، یکی از بازارهای مهم پوشاک جنوب ایران به شمار می‌رفت، اکنون با رکود شدید مواجه شده است.

یکی از مخاطبان ایندیپندنت فارسی از بندرعباس می‌گوید بازار تجاری پوشاک در «سیتی‌سنتر» این شهر کساد شده و برخی فروشندگان طی ماه‌های گذشته حتی فروش روزانه قابل‌توجهی هم نداشته‌اند. به گفتهٔ او، افزایش هزینه‌های جاری ادامهٔ فعالیت کسب‌وکارها را دشوار کرده است.

لباس‌های رنگ‌ورورفته در مترو و فروشگاه‌های خالی تهران

در تهران و کرج نیز افزایش قیمت پوشاک خرید لباس زمستانی را برای بسیاری از خانوارها دشوارتر کرده است. گزارش‌های منتشرشده از بازار بزرگ تهران و عبدل‌آباد نشان می‌دهد که بسیاری از مشتریان پس از بررسی قیمت‌ها، بدون خرید فروشگاه را ترک می‌کنند یا به دنبال نمونه‌های ارزان‌تر می‌روند.

Read More

This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)

گزارش روز ۲۳ آبان اقتصادنیوز از بازار پوشاک تهران، حاکی است که با وجود افزایش رفت‌وآمد خریداران در آستانه زمستان، فروشندگان همچنان با رکود مواجه‌اند. در مقابل، تقاضا برای لباس‌های باقی‌مانده در انبار، دست‌دوم و ارزان‌ افزایش یافته است.

یکی از مخاطبان ایندیپندنت فارسی با تشریح وضعیت پوشاک مسافران مترو تهران نوشت که بسیاری از مسافران مترو لباس‌های قدیمی و رنگ‌ورورفته به تن دارند و کهنگی یقه و سرآستین لباس‌هایشان به‌وضوح دیده می‌شود. به گفتهٔ او، استفاده چندساله از پوشاک و خرید لباس‌های کم‌کیفیت در میان مسافران مترو بیشتر به چشم می‌آید.

در پیام دیگری از تهران، یک خانواده سه‌نفره که زن و شوهر هر دو شاغل‌اند، اعلام کردند که به دلیل افزایش هزینه‌های زندگی، تنها هر دو یا سه ماه یک‌بار گوشت و مرغ می‌خرند و خرید میوه نیز به حدود ماهی یک‌ بار محدود شده است. این خانواده می‌گوید خرید پوشاک، تفریح و مسافرت را به‌کلی از برنامه زندگی خود حذف کرده است.

تولیدکنندگانی که دیگر سفارش ندارند

بحران بازار پوشاک تنها به خریداران محدود نمی‌شود. کاهش تقاضا تولیدکنندگان و کارگاه‌های کوچک را نیز با مشکلات جدی مواجه کرده است.

یکی از صاحبان کارگاه‌های چاپ پارچه و پوشاک در پیامی به ایندیپندنت فارسی گفت که طی ۹ سال فعالیت، با وجود بحران‌های اقتصادی، اعتراضات، اعتصابات و همه‌گیری کرونا، توانسته بود ۳۰ نیروی زیرمجموعهٔ خود را حفظ کند، اما از ابتدای اردیبهشت امسال عملاً فعالیتی نداشته است. او توضیح می‌دهد که هزینه‌های تولید را باید نقدی پرداخت کند، در حالی که مطالباتش با چک‌های شش‌ماهه تسویه می‌شود. این اختلاف میان هزینه‌های فوری و درآمدهای با تأخیر، ادامه فعالیت کارگاه‌ها را دشوار کرده است.

در چنین شرایطی، تولیدکنندگان با افزایش هزینهٔ مواد اولیه و کاهش سفارش‌ها مواجه‌اند و فروشندگان نیز توان فروش کالاهای موجود را ندارند. نتیجهٔ این چرخه می‌تواند تعطیلی بیشتر کارگاه‌ها و از دست رفتن فرصت‌های شغلی در صنعت پوشاک باشد.

خرید لباس گرم به آرزو تبدیل شد

پیام‌های دیگری که به ایندیپندنت فارسی رسیده‌اند، هم از ناتوانی خانواده‌ها در تأمین پوشاک، لوازم‌التحریر و خوراک فرزندانشان حکایت دارد. برخی مخاطبان از حقوق‌های معوق، افزایش اجاره‌خانه و حذف خریدهای ضروری گفته‌اند.

افزایش قیمت لباس زمستانی در شرایطی رخ می‌دهد که بسیاری از خانوارها پیش‌تر تفریح، سفر و خریدهای غیرضروری را کنار گذاشته‌اند، اما اکنون ناچارند حتی در تأمین پوشاک موردنیاز فرزندانشان هم صرفه‌جویی کنند.

در همین حال، تداوم تورم و بی‌ثباتی اقتصادی چشم‌انداز روشنی برای بازگشت رونق به بازار پوشاک باقی نگذاشته است. فروشندگان با انبارهای پر از کالا مواجه‌اند، اما خانواده‌ها برای تأمین هزینهٔ خوراک، اجاره و درمان، مجبورند خرید لباس را به تعویق بیندازند.

در اقتصادی که درآمد بسیاری از کارگران و کارمندان حتی پاسخگوی هزینه‌های اولیه زندگی نیست، خرید یک کاپشن یا جفت کفش زمستانی به هزینه‌ای سنگین تبدیل شده است. این در حالی است که مقامات جمهوری اسلامی با وجود سال‌ها وعدهٔ مهار تورم و بهبود معیشت، چنان وضعیتی رقم زده‌اند که تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی، از خوراک و مسکن تا پوشاک زمستانی، برای میلیون‌ها ایرانی به دغدغه‌ای روزانه تبدیل شده است.

بیشتر از اقتصاد