نتایج پژوهشی جدید نشان می‌دهد فئوملانین، که به موهای قرمز، پوست روشن و برخی پرهای نارنجی و قرمز پرندگان رنگ می‌دهد، ممکن است ‌به محافظت از سلول‌ها نیز کمک کند.

به گزارش سایتک دیلی، محققان دریافتند این رنگدانه با تبدیل اسیدآمینه سیستئین اضافی به رنگدانه‌ای بی‌اثر، می‌تواند از تجمع این ماده و آسیب ناشی از آن به سلول‌ها جلوگیری کند.

فئوملانین سال‌ها معمایی برای زیست‌شناسان بوده است. پژوهش‌های پیشین آن را با افزایش خطر ابتلا به ملانوما، یکی از خطرناک‌ترین انواع سرطان پوست، مرتبط دانسته‌اند و این پرسش مطرح بود که چرا گونه‌های ژنتیکی مرتبط با تولید این رنگدانه در طول تکامل حفظ شده‌اند.

برای بررسی مزیت احتمالی فئوملانین، پژوهشگران ۶۵ فنچ گورخری بالغ را به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم کردند. در گروه آزمایش، به فنچ‌های نر علاوه بر مکمل سیستئین، داروی ام‌ال۳۴۹ داده شد که تولید فئوملانین را مهار می‌کند.

نتایج نشان داد پرندگان نری که هم سیستئین و هم داروی مهارکننده تولید فئوملانین دریافت کرده بودند، در مقایسه با پرندگانی که فقط سیستئین دریافت کرده بودند، دچار آسیب اکسیداتیو بیشتری در پلاسمای خون شدند.

الگوی مشابهی در فنچ‌های ماده نیز مشاهده شد، پرندگانی که به‌طور طبیعی فئوملانین تولید نمی‌کنند. فنچ‌های ماده‌‌ای که فقط سیستئین دریافت کرده بودند، نسبت به گروه کنترل، آسیب اکسیداتیو بیشتری نشان دادند.

به گفته پژوهشگران، تولید فئوملانین ممکن است با تبدیل سیستئین اضافی به رنگدانه‌ای بی‌اثر، به حفظ تعادل (هومئوستاز) این اسید آمینه در سلول‌ها کمک کند. به گفته آن‌ها، این نقش محافظتی می‌تواند توضیح دهد که چرا گونه‌های ژنتیکی مرتبط با تولید فئوملانین، با وجود ارتباط با افزایش خطر ابتلا به ملانوما، همچنان در جمعیت‌ها باقی مانده‌اند.