شرکت تایگر استتیکس (Tiger Aesthetics) محصولی تزریقی به نام الوکلی (alloClae) را در آمریکا عرضه کرده است که از چربی اهدایی افراد فوتشده تهیه میشود و برای افزایش حجم بافت نرم بدن، از جمله سینه و باسن، به کار میرود.
به گزارش سیانان، این محصول که از سال ۲۰۲۴ وارد بازار شده است به دلیل اینکه به جراحی، بیهوشی عمومی یا دوران نقاهت طولانی نیاز ندارد، بهعنوان جایگزینی برای پروتز یا پیوند چربی از بدن خود فرد معرفی شده است. شرکت سازنده اعلام کرده است که از ماه مه ۲۰۲۵ تاکنون بیش از ۲۰۰۰ نفر این محصول را دریافت کردهاند.
با این حال، در برابر هر کلینیک زیبایی که این محصول تزریقی را «دستاوردی جدید» میخواند، به همان اندازه تیترهایی نیز دیده میشود که از آن با عنوان «فیلر (پرکننده) زامبی» یا «تزریق چربی جسد» یاد میکنند.
الوکلی ابتدا فقط در اختیار جراحان پلاستیک قرار داشت، اما از ژانویه ۲۰۲۶ استفاده از آن برای گروه گستردهتری از پزشکان و پرستاران متخصص نیز امکانپذیر شد. به گفته دکتر لوییس ماسیاس، جراح پلاستیک در لسآنجلس، تقاضا برای این محصول بهسرعت افزایش یافته است. قیمت هر سرنگ ۱۲.۵ سیسی آن حدود ۲۲۵۰ دلار است و بهعنوان «چربی آماده مصرف» یا جایگزین چربی پیوندی از بدن خود فرد عرضه میشود.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
پیش از الوکلی نیز محصول مشابهی به نام رنووا (Renuva) وجود داشت، اما تفاوت اصلی آنها در حجم تزریق است. حداکثر حجم سرنگ رنووا ۳ سیسی است و بیشتر برای صورت، گردن و دست استفاده میشود، در حالی که بزرگترین سرنگ الوکلی حدود ۲۲ سیسی ظرفیت دارد و برای نواحی بزرگتری مانند سینه و باسن کاربرد دارد.
افزایش مصرف داروهای کاهش وزن مانند اوزمپیک و ویگووی نیز به رشد تقاضا برای این محصول کمک کرده است. بسیاری از افرادی که وزن زیادی از دست میدهند، میخواهند حجم ازدسترفته در صورت، سینه و باسن را برگردانند. به گفته مدیر تایگر استتیکس، این گروه بخش مهمی از متقاضیان الوکلی را تشکیل میدهند.
یکی از بحثهای مطرح درباره این محصول، نحوه استفاده از بافت افراد فوتشده است. برخلاف اهدای عضو که تحت قوانین فدرال آمریکا انجام میشود، اهدای کل بدن و بانکهای بافت غیرپیوندی مقررات یکسانی در سراسر کشور ندارند. شرکت سازنده میگوید فقط با بانکهای بافت عضو «انجمن ارتقای بافت و فراوردههای زیستی» همکاری میکند و اهداکنندگان پیش از مرگ رضایتنامههایی را امضا میکنند که امکان استفاده از بافت برای اهداف مختلف، از جمله مصارف تجاری، را مشخص میکند. با این حال، برخی متخصصان اخلاق پزشکی معتقدند کسب درآمد از بافتهای اهدایی با ماهیت نوعدوستانه اهدای بدن در تعارض است .
تلاش این شرکت برای گسترش بازار با مانع نیز روبهرو شده است. اداره بهداشت ایالت نیویورک مجوز توزیع الوکلی را صادر نکرده و درباره انطباق آن با قوانین سازمان غذا و داروی آمریکا و صلاحیت مدیران بانک بافت ابراز تردید کرده است. شرکت این تصمیم را نپذیرفته و علیه این نهاد اقامه دعوی کرده است.
تجربه بیماران نیز متفاوت بوده است. جکلین کروز، زن ۶۰ سالهای که امکان انجام عمل متداول افزایش حجم باسن را نداشت، طی دو مرحله و با پرداخت نزدیک به ۵۰ هزار دلار از الوکلی استفاده کرد و از نتیجه رضایت داشت. در مقابل، ساندرا، زنی ۴۳ ساله که برای تزریق ۵۰ سیسی الوکلی به هر سینه حدود ۱۳ هزار دلار پرداخته بود، حدود دو ماه بعد دچار درد، تغییر رنگ پوست و ایجاد توده در سینه شد. پزشک علت را «نکروز چربی» تشخیص داد، وضعیتی که چربی تزریقشده بهدلیل تشکیل نشدن رگهای خونی جدید از بین میرود.
شرکت تایگر استتیکس اعلام کرده است مورد تاییدشدهای از رد پیوند یا عفونت ناشی از الوکلی ثبت نشده و تاکید کرده است که روش صحیح تزریق اهمیت زیادی دارد. پزشکان نیز میگویند پیوند چربی از بدن خود بیمار نیز میتواند با خطر نکروز همراه باشد؛ اما تاکنون مطالعه مستقیمی برای مقایسه این دو روش منتشر نشده است.
در حالی که برخی منتقدان استفاده از چربی افراد فوتشده را از نظر اخلاقی محل بحث میدانند، مدیر تایگر استتیکس معتقد است الوکلی نیز مانند بوتاکس و فیلرها که در ابتدای ورود با تردید مواجه بودند، میتواند به یکی از روشهای رایج پزشکی زیبایی تبدیل شود.
