یک مطالعه دریافته که از دست دادن حس بویایی ممکن است به همان میزان دیابت، سکته مغزی، پارکینسون و نارسایی کلیه بر کیفیت زندگی تاثیر بگذارد.
افرادی که به اختلال بویایی یا چشایی دچارند، لذت ساده بوییدن قهوه صبحگاهی یا چشیدن یک غذای خانگی را از دست میدهند.
اگرچه این از دست دادن بویایی و چشایی ممکن است صرفا یک گرفتاری جزئی تلقی شود، زندگی ممکن است [به دلیل آن] بهسرعت تیرهوتار شود، به شکلی که بیماران درجاتی از رنج و عذاب را گزارش میکنند که با برخی از جدیترین بیماریهای مزمن قابل مقایسه است.
حدود یک نفر از هر پنج نفر به اختلال بویایی یا چشایی دچار میشود. همهگیری کووید۱۹ باعث شد اهمیت و تاثیر اختلال بویایی (آنوسمی) [یا نابویایی] و از دست دادن چشایی (آگیوزیا) [یا ناچشایی] بیشتر دیده و درک شود؛ نشانه بیماری شایعی که میلیونها نفر از افرادی را که به این ویروس مبتلا شدند، تحت تاثیر قرار داد.
اکنون یک پژوهش جدید از پژوهشگران دانشگاه «ایست آنگلیا» (UEA) آشکار کرده است که از دست دادن این حواس میتواند فرد را زمینگیر و ناتوان کند.
پروفسور کارل فیلپات، پژوهشگر ارشد این مطالعه از دانشکده پزشکی نوریچ دانشگاه ایست آنگلیا، گفت: «ما دریافتیم که اختلالات بویایی و چشایی، به طور پیوسته، رنج عاطفی، اجتماعی و روانی قابل توجهی ایجاد میکنند و اغلب با بیماریهایی برابری میکنند که معمولا بهعنوان بیماریهای زیروروکننده زندگی در نظر گرفته میشوند.»
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
«شاید نگرانکنندهترین موضوع این بود که بارها مشخص شد میزان افسردگی و کنارهگیری اجتماعی در میان افرادی که دچار از دست دادن بویایی و چشایی هستند، بالا است.»
پژوهشگران برای این پژوهش که در مجله «گوش، حلق و بینی بالینی» (Clinical Otolaryngology) منتشر شد، دهها پژوهش را که امتیازهای کیفیت زندگی افراد مبتلا به اختلالات بویایی و چشایی را با طیف گستردهای از بیماریهای مزمن از جمله دیابت، سکته مغزی، نارسایی قلبی، آسم، بیماریهای قلبیعروقی و بیماریهای تنفسی مقایسه کرده بودند، تحلیل کردند.
پژوهشگران دریافتند که ۴۵۵ بیمار دچار اختلالات بویایی و چشایی بودند و بیشتر آنها از افسردگی رنج میبردند. یک نفر از هر پنج نفر دچار افسردگی متوسط، شدید یا بسیار شدید بود.
این پژوهش همچنین دریافت که برای بسیاری از مبتلایان، غذا خوردن دیگر یکی از لذتهای زندگی به شمار نمیرود و به عملی صرفا کارکردی تبدیل میشود.
پروفسور فیلپات گفت: «بویایی بخش عمده چیزی را تشکیل میدهد که افراد آن را بهعنوان مزه ادراک میکنند. بنابراین وقتی این حس از دست میرود، وعدههای غذایی ممکن است بیمزه، [با طعمی] فلزمانند یا حتی چندشآور به نظر برسند. برخی افراد به دلیل کمبود اشتها وزن کم میکنند، در عین حال، برخی دیگر پس از روی آوردن به طعمهای مزهدارتر یا شیرینتر، وزن اضافه میکنند.»
با وجود این آثار عمیق، اختلالات بویایی و چشایی در طول تاریخ نادیده گرفته شدهاند.
پروفسور فیلپات گفت: «مشکل این است که پزشکان حتی زمانی که علائم به مدت سالها ادامه پیدا میکنند، اغلب به بیماران اطمینان میدهند که این مشکل جزئی یا موقتی است. خدمات تخصصی اندکی وجود دارد و دسترسی به درمان همچنان محدود است.»
© The Independent
