درگذشت دالی پارتن موج گستردهای از واکنشها را به دنبال داشت که از کاخ سفید تا دنیای موسیقی، سینما و مد را دربرگرفت. دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، دستور داد پرچمهای آمریکا در سراسر این کشور به احترام او نیمهافراشته شوند و چهرههایی از پل مککارتنی، التون جان، تیلور سوئیفت و بیانسه گرفته تا اپرا وینفری، امینم، میک جگر و دوناتلا ورساچه هم از این هنرمند که تاثیرش مدتها بود از مرزهای موسیقی فراتر رفته بود، بهنیکی یاد کردند.
پارتن روز سهشنبه ۳ شهریور در سن ۸۰ سالگی درگذشت. نزدیکان او در بیانیهای به شبکه سیبیاس (CBS) اعلام کردند که او پس از «مبارزهای کوتاه با سرطان» درگذشت.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
واکنشها از سیاستمداران دو جناح آمریکا تا خوانندگان سبکهای مختلف موسیقی ادامه یافت و بسیاری، در کنار فعالیت حرفهای و جوایز پارتن، از شخصیت فروتن و فعالیتهای خیرخواهانه او یاد کردند. پارتن سال ۲۰۲۰ (۱۳۹۹) یک میلیون دلار به تحقیقات واکسن در دانشگاه وندربیلت اهدا کرد و به یکی از حامیان اولیه پژوهشهایی تبدیل شد که به ساخت واکسن مدرنا انجامید.
پل مککارتنی، عضو سابق گروه بیتلز، پارتن را «ستارهای درخشان» خواند و گفت: «او بسیار سرزنده و سرشار از زندگی بود. پذیرفتن خبر درگذشتش دشوار است... تصور زندگی در جهانی بدون دالی سخت است.»
التون جان نیز گفت از شنیدن این خبر «شوکه و ویران» شده است و پارتن را «هنرمندی بزرگ، یگانه و بیبدیل، با قلبی سرشار از مهربانی» توصیف کرد.
تیلور سوئیفت از نقش پارتن بهعنوان الگوی دختران جوان نوشت و با اشاره به میلیونها کتابی که در قالب برنامه رایگان کتابخوانی در اختیار کودکان سراسر جهان قرار داد، گفت: «به دلیل سخاوت همیشگی که در مدت حضورش روی این زمین نشان داد و زندگیهای بیشماری که به سوی بهتر شدن تغییر داد، میراث او جاودانه خواهد بود.»
بیانسه نیز پارتن را «معیار» و «ستاره قطبی» توصیف کرد و نوشت: «جسور و درخشان. بااستعداد و سرسخت. به بسیاری آموختی چطور خود منحصربهفردشان باشند.»
آلبوم «کابوی کارتر» بیانسه که سال ۲۰۲۴ (۱۴۰۳) منتشر شد، نسخهای از ترانه مشهور «جولین» (Jolene) پارتن را نیز دربرداشت؛ ترانهای که بارها با حضور یا همکاری او و در بزرگداشتش بازخوانی شد و یکی از آثار شناختهشده موسیقی کانتری آمریکا است.
کانتری سبکی برخاسته از سنتهای موسیقی روستایی، گاوچرانی و طبقه کارگر آمریکا است که اغلب با سازهایی مانند گیتار، سازدهنی و ویولن اجرا میشود و مضامینی چون زندگی روزمره، طبیعت، آزادی و عشق را میستاید.
تاثیر پارتن به نسلهای جوانتر خوانندگان نیز رسیده بود. سابرینا کارپنتر که سال گذشته با او همکاری حرفهای داشت، در اینستاگرام نوشت: «تنها چیزی که بعد از نخستین دیدارمان توانستم بگویم این بود که او واقعا فرشتهای است که روی زمین راه میرود.»
بیلی ری سایرس، پدر مایلی سایرس و دوست نزدیک پارتن، گفت: «خاطرات و لحظات زیادی با دالی دارم که نمیدانم از کجا شروع کنم. مثل هر پسر کوچکی، من هم با دوست داشتن دالی پارتن بزرگ شدم.» مایلی سایرس، دخترخوانده معنوی پارتن، نیز بارها با او همکاری کرده بود.
بلیک شلتون که با پارتن در برنامه استعدادیابی تلویزیونی «صدا» (The Voice) کار کرده بود، نوشت: «میتوانم با اطمینان کامل بگویم که همه ما امروز همین دلشکستگی را احساس میکنیم.»
امینم در کنار تصویری از نامهای که پارتن برای تبریک ورود او به تالار مشاهیر راک اند رول فرستاده بود، نوشت: «متاسفم که هرگز فرصت نکردیم یکدیگر را ببینیم، اما دریافت این یادداشت از دالی واقعا روی من تاثیر گذاشت.»
میک جگر نیز پارتن را «ترانهسرا و خوانندهای فوقالعاده» توصیف کرد که «افراد بسیاری را به هم نزدیک کرد». سیندی لاپر هم گفت تصور جهان بدون دالی برایش دشوار است و او را «الگوی همه ما» خواند.
پریسیلا پریسلی، همسر سابق الویس پریسلی، نیز خاطرهای از ترانه «همیشه عاشقت خواهم ماند» (I Will Always Love You) تعریف کرد و گفت: «پس از اینکه من و الویس بعد از طلاق از دادگاه بیرون آمدیم، هنگام پایین آمدن از پلهها، این ترانه را برایم خواند.» این ترانه بعدها با اجرای ویتنی هیوستون شهرتی گستردهتر پیدا کرد.
از موسیقی تا سینما و مد
فعالیت هنری پارتن به موسیقی محدود نماند. او نخستین حضور سینمایی خود را در دهه ۱۹۸۰ در فیلم «۹ تا ۵» تجربه کرد و در کنار جین فوندا و لیلی تاملین، جلو دوربین رفت. پس از آن، «ماگنولیاهای فولادی» (Steel Magnolias) و مجموعه «هانا مونتانا» را نیز به کارنامه بازیگری خود افزود. با این حال، وجه اصلی فعالیت حرفهای او همچنان ترانهسرایی و خوانندگی بود.
ظاهر جسورانه و اغراقشده پارتن نیز به اندازه موسیقیاش بخشی از تصویر عمومی او شده بود. پارتن در کتاب «پشت درزها: زندگی من در بدلیجات» (Behind the Seams: My Life in Rhinestones) نوشته بود که ظاهر خاص و نمادینش را از زنی در زادگاهش الهام گرفته است؛ زنی که دامنهای تنگ و کفشهای پاشنهبلند میپوشید، موهایش را روشن کرده بود و لاک و رژلب قرمز میزد. این ظاهر نمادین او در دنیای مد با انتخاب لباسهای درخشان از طراحان نامدار ادامه یافت.
اپرا وینفری با اشاره به مسیر حرفهای پارتن، یکی از محبوبترین خاطراتش را حضور در برنامه «دالی» دانست؛ جایی که هر دو لباسهای درخشان طراحی باب مکی را پوشیده بودند.
دوناتلا ورساچه نیز نوشت: «جهان یکی از مهربانترین و سخاوتمندترین انسانها، یکی از بزرگترین قصهگوها و یک اسطوره واقعی موسیقی را از دست داد.»
ادای احترام از کاخ سفید تا استرالیا
واکنشها از مرزهای موسیقی و سرگرمی نیز فراتر رفت. آنتونی آلبانیزی، نخستوزیر استرالیا، و مقامهای منتخب هر دو جناح سیاسی آمریکا از پارتن یاد کردند و به موسیقی او و سالها حمایت از موضوعهایی چون سوادآموزی کودکان و سلامت زنان اشاره کردند.
دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، مرگ او را «ضایعهای واقعی برای میلیونها نفر» خواند و گفت: «هرگز کسی مثل او وجود نداشت و هرگز هم نخواهد داشت.»
ترامپ همچنین دستور داد پرچم آمریکا در سراسر این کشور به یاد پارتن نیمهافراشته شوند؛ افتخاری نادر که عمدتا برای مقامهای منتخب و مسئولان دولت آمریکا در نظر گرفته میشود. او در شبکههای اجتماعی نوشت: «در آرامش بخواب دالی! جهان دوستت دارد.»
بیل کلینتون، رئیسجمهوری پیشین آمریکا از حزب دموکرات، هم پارتن را «بیهمتا» و «ترانهسرا و اجراکنندهای بزرگ که داستان آمریکاییهای عادی را با صداقت، فروتنی و قلب روایت میکرد» توصیف کرد و با اشاره به یکی از جنبههای تحسینشده زندگی پارتن، گفت که این هنرمند با وجود شهرت روزافزونش، «هرگز فراموش نکرد از کجا آمده است».
این اشاره کلینتون به ریشههای خانوادگی و زادگاه پارتن بود. دالی ربهکا پارتن ۱۹ ژانویه ۱۹۴۶ (۲۹ دی ۱۳۲۴) در پیتمن سنتر در ایالت تنسی آمریکا به دنیا آمد و همراه ۱۱ خواهر و برادرش در خانوادهای پرجمعیت و کمدرآمد کشاورز تنباکو در منطقهای کوهستانی بزرگ شد.
او در مجموع، ۱۱ جایزه گرمی، از جمله جایزه یک عمر دستاورد هنری، دریافت کرد. پارتن با وجود نزدیک به شش دهه حضور در مرکز توجه عمومی، در حفظ بخشهایی از زندگی خصوصی خود بسیار محتاط بود، بهویژه زندگی مشترکش با کارل دین، یک کارگر آسفالتکار پروژههای راهداری که تا زمان مرگ او در سال ۲۰۲۵ (۱۴۰۳)، تا حد زیادی دور از دوربینها ماند.
پارتن بارها گفته بود همه جنبههای زندگی یک فرد متعلق به افکار عمومی نیست و بعضی چیزها باید «مقدس و خصوصی» باقی بمانند.
