وقتی لامین یامال، پدیده نوجوان و درخشان اسپانیا، در پایان فینال جام جهانی لیونل مسی اشک‌ریزان را در آغوش گرفت، صحنه‌ای نمادین شکل گرفت؛ گویی مشعل از نسلی به نسل دیگر سپرده شد.

در این صحنه، وقتی مسی ۳۹ ساله در حالی‌ که هواداران آرژانتین در ورزشگاه نام او را فریاد می‌زدند، مدت زیادی به آن‌ها خیره مانده بود، این لامین یامال بود که به اسطوره بزرگ آرژانتین دلداری داد و سپس او را در آغوش گرفت؛ شماره ۱۰ کنونی بارسلونا در آغوش افسانه‌ای‌ترین شماره ۱۰ تاریخ این باشگاه.

لامین یامال که دو دهه از مسی جوان‌تر است و هنوز در آغاز دوران حرفه‌ای خود قرار دارد، عملا تمام افتخارات بزرگ فوتبال ملی را به دست آورده است. او دو سال پس از آنکه با قهرمانی اسپانیا مقابل انگلستان در جام ملت‌های اروپا به شهرتی جهانی رسید، اکنون جام جهانی را نیز بالای سر برده است.

یامال نیز مانند مسی محصول مدرسه فوتبال بارسلونا است. او در حالی‌ که مشکل آسیب‌دیدگی همسترینگ  داشت، وارد مسابقات شد، اما در پایان با ۱۹ سال و شش روز سن، به جوان‌ترین بازیکنی تبدیل شد که هم قهرمانی جام جهانی و هم جام ملت‌های اروپا را در کارنامه دارد.

از نگاه فیل مک‌نالتی سردبیر سرویس جهانی بی‌بی‌سی در بخش فوتبال، یکی از نکات مهم این فینال تضاد میان دو رویکرد بود. در حالی که هم‌تیمی‌های لامین یامال با فوتبالی فنی و وفادار به اصول بازی، زمینه تاثیرگذاری او را فراهم کردند، رویکرد تحریک‌آمیز و درگیرانه تیم آرژانتین، مسی را ناکام گذاشت؛ شیوه‌ای که هیچ ثمری هم برای آرژانتین نداشت و سزاوار نتیجه‌ای بهتر از این هم نبود.

اسپانیا و لامین یامال در طول این رقابت‌های این جام‌ جهانی رفته‌رفته بهتر شدند و سرانجام با گل تعیین‌کننده فران تورس در دقیقه ۱۰۶ وقت اضافه فینال، به قهرمانی جام جهانی رسیدند.

جالب اینجا است که یامال در هیچ‌یک از ۲۸ مسابقه رسمی خود برای تیم ملی اسپانیا، شکست نخورده است. او در ۱۳ مسابقه از رقابت‌های بزرگ در ترکیب اصلی قرار گرفته و همه آن‌ها را برده است که برای یک بازیکن در اروپا طولانی‌ترین رکورد ۱۰۰ درصد پیروزی محسوب می‌شود.

یامال و پائو کوبارسی، هم‌تیمی ۱۹ ساله‌اش، همچنین به چهارمین و پنجمین بازیکن نوجوانی تبدیل شدند که در یک فینال جام جهانی در ترکیب اصلی قرار گرفتند و قهرمان شدند. پیش از آ‌نها، پله با برزیل در سال ۱۹۵۸، جوزپه برگومی، مدافع ایتالیا، در سال ۱۹۸۲ و کیلیان امباپه با فرانسه در سال ۲۰۱۸ به این موفقیت رسیده بودند.

لوئیس دلافوئنته، سرمربی اسپانیا، پس از مسابقه از لامین یامال صمیمانه قدردانی کرد و گفت: «یامال فوتبال درخشانی ارائه کرد. این تجربه به او کمک خواهد کرد پخته‌تر شود و حتی از بازیکن بزرگی که اکنون هست نیز بهتر شود. او واقعا منافع جمعی را بر خواسته‌های فردی خود مقدم دانست. این موضوع در تیم من اهمیت زیادی دارد. به نظر من او جام جهانی بسیار خوبی را پشت سر گذاشت.»

یامال فقط استعدادی استثنایی نیست. او روحیه و شخصیت خاصی نیز دارد. در فینال موفق شد تلاش آشکار بازیکنان آرژانتین را برای مرعوب کردنش، به‌ویژه در رویارویی‌های مکررش با نیکولاس تاگلیافیکو، نادیده بگیرد. جو هارت، دروازه‌بان پیشین تیم ملی انگلستان و کارشناس بی‌بی‌سی اسپورت، این موضوع را به‌خوبی خلاصه کرد: «لامین یامال نه‌تنها واکنش نسنجیده‌ای نشان نداد، بلکه در برابر آن‌ها ایستاد. تمرکزش را از دست نداد و عقب‌نشینی نکرد. تمام تیم حریف می‌کوشیدند با خشونت متوقفش کنند، اما او کاملا خونسرد ماند. عملکردش واقعا برجسته بود.»

بازی تخریبی آرژانتین امیدهای مسی در جام جهانی را بر باد داد

شادی لامین یامال آشکارترین تضاد را با حال‌وروز مسی داشت؛ بازیکنی که با قلبی شکسته به انبوه هواداران آرژانتین چشم دوخته بود و شاید در همان لحظه درمی‌یافت که این آخرین باری است که در جام جهانی چنین ستایش و محبتی را دریافت می‌کند.

رویکرد ستیزه‌جویانه و خشن تیم آرژانتین در فینال که تقریبا از همان سوت آغاز در پیش گرفته شد، نه‌تنها کمکی به مسی نکرد، بلکه باعث شد این بازیکن الهام‌بخش و رهبر تیم در بیشتر دقایق مسابقه عملا به بازیکنی کم‌اثر و حاشیه‌ای تبدیل شود. در حالی که پیروزی اسپانیا پیروزی فوتبال بود، زیرا به نظر می‌رسید آرژانتین از همان دقایق نخست بر هر چیزی جز فوتبال تمرکز کرده است.

اسلاوکو وینچیچ، داور اسلوونیایی، نیز با برخی تساهل‌ها، بار دیگر خشم حریفان آرژانتین را برانگیخت. چنانچه خطای شدید الکسیس مک‌آلیستر روی دنی اولمو، چیزی بیش از یک تذکر کوتاه در پی نداشت؛ اتفاقی که باعث شد هواداران اسپانیا با لحنی کنایه‌آمیز نام جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، را فریاد بزنند. ۴۰ دقیقه طول کشید تا لیساندرو مارتینس، مدافع آرژانتین، به‌ دلیل خطا روی میکل اویارزابال، نخستین کارت زرد مسابقه را دریافت کند؛ تصمیمی که بسیاری از حاضران در این ورزشگاه عظیم با تشویق‌هایی به‌شدت کنایه‌آمیز، از آن استقبال کردند.

دیدن اینکه استعداد آشکار آرژانتین، همان استعدادی که با آن در نیمه‌نهایی انگلستان را از پیش رو برداشت، به چنین شیوه‌های تخریبی و اخلال‌گرانه‌ای تقلیل یافته، منظره‌ای تاسف‌بار بود و این رویکرد طبعا نمی‌توانست به بروز نبوغ و تاثیرگذاری مسی کمکی کند.

حتی خود مسی نیز در دام این فضای جنجالی شد و از داور خواست مارک کوکوریا، بازیکن اسپانیا، را به‌ دلیل صحبت کردن با دستی مقابل دهانش اخراج کند؛ رفتاری که در این جام جهانی، اگر با هدف تحریک یا رویارویی با حریف انجام شود، مجازاتش کارت قرمز است.

با وجود همه این برخوردهای خشن،‌آرژانتین با این بازی به نخستین تیم تاریخ جام جهانی تبدیل شد که در ۹۰ دقیقه یک دیدار نهایی، حتی یک شوت هم نزد. نخستین شوت این تیم سرانجام در دقیقه ۱۱۷ و در اوج استیصال زده شد، اما ضربه مسی بیرون از چارچوب رفت. به این ترتیب در حالی که اسپانیا ۱۲ شوت در چارچوب داشت، آرژانتین در تمام مسابقه حتی یک شوت در چارچوب هم نزد.

در نیمه نخست، شمار خطاهای آرژانتین در یک‌سوم هجومی زمین از تعداد پاس‌های این تیم در آن منطقه بیشتر بود: ۹ خطا در برابر هشت پاس. آماری که رویکرد آرژانتین را به‌خوبی خلاصه می‌کرد.

پس از سوت پایان مسابقه، دیگر بازیکنان آرژانتین نیز در کنار مسی اشک ریختند. هرچند حتی این لحظات هم با درگیری ناخوشایند بازیکنان و اعضای کادر دو تیم به پایان رسید. با این حال سعی کنیم این جام جهانی درخشان را با چنین پایان زشت و ناخوشایندی به یاد نیاوریم.

اسپانیا شاید در دیدار نهایی بهترین نمایش خود را ارائه نکرد، اما در طول جام جهانی پیوسته پیشرفت کرد و از شوک توقف مقابل کیپ‌ورد در نخستین مسابقه به قهرمانی نهایی رسید که شایسته‌اش بود .

دوران فراموش‌نشدنی مسی در جام جهانی شاید به پایان رسیده باشد، اما دوران لامین یامال می‌تواند سال‌های زیادی ادامه داشته باشد.