اسپانیا در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ با پیروزی یک بر صفر مقابل آرژانتین در وقت اضافه، برای دومین بار قهرمان جهان شد. نحوه این پیروزی یادآور نخستین قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۰ بود، تیمی که با مالکیت توپ، تکنیک و تسلط بر جریان مسابقه به فینال رسید و به مصاف حریفی قلدر و سرسخت رفت. در هر دو فینال، اسپانیا پس از مسابقهای دشوار در وقت اضافه گل پیروزی را به ثمر رساند.
به نوشته سیانان، تیم قهرمان ۲۰۲۶ ادامه تحول تیمی بود که در سال ۲۰۲۴ قهرمان اروپا شد و از دوران موفق اسپانیا در سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ نشات میگیرد. اسپانیا در یورو ۲۰۲۴ با استفاده از مهاجمهای کناری سریع و خلاق و خط هافبکی مسلط، برای چهارمین بار قهرمان اروپا شد و انتظار میرفت با ترکیبی مشابه در جام جهانی حاضر شود.
با این حال، مصدومیت لامین یامال و نیکو ویلیامز در رقابتهای باشگاهی، قدرت هجومی اسپانیا از جناحین را کاهش داد. این مسئله در تساوی غیرمنتظره مقابل کیپورد نیز آشکار شد. لوییس دلا فوئنته ابتدا تلاش کرد بازیکنان دیگری را جایگزین این دو کند، اما بهتدریج تمرکز تیم را به سبک نزدیک به تیکیتاکا و مالکیت توپ بازگرداند و بر استحکام دفاعی و کنترل خط میانی تکیه کرد.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
یامال در ادامه مسابقات به آمادگی کامل رسید و ویلیامز نیز بهعنوان بازیکن تعویضی تاثیرگذار ظاهر شد، اما نقطه قوت اصلی اسپانیا خط دفاع و هافبک بود. اسپانیا در کل مسابقات فقط یک گل دریافت کرد که در دوره جدید جام جهانی بیسابقه بود. ایمریک لاپورته، پائو کوبارسی، پدرو پورو و مارک کوکوریا هماهنگی زیادی داشتند. کوبارسی نیز جایزه بهترین بازیکن جوان رقابتها را دریافت کرد. اونای سیمون دروازهبان اصلی تیم نیز در بیشتر مسابقات عملکرد مطمئنی داشت.
بازگشت رودری نقش مهمی در ساختار تیم داشت. هافبک منچسترسیتی بازی اسپانیا را هدایت کرد و در پایان جام جهانی توپ طلای بهترین بازیکن مسابقات را به دست آورد. توانایی او در حفظ توپ، تنظیم سرعت بازی و قطع حملات حریفان به اسپانیا اجازه داد بیشتر مسابقات را تحت کنترل داشته باشد.
در فینال، هر دو تیم دقایق ابتدایی ناآرامی داشتند، اما اسپانیا بهتدریج مالکیت و کنترل بازی را در دست گرفت. این تیم در نیمه نخست ۶۵ درصد و در نیمه دوم ۶۸ درصد مالکیت توپ داشت. اسپانیا در نیمه اول دو و در نیمه دوم هشت شوت در چارچوب ثبت کرد.
آرژانتین که به بازی قدرتی شهرت داشت، در برابر حفظ توپ اسپانیا عصبی شد و بازیکنانش چند تکل خشن انجام دادند. انزو فرناندز در آستانه وقت اضافه با دریافت کارت قرمز از زمین اخراج شد و آرژانتین ادامه مسابقه را با ۱۰ بازیکن دنبال کرد.
با وجود این، آرژانتین مقاومت کرد و تا آستانه کشاندن بازی به ضربات پنالتی پیش رفت. یکی از گلهای اسپانیا نیز بهدلیل خطای اعلامشده میکل مرینو مردود شد. در نیمه دوم وقت اضافه، فران تورس پاس سر نیکو ویلیامز را به گل تبدیل کرد. تورس پیش از آن در مسابقات ضعیف ظاهر شده بود، چند فرصت گلزنی را از دست داده و پس از بازی مقابل کیپورد، نیمکتنشین شده بود.
در دقایق پایانی، آرژانتین چند فرصت جدی برای تساوی داشت، اما موفق به گلزنی نشد. این شکست مانع از کسب چهارمین قهرمانی آرژانتین و خداحافظی لیونل مسی با جام قهرمانی شد.
در نهایت، تنها پایانی که شایسته این تورنمنت بود رقم خورد. اسپانیا بهترین تیم جام جهانی بود و با وفادار ماندن به هویت فوتبالیاش به این عنوان رسید، فوتبالی که بر تکنیک، توانایی و مهارتی استوار است که طی سالها با تکرار همان سبک بازی، بیش از هر تیم دیگری به کمال رسانده است.
درست است که این شیوه بازی گاهی برای تماشاگران بیطرف جذابترین نمایش نبود، اما بهترین ادای احترام به «بازی زیبا»، هواداران و یکی از بهترین دورههای جام جهانی بود.
