گاهی فوتبال بیرحمانهترین پایان را برای زیباترین داستانها انتخاب میکند. لیونل مسی که طی یک ماه گذشته بار دیگر جهان را با گلها، پاس گلها، دریبلها و رهبری کمنظیرش مجذوب کرده بود، بامداد یکشنبه ۲۹ تیرماه در ورزشگاه متلایف نیوجرسی، با چشمانی اشکآلود زمین را ترک کرد. در حالی که تنها چند دقیقه با رساندن مسابقه به ضربات پنالتی فاصله داشت. آرژانتین در وقتهای اضافه با گل فران تورس یک بر هیچ مغلوب اسپانیا شد تا رویای دفاع از عنوان قهرمانی جهان به پایان برسد و با ورق خوردن آخرین صفحه، دفتر یکی از باشکوهترین فصلهای تاریخ فوتبال بسته شود.
شاید مهمترین دستاورد این جام جهانی برای لیونل مسی، حتی فراتر از آمارها و رکوردها، پایان یکی از قدیمیترین بحثهای تاریخ فوتبال باشد. او در ۳۹ سالگی، نهتنها آرژانتین را تا دومین فینال پیاپی جام جهانی هدایت کرد، بلکه با نمایشهایی که از نظر کیفیت، تاثیرگذاری و تداوم خیرهکننده بودند، بار دیگر ثابت کرد که هنوز میتواند سرنوشت بزرگترین مسابقات را تغییر دهد.
بسیاری از کارشناسان، مربیان، بازیکنان و رسانههای معتبر فوتبال پس از عملکرد مسی در این جام، دیگر تردیدی ندارند که او بالاتر از دیهگو مارادونا و پله، کاملترین و بزرگترین فوتبالیست تاریخ است. بازیکنی که بیش از دو دهه در بالاترین سطح فوتبال جهان درخشید، تقریبا تمام جامها و رکوردهای مهم را به دست آورد و حتی در واپسین سالهای دوران حرفهای خود نیز توانست در مهمترین رقابت فوتبال جهان، همچنان تعیینکننده و الهامبخش باشد.
این مسابقه پیش از آغاز، «فینال رویایی» لقب گرفته بود؛ تقابل مدافع عنوان قهرمانی با آمادهترین تیم جهان، نبرد لیونل مسی با نسلی که با تماشای فوتبال او بزرگ شده بود و رویارویی دو تیمی که در تمام طول جام، هجومیترین و زیباترین فوتبال را ارائه دادند. با این حال برخلاف انتظار بسیاری از هواداران، فینال بیش از آنکه نمایش جشنوارهای از حملات باشد، به نبردی سنگین، تاکتیکی و فیزیکی تبدیل شد. اسپانیا از همان دقایق نخست مالکیت توپ را در اختیار گرفت و با گردش مداوم توپ، تلاش کرد ریتم مسابقه را کنترل کند، در حالی که آرژانتین بیشتر به بستن فضاها و استفاده از ضدحملهها چشم دوخته بود.
در ۹۰ دقیقه نخست، اسپانیا بارها تا آستانه گلزنی پیش رفت، اما دفاع منظم آرژانتین و واکنشهای امیلیانو مارتینس اجازه نداد دروازه آلبیسلسته باز شود. در سوی دیگر، آرژانتین برخلاف مسابقات قبلی، کمتر توانست مسی را در موقعیتهای خطرناک صاحب توپ کند و فشار مداوم خط میانی اسپانیا، آزادی عمل همیشگی کاپیتان آرژانتین را تا حد زیادی از بین برد.
اسپانیا در این مسابقه ۲۰ بار به سمت دروازه حریف شوت زد، در حالی که آرژانتین تا پایان وقت قانونی حتی یک شوت ثبت نکرد. این آمار کمسابقه برای یک فینال جام جهانی بهخوبی برتری تاکتیکی اسپانیا را نشان میداد.
سرانجام در دقیقه ۱۰۶ وقتهای اضافه، قفل بازی شکسته شد و نیکو ویلیامز که بهعنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شده بود، با حرکتی انفجاری از سمت چپ دفاع آرژانتین عبور کرد و توپ را به فران تورس رساند تا مهاجم اسپانیا با ضربهای دقیق، تنها گل مسابقه را به ثمر برساند. گلی که نهتنها دومین قهرمانی جهان را برای لاروخا به ارمغان آورد، بلکه به یکی از مهمترین گلهای تاریخ فوتبال اسپانیا تبدیل شد.
شاید تلخترین تصویر شب دقایقی پس از سوت پایان ثبت شد. زمانی که مسی با چشمانی اشکآلود، در سکوت به سکوها نگاه میکرد. او که در این جام بار دیگر ثابت کرده بود چرا بسیاری او را بزرگترین فوتبالیست تاریخ میدانند، نتوانست پایانی رویایی برای دوران ملی خود رقم بزند. با این حال، حتی شکست در فینال نیز چیزی از عظمت تلاش او کم نکرد. مسی در مسیر رسیدن آرژانتین به فینال، گلهای تعیینکننده زد، پاس گلهای سرنوشتساز داد، رکوردهای تازهای ثبت کرد و برای سومین بار در فینال جام جهانی به میدان رفت.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
برای بسیاری از فوتبالدوستان، اشکهای مسی فقط اندوه از دست دادن یک جام نبود، بلکه پایان احتمالی دورانی بود که بیش از دو دهه ادامه داشت. فوتبالیستی که از نوجوانی در بارسلونا جهان را شگفتزده کرد، سپس آرژانتین را به قهرمانی کوپا آمریکا و جام جهانی رساند و حالا در ۳۹ سالگی، آخرین جام جهانی خود را با نایبقهرمانی به پایان رساند. اگر این مسابقه همانگونه که بسیاری پیشبینی میکنند، آخرین بازی ملی او باشد، فوتبال یکی از بزرگترین هنرمندان تاریخ خود را بدرقه خواهد کرد.
اما در سوی دیگر میدان، اسپانیا شایسته تمام تحسینها بود. تیم لوییس دلافوئنته در طول مسابقات تقریبا هیچگاه از هویت فوتبالی خود فاصله نگرفت. با اعتماد به مالکیت توپ، پرس هماهنگ، گردش سریع توپ و صبر تاکتیکی، یکی پس از دیگری مدعیان را کنار زد. پرتغال، بلژیک، فرانسه و در نهایت آرژانتین، همگی برابر تیمی شکست خوردند که بیش از هر تیم دیگری شبیه یک واحد منسجم و هماهنگ بازی میکرد.
قهرمانی اسپانیا فقط نتیجه درخشش چند ستاره نبود، بلکه حاصل ساختاری بود که در تمام خطوط کیفیت بالایی داشت. رودری بار دیگر فرمانده خط میانی بود، پدری و فابیان رویس نبض بازی را در اختیار داشتند، لامین یامال با وجود مهار نسبی، بارها دفاع آرژانتین را عقب راند و بازیکنان تعویضی، از جمله نیکو ویلیامز و فران تورس، نقشی تعیینکننده در سرنوشت مسابقه ایفا کردند. همین عمق ترکیب یکی از مهمترین تفاوتهای اسپانیا با سایر تیمهای جام بود.
این قهرمانی، چند رکورد تاریخی نیز برای فوتبال اسپانیا به همراه داشت. لاروخا به نخستین قهرمان تاریخ جام جهانی تبدیل شد که در طول مسابقات تنها یک گل خورده است که کیفیت فوقالعاده ساختار دفاعی این تیم را نشان میدهد. لوییس دلافوئنته هم با ۶۵ سال و ۲۹ روز سن، مسنترین سرمربی تاریخ جام جهانی شد که موفق به کسب عنوان قهرمانی شده است. این افتخار به کارنامهای اضافه شد که پیش از این با قهرمانی در یورو ۲۰۲۴ نیز درخشان شده بود.
دلافوئنته پس از پایان مسابقه، این قهرمانی را «سرنوشت» توصیف کرد و گفت بازیکنانش از نخستین روز اردو باور داشتند که میتوانند دوباره جهان را فتح کنند. او اکنون در کمتر از سه سال، اسپانیا را به قهرمانی اروپا و سپس قهرمانی جهان رسانده و یکی از موفقترین دورههای تاریخ فوتبال این کشور را رقم زده است.
شاید مهمترین دستاورد جام جهانی ۲۰۲۶، فقط معرفی یک قهرمان جدید نبود، بلکه آغاز تغییری بزرگ در نقشه فوتبال جهان بود. اسپانیا با نسلی جوان، منسجم و پر از بازیکنان تکنیکی، نشان داد که میتواند سالها در بالاترین سطح باقی بماند. در مقابل، آرژانتین با وجود شکست، ثابت کرد هنوز شخصیت قهرمانی خود را حفظ کرده است و حتی در روزی که بهترین نمایش خود را ارائه نداد، تا دقیقه ۱۰۶ در برابر آمادهترین تیم جهان مقاومت کرد.
در نهایت، جام جهانی ۲۰۲۶ با تصویری به پایان رسید که احتمالا سالها در حافظه فوتبال باقی خواهد ماند؛ بازیکنان اسپانیا در حال جشن گرفتن دومین ستاره و لیونل مسی که آرامآرام زمین را ترک میکرد. جام به مادرید رفت، اما احترام و تحسین فوتبالدوستان جهان بار دیگر نصیب مردی شد که شاید این بار جام را نبرد، اما یک بار دیگر یادآوری کرد چرا نامش برای همیشه در بلندترین فصل تاریخ فوتبال نوشته شده است.
