در حالی که زمان بازی در دومین دیدار نیمه‌نهایی جام جهانی رو به پایان بود و انگلستان با دفاعی فشرده موسوم به «دفاع اتوبوسی»، راه هر نفوذی را به سوی دروازه‌اش بسته بود، به نظر می‌رسید رویای قهرمانی دوباره آرژانتین سرانجام به پایان رسیده است، اما آرژانتین یک برگ برنده هم داشت؛ لیونل مسی، شماره ۱۰ این تیم، که بار دیگر نشان داد می‌تواند از میان فشرده‌ترین و منسجم‌ترین خط دفاعی‌ها هم عبور کند.

ورزشگاه ملی آرژانتین در بوئنوس‌آیرس قرار دارد، اما مرسدس‌بنز آتلانتا در این جام جهانی به مکانی ویژه برای این تیم تبدیل شده؛ زیرا آرژانتین در آن، دو بار از شکست گریخته و به پیروزی رسیده است.

این دو بازگشت یا در اصطلاح فوتبالی آن «کام‌بک»، یکی مقابل مصر و دیگری برابر انگلستان، نقش مسی را بار دیگر برجسته کرد. اسطوره‌ای که در ۳۹ سالگی همچنان در مهم‌ترین مسابقات، جریان حملات آرژانتین را هدایت می‌کند و در لحظات تعیین‌کننده، برای تیمش موقعیت می‌سازد.

به گزارش سی‌ان‌ان، آرژانتین در دو دیدار اخیرش در آتلانتا، از مجموع ۲۲۴ دقیقه بازی، تنها ۲۰ دقیقه از حریف پیش بود که ۱۲ دقیقه از این زمان نیز جزو وقت‌های تلف‌شده نیمه دوم بود، با این حال، هر دو مسابقه را با پیروزی به پایان رساند.

در دیدار برابر انگلستان، آرژانتین بارها تا آستانه گل زدن گل رفت، اما یا توپ به تیر دروازه خورد، یا جردن پیکفورد به‌خوبی واکنش نشان داد. چند شوت نیز با اختلافی کم از بالای دروازه عبور کرد. با وجود این، بازیکنان و هواداران آرژانتین تا پایان به بازگشت تیم باور داشتند و همین فشار مداوم در دقایق پایانی نتیجه داد.

در واقع، آنچه بیش از هر چیز، چه روی سکوها، چه کنار زمین و چه در میدان بازی، بر همه چیز غلبه داشت باور راسخ به برد بود که نیرویی شگفت‌انگیز دارد.

هواداران آرژانتین روی سکوها هرگز امید خود را از دست ندادند. نگرانی و اضطراب در میان آن‌ها دیده می‌شد، اما حتی پس از گل نخست آنتونی گوردون برای انگلستان نیز ورزشگاه برای چند لحظه بیشتر در سکوت فرو نرفت. آن‌ها از لحظه ورود به ورزشگاه تا زمان خروج، بی‌وقفه آواز خواندند، شعار دادند، سوت زدند و روی سکوها بالا و پایین پریدند. آن‌قدر که لرزش سکوها این پرسش عجیب را تداعی می‌کرد که تماشای یک نیمه‌نهایی جام جهانی در میانه یک زلزله چه حسی دارد.

آن‌ها با شور و حرارت تیمشان را تشویق می‌کردند و چنان سرود می‌خواندند که گویی صدای آن‌ها می‌تواند به بازیکنان آرژانتین در زمین نیرو ببخشد.

همین باور هم بود که بازیکنان آرژانتین را بارها به سمت دروازه انگلستان سوق داد. این اطمینان راسخ که سرانجام برای عبور از دفاع فشرده حریف که پیش‌تر توانسته بود مهاجمان نروژ و مکزیک را متوقف کند، راهی پیدا خواهد شد.

همین باور باعث شد لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، دقایقی پیش از آغاز بازگشت تیمش، با تقویت خط حمله و به بهای تضعیف خط دفاع، ریسک کند؛ تصمیمی که آرژانتین را در برابر ضدحملات انگلستان آسیب‌پذیرتر کرد، اما شانس بیشتری برای رسیدن به گل به این تیم داد.

این باور بود که باعث شد انزو فرناندز بارها از راه دور شوت بزند، با این امید که سرانجام یکی از آن‌ها به گل تبدیل شود و این اتفاق در دقیقه ۸۵ بالاخره رخ داد و او گل تساوی را به ثمر رساند. هفت دقیقه بعد هم لائوتارو مارتینز خود را به تیر دوم رساند، زیرا مطمئن بود کاپیتان تیمش برای رساندن توپ به او راهی پیدا خواهد کرد؛ اتفاقی که رخ داد و گل پیروزی آرژانتین به ثمر رسید.

برای هواداران آرژانتین، دو پاس گل مسی که زمینه‌ساز پیروزی و صعود تیمشان به فینال شد، دلیل دیگری بر جایگاه ویژه او بود؛ این بازیکن بار دیگر در حساس‌ترین لحظات، سرنوشت مسابقه را تغییر داده بود.

اگر پاسخ این پرسش را که «این اتفاق چگونه رخ داد؟» بتوان در در شور و باور هواداران آرژانتین جست‌وجو کرد، در انگلستان این شکست احتمالا بار دیگر موجی از انتقادها و سرزنش‌ها را به دنبال دارد که بخش عمده آن‌ها متوجه توماس توخل، سرمربی آلمانی انگلستان، خواهد بود؛ مربی‌ که پس از انتقاد از عملکرد شاگردانش بعد از پیروزی در مرحله یک‌چهارم نهایی برابر نروژ، با واکنش‌های زیادی روبه‌رو شد و حالا پس از این شکست، عملکرد خودش نیز زیر ذره‌بین قرار گرفته است.

انگلستان در یک ساعت نخست مسابقه تیم برتر میدان بود و با ضدحمله‌ای سریع که مورگان راجرز طراحی و آنتونی گوردون آن را به گل تبدیل کرد، به برتری رسید، اما پس از این گل، توخل تصمیم گرفت رویکردی کاملا دفاعی در پیش بگیرد. همان چیزی که در فوتبال از آن با عنوان «دفاع اتوبوسی» یاد می‌شود.

در واقع انگلستان پس از پیش افتادن، همان شیوه دفاعی را در پیش گرفت که قبلا مقابل مکزیک موفقیت‌آمیز بود. با این تفاوت که در آن مسابقه، انگلستان یک بازیکن کمتر داشت، اما برابر آرژانتین با ترکیب کامل بازی می‌کرد، با این حال رویکرد محتاطانه‌ای که توخل پس از دیدار با نروژ هم از آن دفاع کرد، این بار برای رساندن انگلستان به فینال کافی نبود.

تیم او برای حفظ برتری، بیش از حد عقب نشست و با کاهش تهدیدهای هجومی، به آرژانتین اجازه داد فشار حملاتش را افزایش دهد. هرچه انگلستان بیشتر عقب‌ کشید، آرژانتین با هدایت مسی بیشتر در نیمه زمین حریف مستقر شد و فرصت‌های بیشتری برای رسیدن به گل پیدا می‌کرد.

در فوتبال، گاهی ترس از ریسک کردن، خود بزرگ‌ترین ریسک است. تاکتیک توخل عملا ابتکار عمل را به آرژانتین واگذار کرد. مخصوصا وقتی بازیکنی مانند مسی هدایت حملات را بر عهده داشته باشد، چنین رویکردی می‌تواند خیلی گران تمام شود.

حالا انگلستان باید روز شنبه در میامی، در دیدار رده‌بندی برابر فرانسه به میدان برود که در مقایسه با فینال اهمیت کمتری دارد. در مقابل، آرژانتین یک روز بعد راهی نیوجرسی می‌شود تا برای قهرمانی، به مصاف اسپانیا برود.

این مسابقه به احتمال زیاد آخرین حضور لیونل مسی با پیراهن تیم ملی آرژانتین و فرصتی تاریخی برای خداحافظی او خواهد بود.

اکنون تنها مانع او برای ثبت یک پایان رویایی، شامل دومین قهرمانی پیاپی جهان، کسب کفش طلای جام به‌عنوان بهترین گلزن مسابقات و تقویت جایگاهش به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین فوتبالیست‌های تاریخ، تیم ملی اسپانیا است که تاکنون منظم‌ترین و هماهنگ‌ترین تیم این جام بوده است.

این تیم در نیمه‌نهایی با نمایشی مقتدرانه، فرانسه را از جریان بازی خارج کرد و با حفظ مالکیت توپ و پاس‌های دقیق، بارها حریف را تحت فشار قرار داد.

اسپانیا با اتکا به ستاره‌هایی مانند لامین یامال و میکل اویارزابال، یکی از خطرناک‌ترین خط‌ها حمله مسابقات را در اختیار دارد و به دنبال تکرار افتخاری است که ۱۶ سال پیش در آفریقای جنوبی به دست آورد. آن‌ها بدون تردید یکی از آماده‌ترین تیم‌های این دوره بودند و بارها نشان داده‌اند که توان مهار ستاره‌های بزرگ را دارند؛ موضوعی که مهاجمانی مانند کیلیان امباپه، عثمان دمبله و مایکل اولیسه آن را تجربه کردند.

با این حال اسپانیا یک چیز ندارد و آن لیونل مسی است؛ نه مسی به‌عنوان یک بازیکن، بلکه مسی به‌عنوان نیرویی الهام‌بخش برای هم‌تیمی‌هایش. بازیکنان آرژانتین در طول این جام بارها گفته‌اند که هدفشان کمک به مسی برای رسیدن به جایگاهی است که او را شایسته آن می‌دانند. انگیزه این تیم تنها کسب افتخار شخصی نیست، بلکه تحقق رویای کاپیتانشان است.

فرانسه در نیمه‌نهایی برابر اسپانیا نمایشی کم‌رمق ارائه داد اما تصور اینکه آرژانتین هم با چنین ذهنیتی پا به میدان فینال بگذارد، دشوار است و شاید همین باور، بار دیگر تفاوت را رقم بزند، زیرا گاهی ایمان می‌تواند نیرویی تعیین‌کننده باشد.