اگر نمایشهای ژانویه (دیماه) در پاریس از جانشینی و آغاز دورانی تازه در خانه مدهای بزرگ خبر میداد، هفته مد فاخر پاییز و زمستان ۲۰۲۶ بیشتر به تثبیت آن چشماندازهای خلاقانه اختصاص داشت.
چنانکه آلیس نیوبولد، مدیر بخش ویژگیها و اخبار مد، و ماهورو سیوارد، دبیر مد و سبک مجله ووگ، نوشتهاند، معمولا دومین مجموعه یک طراح، بیش از نخستین مجموعه، نشان میدهد که او قرار است خانه مد را به کدام سمت ببرد. به همین دلیل، نمایشهای جاناتان اندرسون برای دیور و متیو بلیزی برای شانل از مهمترین لحظات این فصل بودند. مجموعه جورجیو آرمانی نیز دومین حضو خواهرزادهاش، سیلوانا آرمانی در مد فاخر پس از درگذشت طراح افسانهای بود.
با این حال، دنیای مد همچنان در حال دگرگونی است. در کنار آنکه چندین مدیر خلاق جدید بهتدریج جایگاهشان را در خانه مدها تثبیت کردهاند، این فصل صحنه چند «نخستین حضور» مهم نیز بود: پییرپائولو پیچولی برای نخستین بار مجموعه فاخرش را برای بالنسیاگا ارائه کرد، دوران لانتینک نخستین مجموعه فاخرش برای ژانپل گوتیه را نشان داد.
نخستین مجموعه «آمادهپوشی» (لباسهایی که در سایزهای استاندارد برای عرضه عمومی تولید میشوند، نه به سفارش مشتری) دوران لانتینک برای ژانپل گوتیه یکی از جنجالیترین «اولیهای» فصل اخیر بود، اما نخستین مجموعه مد فاخر او برای این خانه مد با استقبالی کاملا متفاوت روبهرو شد. لانتینک، طراح هلندی که شهرتش را مدیون تلفیق ایدههای جاهطلبانه با نبوغ فنی است، در سالن نمایش ژانپل گوتیه در خیابان سنمارتن، نشان داد که میتواند همان خلاقیت را این بار با دقت، انسجام و اطمینان بیشتری به کار گیرد. فرمهای حجیم و اغراقآمیز لباس که به امضای طراحی او تبدیل شدهاند، در یک تاپ مخملی بنفش چیندار، دامنهایی با فرم منگولهای و پیراهنهای با فرم ناقوسی از پارچه بروکاد به رنگهای زرشکی و بنفش تند جلوهگر بودند.
همانطور که از لانتینک و البته میراث ژانپل گوتیه انتظار میرفت، این مجموعه از بازیهای بصری و ایدههای غیرمتعارف نیز بیبهره نبود. از جمله حجمهایی از پارچه تور که فقط از زاویه کنار، شکل واقعی خود را آشکار میکردند. با این حال، این جزئیات بیش از آنکه ترفندهایی برای جلب توجه باشند، دستکاریهای هوشمندانهای در شیوه درک و خوانش لباس به شمار میرفتند. خود گوتیه بارها نشان داده بود که یک مجموعه مد فاخر، در کنار نمایش بالاترین سطح مهارت در خیاطی، میتواند عرصهای برای ایدههای جسورانه، خیالانگیز و نامتعارف نیز باشد و لانتینک در این مجموعه بهخوبی همین نگاه را ادامه داده بود.
یکی دیگر از مهمترین نخستین حضورهای این فصل، رونمایی پییرپائولو پیچولی از نخستین مجموعه مد فاخر خود برای بالنسیاگا بود که از سال گذشته مدیر خلاق آن شده است. پیچولی پیشتر در دوران طولانی فعالیتش در والنتینو، مهارتش را در مد فاخر به اثبات رسانده و برخی از خیالانگیزترین مجموعههای فاخر سالهای اخیر را خلق کرده بود.
پیچولی در این مجموعه، امضاهای شناختهشده خود را نیز به بالنسیاگا آورد، از جمله استفاده بیهمتایش از رنگ و بازی با بافت پارچهها. برای نمونه، موسلین ابریشمی به رنگ سبز دریایی زیر بارانی سبک نظامی (ترنچ کت) خاکستریسنگی با تزیینات پر شترمرغ قرار گرفت و ترکیب سبز لیمویی و ارغوانی غبارآلود کنار کتدامنهایی به رنگ زرد آمالفی (رنگ لیموهای مشهور ساحل آمالفی ایتالیا)، بار دیگر مهارت کمنظیر او را در خلق ترکیبهای هماهنگ رنگی و بافت به نمایش گذاشت.
در حالی که بسیاری از خانه مدها در سالهای اخیر کوشیدهاند مجموعههای مد فاخر را به لباسهای روزمره نزدیکتر کنند و آنها را راحتتر و کاربردیتر نشان دهند، آرمانی پریوه همچنان به حالوهوای رسمی و شبانه خود وفادار مانده و این فصل نیز همان رویکرد را ادامه داده است؛ کتهای بلند از پارچههای پشمی براق با رنگهای تیره و جوهری، مزین به گلدوزیهای کریستالی همرنگ و پیراهنهای ساتن بیآستین چسبان که دنبالهشان بر زمین کشیده میشد، بخش مهمی از مجموعه را تشکیل میدادند. با این حال، در این مجموعه میشد نگاهی ظریفتر و شاید آیندهنگرانهتر به لباس شب را نیز دید.
در شانل، هیچکس انتظار نداشت نتهای آغازین موسیقی «یاران حلقه» (The Fellowship of the Ring) فضای نمایش فاخر پاییز و زمستان ۲۰۲۶ را پر کند. عنوان مجموعه «گابی و ساقه لوبیا» الهامگرفته از جک و لوبیای سحرآمیز، نیز از همان ابتدا مسیر خیالپردازانه متیو بلیزی را آشکار میکرد. بلیزی گفته بود در کتابخانه گابریل شانل به کتابی از افسانهها برخورده و این پرسش برایش پیش آمده است که آیا زندگی خود شانل نیز میتوانست نوعی قصه پریان باشد. حاصل این ایده مجموعهای بود که او آن را «ماجراجویی زندگی روزمره» توصیف کرد.
در دیور، جاناتان اندرسون دومین مجموعه فاخرش را در فضایی گلخانهمانند، میان باغهای سرسبز موزه رودن، به نمایش گذاشت. در گرمای آن روز، بادبزنهای کاغذی شاید خنکترین وسیلهای بودند که در محوطه به چشم میخوردند. اندرسون نیز نمونههایی غولآسا از همین بادبزنها را به لباسها افزود، بهگونهای که همچون بالهایی تاخورده و آماده پرواز به نظر میرسیدند. این مجموعه ادای احترامی ظریف به هنر پلیسه دوزی، یکی از سنتهای دیرینه نساجی فرانسه، بود.
اندرسون در یادداشتهای نمایش گفته بود که از دیرباز شیفته لیندا بنگلیس، مجسمهساز آمریکایی، بوده است؛ هنرمندی که مجسمههای برنزی پیچوتابخوردهاش پیشتر بهعنوان عناصر اصلی صحنه نمایش بهار/تابستان ۲۰۲۴ او برای لوئهوه به کار رفته بودند. این بار، توجه او به قدرت دگرگونکننده گره، پلیسه کردن و فرم دادن در آثار بنگلیس معطوف بود، بهویژه در آن دسته از آثاری که از شهر احمدآباد هند الهام گرفته بودند. این تاثیر در عمل در تزیینات رنگارنگ مجموعه نمود یافت. از کفشهای ساتنی آراسته به فرمهای گیاهی پفدار گرفته تا کیفهای طرحچیت، که چهار نمونه از آنها با همکاری خود بنگلیس ساخته شده بود.
به روایت آلیس نیوبولد و ماهورو سیوارد در «ووگ»، هفته مد فاخر پاییز/زمستان ۲۰۲۶ نشان داد که پس از موج تغییرات اخیر در خانه مدها، اکنون زمان آن رسیده است که طراحان چشماندازهایشان را آشکار کنند. برخی مانند پییرپائولو پیچولی و دوران لانتینک، نخستین مجموعههای فاخر خود را برای خانه مدهای جدیدشان ارائه کردند و برخی دیگر، از جمله متیو بلیزی و جاناتان اندرسون، مسیر خلاقانهای را که در این خانهها پیش گرفتهاند، روشنتر ترسیم کردند. در نهایت، خیاطی سطح بالای پاریسی بار دیگر ثابت کرد که همچنان عرصهای بیبدیل برای آزمودن مرز میان مهارت، خلاقیت، میراث و نوآوری است.
