شهروندان ایالات متحده هر سال روز چهارم ژوئیه را به مناسبت استقلال آمریکا جشن می‌گیرند. امسال نیز در این روز، دویست‌وپنجاهمین سالگرد استقلال ایالات متحده از بریتانیا جشن گرفته می‌شود و در عین حال توجه رسانه‌ها به بسیاری از نکات تاریخی مربوط به این رویداد جلب شده است.

در چهارم ژوئیه ۱۷۷۶، اعضای «دومین کنگره قاره‌ای» (Continental Congress) که در ایالت پنسیلوانیا گرد هم آمده بودند، بیانیه استقلال ۱۳ مستعمره از بریتانیا را رسما تصویب کردند؛ اقدامی که به معنای پایان حاکمیت پادشاه جورج سوم و دولت بریتانیا بر این مناطق بود.

کنگره قاره‌ای در واقع نقش نخستین «دولت مرکزی» را برای مستعمرات بریتانیا در آمریکای شمالی، پیش از شکل‌گیری رسمی ایالات متحده آمریکا، ایفا می‌کرد. در قرن هجدهم ۱۳ مستعمره بریتانیا در آمریکا هرکدام به‌طور جداگانه اداره می‌شدند و حکومت مشترکی نداشتند، اما پس از افزایش تنش‌ها با بریتانیا، نمایندگان این مستعمرات تصمیم گرفتند یک مجمع مشترک تشکیل دهند تا درباره مسائل مهم و کلیدی تصمیم‌گیری کنند.

جنگ استقلال آمریکا از آوریل ۱۷۷۵ و با نبردهای لکسینگتون و کنکورد آغاز شد، نبردهایی که با پیروزی نیروهای ۱۳ مستعمره خاتمه یافت. بریتانیا با استقلال این مستعمرات مخالفت و تهدید کرد که عاملان آن را مجازات خواهد کرد.

با این حال، اعلام استقلال ایالات متحده با رویدادها و نکات شگفت‌انگیزی همراه بود که هنوز هم پس از گذشت سال‌ها در سالگرد استقلال آمریکا مورد توجه قرار می‌گیرند.

اعلامیه در چهارم ژوئیه امضا نشد

اگرچه اعضای کنگره آمریکا در چهارم ژوئیه ۱۷۷۶ «اعلامیه استقلال» را تصویب کردند و آمریکایی‌ها نیز هر سال همین روز را جشن می‌گیرند، اما بیشتر نمایندگان در این روز آن را امضا نکردند. بسیاری طی هفته‌ها و حتی ماه‌های بعد آن را امضا کردند.

چهره‌های سرشناسی مانند ساموئل آدامز، جان آدامز و بنجامین فرانکلین این سند را در دوم اوت ۱۷۷۶ امضا کردند. در همان روز، جان هنکاک، رئیس کنگره، نیز آن را امضا کرد. امضای بسیار بزرگ و متفاوت او چنان شهرتی یافت که از آن زمان تاکنون آمریکایی‌ها برای اشاره به «امضا کردن» از عبارتی با نام او استفاده می‌کنند.

از سوی دیگر، متیو تورنتون آخرین فردی بود که اعلامیه استقلال را امضا کرد و نامش را در نوامبر ۱۷۷۶ پای این سند گذاشت.

این نسخه، نسخه اولیه نبود

در آغاز، همه اعضای دومین کنگره قاره‌ای با متن اعلامیه استقلال موافق نبودند. برخی به محتوای آن تردید یا به بخش‌هایی از آن نقد داشتند. به همین دلیل، مذاکرات ادامه یافت تا در نهایت متن نهایی مورد توافق قرار گرفت.

در نسخه اولیه اعلامیه استقلال، که توماس جفرسون در تدوین آن نقش اصلی را داشت، بندی در محکومیت برده‌داری گنجانده شده بود، اما برای جلب حمایت نمایندگان مستعمراتی که اقتصادشان بر پایه برده‌داری استوار بود، اکثریت نمایندگان تصمیم گرفتند این بند را از متن نهایی حذف کنند.

در مقابل، سند نهایی استقلال شامل بندهای متعددی بود که از حضور بریتانیا و عملکرد پادشاه جورج سوم به‌شدت انتقاد می‌کرد.

هنگامی که این اعلامیه در نهم ژوئیه ۱۷۷۶ برای مردم نیویورک قرائت شد، موجی از خشونت به راه افتاد. مردم مجسمه جورج سوم را سرنگون کردند و بعدها فلز آن ذوب شد و برای ساخت گلوله تفنگ از آن استفاده شد.

اختلاف سنی و محل تولد امضاکنندگان

نکته جالب دیگر این است که بیشتر امضاکنندگان اعلامیه استقلال، متولد سرزمینی که بعدها ایالات متحده آمریکا نام گرفت، نبودند. برای مثال، باتن گوینت و رابرت موریس در انگلستان به دنیا آمده بودند و جیمز اسمیت و متیو تورنتون نیز زاده ایرلند بودند.

همچنین اختلاف سنی قابل توجهی میان امضاکنندگان وجود داشت. ادوارد راتلج با ۲۶ سال سن، جوان‌ترین امضاکننده اعلامیه استقلال بود، در حالی که بنجامین فرانکلین با ۷۰ سال سن، مسن‌ترین فردی بود که این سند تاریخی را امضا کرد.

متن اعلامیه استقلال برای نخستین‌بار همراه با صدای ناقوس‌ها و آتش‌بازی در میدان‌های فیلادلفیا خوانده شد. در بریستول در رود آیلند، روز استقلال در سال ۱۷۷۷ با شلیک ۱۳ تیر توپ در بامداد و عصر روز چهارم ژوئیه جشن گرفته شد. این نخستین مراسم رسمی چهارم ژوئیه بود که تا امروز مایه افتخار شهر و رژه سالیانه استقلال از سال ۱۷۸۵ بوده است.