در تابستان ۱۹۷۷، پله به چهره‌ای پررفت‌وآمد در محافل مشهور نیویورک تبدیل شده بود. باشگاه استودیو ۵۴ چند ماه پیش افتتاح شده بود و محل حضور چهره‌های سرشناس هنر، موسیقی، ورزش و تجارت به شمار می‌رفت. نیویورک در همان دوره با بحران مالی، فضای اجتماعی پرتنش و رشد پدیده دیسکو مواجه بود و سرمایه‌گذاران املاک نیز فرصت‌های تازه‌ای در شهر می‌دیدند.

به نوشته پولیتیکو، دیوید هرشی، خبرنگار وقت دیلی نیوز، برای پوشش حضور پله به استودیو ۵۴ رفته بود. پله در اواخر دهه ۳۰ زندگی‌اش، پس از پیوستن به تیم نیویورک کاسموس، چهره اصلی پروژه‌ای شده بود که هدفش معرفی و گسترش فوتبال در آمریکا از طریق لیگ فوتبال آمریکای شمالی بود. کاسموس که مالکیت آن در اختیار وارنر کامیونیکیشنز بود، پس از چند سال دشوار، با حضور پله و بازیکنانی مانند فرانتس بکن‌باوئر، کارلوس آلبرتو و جورجو کینالیا به تیمی پرطرفدار و خبرساز در نیویورک تبدیل شد.

هرشی می‌گوید در یکی از شب‌های سال ۱۹۷۷، پله با کت‌وشلوار سفید و همراه زنی بلوند در بخش ویژه باشگاه حضور داشت و دونالد ترامپ نیز در نزدیکی جمع چهره‌های مشهور دیده می‌شد. محافظ پله ترامپ را «معامله‌گر املاک و مستغلات» معرفی کرده بود. حضور ترامپ در چنین فضایی با موقعیت استودیو ۵۴ و جذابیت کاسموس برای چهره‌های نوظهور و علاقه‌مند به شهرت همخوانی داشت. 

مشخص نیست ترامپ هرگز برای تماشای مسابقه‌ کاسموس رفته باشد، اما او بعدها بارها در اشاره به علاقه‌اش به فوتبال، از پله و کاسموس یاد کرد. او در سال ۲۰۲۵ گفت وقتی جوان بود، پله را برای بازی در تیمی به نام کاسموس به آمریکا آوردند و استیو راس، رئیس وارنر کامیونیکیشنز، پشت این پروژه بود. ترامپ همچنین در مراسم قرعه‌کشی جام جهانی گفت سال‌ها پیش، بازی پله برای کاسموس را دیده و از توانایی او شگفت‌زده شده بود.

حضور پله در کاسموس از سال ۱۹۷۵ تا بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۷۷ نقطه اوج لیگ فوتبال آمریکای شمالی بود. آن زمان ترامپ در اوایل دهه ۳۰ زندگی‌اش بود و این دوره باعث شد فوتبال را نه ورزشی جنبی، بلکه پدیده‌ای قابل عرضه به تماشاگران آمریکایی ببیند. برخی افراد به پولیتیکو گفته‌اند این تجربه احتمالا در جلب حمایت ترامپ از میزبانی آمریکا برای جام جهانی نقش داشته است.

موفقیت کاسموس تا حد زیادی به پله وابسته بود، اما پشت آن برنامه‌ریزی دقیق افرادی قرار داشت که صنعت سرگرمی را می‌شناختند. احمد و نسوحی ارتگون، از چهره‌های ارشد آتلانتیک رکوردز، استیو راس را قانع کردند که فوتبال می‌تواند در آمریکا موفق باشد. آنان در شکل‌گیری لیگ در سال ۱۹۶۸ نقش داشتند و با جذب پله با قراردادی بزرگ، ستاره اصلی خود را به دست آوردند.

با این حال، احمد ارتگون می‌دانست نام پله به‌تنهایی کافی نیست. او فضایی نمایشی پیرامون تیم ایجاد کرد: تشویق‌کنندگان، موسیقی، نمایش‌های ویدیویی و سرگرمی‌هایی که بعدها به بخشی عادی از رویدادهای ورزشی تبدیل شدند. جیم ترکر، مسئول روابط عمومی کاسموس، می‌گوید این تیم آغازگر تبدیل مسابقه ورزشی به یک مقصد سرگرمی بود.

کاسموس گرچه بازیکنان بزرگی داشت، بسیاری از آنان در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای خود بودند. در عوض، تیم موفق شد ستارگان فرهنگی و هنری بزرگی را به ورزشگاه بکشاند. مایکل لوییس، نویسنده ورزشی، می‌گوید حضور در بازی‌های کاسموس به کاری مد روز تبدیل شده بود و چهره‌هایی مانند میک جگر در مسابقات دیده می‌شدند. لاوری میفلین، خبرنگاری که تیم را پوشش می‌داد، جگر را در رختکن دیده بود. هرشی نیز از حضور هنری کیسینجر یاد کرد و ترکر به آرتا فرانکلین در میان چهره‌های حاضر در مسابقات اشاره کرد.

در تابستان ۱۹۷۷، برای بخشی از جامعه نیویورک، ورود به استودیو ۵۴ و تهیه بلیت بازی کاسموس از دغدغه‌های مهم بود. رابطه تیم با شهر را احمد ارتگون به‌دقت پرورش داده بود. به گفته شپ مسینگ، دروازه‌بان تیم، اعضای تیم ناشناس بودند و ناگهان روز بعد، پس از مسابقه داشتند آن‌ها را با لیموزین به استودیو ۵۴ می‌بردند.

در سفرهای خارج از شهر نیز تیم مانند «سیرک سیار» عمل می‌کرد. کاسموس برای افزایش پوشش خبری، هزینه سفر برخی خبرنگاران را پرداخت می‌کرد. روزنامه‌های بزرگ هزینه‌ را خودشان تقبل می‌کردند، اما رسانه‌های محلی و قومی نیویورک با بودجه تیم، خبرنگار اعزام می‌کردند. آنچه برای عموم هیجانی طبیعی به نظر می‌رسید، در عمل با برنامه‌ریزی دقیق ساخته شده بود.

با وجود این، دوران اوج کاسموس کوتاه بود. این تیم و لیگ فوتبال آمریکای شمالی تنها حدود پنج سال، از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰، در صحنه ورزش ملی آمریکا اهمیت داشتند. سپس مشکلات مالی، گسترش بیش از حد لیگ، و رکود اقتصادی آمریکا بر آن‌ها غلبه کرد.

با این حال، ترکر می‌گوید آمریکا بدون کاسموس و جلوه نمایشی‌اش، شاید نمی‌توانست برای میزبانی جام جهانی ۱۹۹۴ آماده شود. همین موضوع می‌تواند درباره جام جهانی ۲۰۲۶ نیز مطرح باشد. در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ، آمریکا، کانادا و مکزیک پیشنهاد مشترک میزبانی مسابقات را با حمایت ترامپ ارائه کردند. این پیشنهاد در سال ۲۰۱۸ با رقابت جدی مراکش و نگرانی‌هایی درباره محدودیت‌های ویزایی آمریکا مواجه بود.

بر اساس گزارش‌ها، ترامپ همان سال، سه نامه به جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، فرستاد و تاکید کرد بازیکنان و هواداران برای ورود به آمریکا با مشکل مواجه نخواهند شد و جام جهانی مشمول سیاست‌های ویزایی نخواهد شد. این اقدام به اطمینان‌بخشی به مسئولان فیفا کمک کرد.

ترامپ سال گذشته دوباره گفت در جوانی برای تماشای پله رفته و او «فوق‌العاده» بوده است. جام جهانی ۲۰۲۶ قرار است حدود ۵۰ سال پس از دوران اوج کاسموس، با فینالی در مدولندز برگزار شود، همان محلی که کاسموس فوتبال را در آمریکا به پدیده‌ای مشهور تبدیل کرد.