همزمان با ادامه رقابت‌های تیم‌های حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶، کدام تیم‌ها بخت بیشتری برای صعود به مراحل بالاتر را دارند و کدام تیم‌ها ضعیف ظاهر شده‌اند یا راه سختی در پیش خواهند داشت.

ساحل عاج تاریخ‌ساز شد و به مرحله بعد رسید؛ اتفاقی که کمتر کسی آن را پیش‌بینی می‌کرد. آمریکا با پوچتینو امیدوارکننده ظاهر شد، سوئیس شروع کند اما پیشروی خوبی داشت، کرواسی باتجربه جلو رفت و در این میان نباید از کیپ‌ورد غافل شد که شگفتی‌ساز بزرگ این دوره رقابت‌ها محسوب می‌شود.

تیم ملی فوتبال مصر با صلاح جان گرفته است، سوئد، استرالیا و آفریقای جنوبی عملکرد متوسطی داشته‌‌اند، کانادا، کنگو و غنا را می‌توان در فهرست تیم‌های جنگنده گذاشت.

ایران با سه تساوی مرحله گروهی را به پایان رساند و بازیکنان این تیم نتوانستند به معجزه برای صعود امیدوار بمانند. سنگال را می‌توان تیمی نوسانی و پر خطا به شمار آورد. اسکاتلند، کره جنوبی و اروگوئه ناامیدکننده ظاهر شدند. قطر، چک و تونس عملکرد ضعیفی از خودشان نشان دادند و همچنین هائیتی، پاناما و عراق تیم‌هایی بودند که بدون برد یا با ضعف شدید در این دوره رقابت‌ها حاضر شدند.

با مجموع این عوامل، فرانسه همچنان مدعی اصلی قهرمانی است، اما تیم‌هایی مثل آرژانتین، هلند، مراکش و چند شگفتی‌ساز مثل کیپ‌ورد و کلمبیا باعث شده‌اند جام جهانی ۲۰۲۶ رقابتی‌تر از همیشه باشد.

 گزارش گاردین به ۴۸ تیم حاضر در جام جهانی کنونی پس از پایان مرحله گروهی می‌پردازد و عملکرد آنها را بر اساس نتایج، کیفیت بازی و روند صعود یا سقوط در جدول ارزیابی می‌کند؛ از مدعیان اصلی قهرمانی گرفته تا تیم‌های شگفتی‌ساز و حذف‌شده:

فرانسه: تنها کمی بیش از یک ساعت طول کشید تا کیلیان امباپه به ریتم خود بازگردد. او که از یک تصمیم داوری ضعیف ناراحت بود، در بازی نخست فرانسه مقابل سنگال دو گل به ثمر رساند. امباپه که از حمایت یک تیم فوق‌العاده برخوردار است، حالا چشم به قهرمانی دوخته است. مایکل اولیس در طول مسابقات درخشیده و عثمان دمبله نیز با هت‌تریک مقابل نروژ نمایش خیره‌کننده‌ای داشته است. باید دید چه کسی می‌تواند سد راه تیم دیدیه دشان شود.

آرژانتین: لیونل مسی این هفته ۳۹ ساله شد، اما هیچ نشانه‌ای از افت بدنی در او دیده نمی‌شود. پنالتی ازدست‌رفته مقابل اتریش تنها لکه کارنامه او در گروه جِی بود، هرچند در همان بازی دو گل زد و با هت‌تریک مقابل الجزایر به رکورددار گل‌های جام جهانی تبدیل شد. موفقیت آرژانتین به کاپیتانش وابسته است؛ به همین دلیل در بازی آخر مرحله گروهی به او استراحت دادند، هرچند باز هم از روی نیمکت به زمین آمد و ششمین گل خود را به ثمر رساند.

اسپانیا: پس از شروع فاجعه‌بار و تساوی صفرـ صفر مقابل کیپ‌ورد، لاروخا به خود آمد. سه گل در ۲۴ دقیقه ابتدایی مقابل عربستان سعودی همه نگرانی‌ها را از بین برد. لامین یامال از ابتدا جانانه بازی کرد و همان خلاقیتی را به میدان آورد که اسپانیا کم داشت. این کیفیت در بازی مقابل اروگوئه تکرار نشد، اما آنها به‌رغم فشار زیاد حریف، از پس بازی برآمدند.

هلند: حضور برایان بروبی در پست مهاجم نوک، جان تازه‌ای به تیم رونالد کومان بخشید. او با تکیه بر قدرت بدنی‌اش در خط حمله سه گل در دو بازی به ثمر رساند و مدافعان حریف را تحت فشار گذاشت. با شکست سنگین سوئد و تونس، هلند اکنون بیش از پیش ترسناک و مدعی است.

برزیل:‌ برزیل مقابل مراکش عملکردی سنگین و کند داشت و روی وینیسیوس جونیور حساب ویژه باز کرده بود. او با چهار گل در مرحله گروهی نشان داد ستاره اصلی تیم است. تیم به‌تدریج با عملکرد او بهتر می‌شود.

 کلمبیا: به نظر می‌رسد کلمبیا به دنیل مونیوز وابسته است؛ او گل پیروزی مقابل کنگو را زد و قفل بازی در برابر ازبکستان را هم باز کرد. لوئیس دیاز نیز بسیار درخشید. با  این حال، باید در تمام موقعیت‌ها و استفاده نهایی از موقعیت گل‌زنی بهتر شوند.

مکزیک: میزبان مشترک خیلی زود خود را معرفی کرد؛ خولیان کینیونز گل اول تورنمنت را زد و نشان داد که عزم جدی برای پیروزی دارد. مکزیک در هر سه بازی را بدون اینکه گل بخورد پیروز زمین شد.

 انگلیس: تیم توماس توخال مقابل تیم‌های دفاعی دچار مشکل شده است. غنا و پاناما مدتی طولانی آنها را تحت فشار گذاشتند. با این حال، جود بلینگهام و هری کین نتایج را به نفع خودشان تغییر دادند.

مراکش: مراکش در بازی با برزیل قدرتمند ظاهر شد و ثابت کرد که می‌تواند تا نیمه‌نهایی هم برسد. خط حمله با براهیم دیاز و اسماعیل صیباری درخشان بود.

 پرتغال: کریستیانو رونالدو پس از پیروزی مقابل ازبکستان گفت: «من برگشتم.» اما در بازی‌های مهم‌تر باید ثابت کند که هنوز رهبر اصلی تیم است.

 آلمان: تیم ملی آلمان شروع خوبی داشت اما در ادامه متزلزل ظاهر شد. خط دفاعی آسیب‌پذیر بود و یولیان ناگلسمان مجبور شد روی تعویض‌ها حساب کند. باید دید آنها می‌توانند همچنان مدعی قهرمانی باقی بمانند یا نه.

 نروژ: با درخشش ارلینگ هالند، نروژ پس از ۲۸ سال بازگشت قدرتمندانه‌ای داشته است و هالند و اودگارد در لحظات کلیدی تفاوت چشمگیری در بازی‌های این تیم ایجاد کرده‌اند.

 بلژیک: تساوی‌های ناامیدکننده و بازی‌های کند و بی‌رمق باعث افت بلژیک شده و به نظر می‌رسد که فروغ نسل طلایی این تیم در حال خاموشی است.

 ژاپن: تیم ملی فوتبال ژاپن تیمی تکنیکی است اما هنوز برای رقبای بعدی خود ناشناخته است. بازی مقابل برزیل آزمون سختی خواهد بود که نباید تماشایش را از دست داد.