ایالات متحده متعهد شده است برای تامین مالی برنامه‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد دو میلیارد دلار اختصاص دهد، اما افغانستان از این میزان کمک، سهمی نخواهد داشت. این موضوع را جرمی لوین، معاون وزیر خارجه آمریکا در امور کمک‌های خارجی، و تام فلچر، رئیس امور بشردوستانه سازمان ملل متحد، در ژنو اعلام کردند. 

لوین ضمن بیان این موضوع، تاکید کرد که افغانستان و یمن هیچ‌ گونه کمکی دریافت نخواهند کرد، زیرا واشنگتن شواهدی در اختیار دارد که نشان می‌دهد در افغانستان، کمک‌های سازمان ملل به جیب طالبان می‌رود. او اضافه کرد: «رئیس‌جمهوری ترامپ به هیچ‌عنوان اجازه نخواهد داد حتی یک پنی از پول مالیات‌دهندگان آمریکایی به گروه‌های تروریستی برسد.» 

دو میلیارد دلار تنها بخش کوچکی از مبلغی است که آمریکا به‌ طور سنتی برای کمک‌های بشردوستانه هزینه می‌کند. در سال ۲۰۲۲، سهم ایالات متحده در فعالیت‌های بشردوستانه سازمان ملل حدود ۱۷ میلیارد دلار براورد شد.

قطع کمک‌های بشردوستانه ایالات متحده به افغانستان به تشدید بحران انسانی در این کشور می‌انجامد و این تصمیم که با هدف جلوگیری از دسترسی طالبان به منابع مالی اتخاذ شده، در عمل نه بر ساختار رژیم طالبان، بلکه بر میلیون‌ها شهروند عادی افغانستان فشار وارد خواهد کرد. مردمی که از قبل‌ هم با فقر، ناامنی غذایی و تضعیف خدمات عمومی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. 

هم‌زمان، دفتر سازمان ملل متحد در امور هماهنگی کمک‌های بشردوستانه (اوچا) در افغانستان روز سه‌‌شنبه ۹ دی (۳۰ دسامبر) اعلام کرد که پیش‌بینی می‌شود در سال ۲۰۲۶، حدود ۲۱.۹ میلیون نفر، معادل نزدیک به ۴۵ درصد جمعیت افغانستان، به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشته باشند. در اطلاعیه این دفتر آمده است که اوچا قصد دارد در صورت تامین ۱.۷۱ میلیارد دلار بودجه از کشورها و نهادهای کمک‌‌کننده، در سال میلادی جدید، ۱۷.۵ میلیون نفر را تحت پوشش کمک‌های بشردوستانه قرار دهد. 

این اطلاعیه تاکید می‌کند که افغانستان در سال ۲۰۲۶، «با وجود کاهش اندک در شمار کلی افراد نیازمند، همچنان در یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های بشردوستانه جهان گرفتار باقی خواهد ماند، زیرا سال‌ها جنگ، شکنندگی اقتصادی، سرمایه‌‌گذاری ناکافی در خدمات اساسی و کاهش سریع قدرت خرید دستمزدها، تاب‌آوری بخش‌های وسیعی از جمعیت را کاهش داده است.» 

اوچا تصریح کرد که تشدید ناامنی غذایی، بازگشت گسترده مهاجران، خشکسالی ناشی از تغییرات اقلیمی و ممنوعیت اشتغال زنان فقر و گرسنگی را در افغانستان تشدید کرده است. 

این نهاد در سال ۲۰۲۵ برای رسیدگی به بحران بشردوستانه افغانستان ۲.۴۲ میلیارد دلار درخواست کرد، اما در نهایت تنها حدود ۹۲۰ میلیون دلار کمک از سوی کشورها و نهادهای امدادرسان دریافت کرد. 

یکی از دلایل کاهش تمایل کشورها و نهادهای کمک‌کننده به افغانستان، تبعیض سازمان‌یافته میان حقوق زنان و مردم در رژیم طالبان است؛ تبعیضی که به‌ موجب آن، به دختران تنها اجازه تحصیل تا کلاس ششم داده می‌شود و شمار زیادی از زنان از کار در ادارات دولتی، نهادهای خصوصی و سازمان‌های امدادرسان کنار گذاشته شده‌اند. با گذشت حدود چهار سال و نیم از حاکمیت مجدد طالبان، این گروه نه‌‌تنها در مواضعش در قبال حقوق شهروندان، به‌ ویژه حقوق زنان،هیچ‌ گونه نرمشی نشان نداده، بلکه فشارها و محدودیت‌ها علیه زنان را هم روز‌به‌‌روز افزایش داده است. 

نگرانی نهادهای امدادرسان و کشورهای کمک‌کننده از دسترسی رژیم طالبان و نیروهای این گروه به کمک‌های بشردوستانه نیز باعث شده است که تمایل آنان برای مشارکت در روند کمک‌رسانی اوچا در افغانستان کاهش یابد.