پژوهشگران می‌گویند فعالیت مکانیکی مداوم قلب ممکن است یکی از دلایل مقاومت این اندام در برابر سرطان باشد؛ این یافته می‌تواند راه را برای ابداع روش‌های درمانی جدید از جمله اعمال فشار خارجی بر تومورها برای جلوگیری از رشد سلول‌های سرطانی هموار کند.
به گزارش دیلی‌میل، سرطان اولیهٔ قلب، که تومور در بافت خود قلب تشکیل می‌شود و از اندام دیگری به قلب گسترش نیافته، بسیار نادر است. حدود ۹۰ درصد این تومورها خوش‌خیم‌اند، هرچند در صورت رشد بیش‌ازحد و انسداد جریان خون، ممکن است کشنده باشند.
یکی از دلایل شناخته‌شدهٔ مقاومت قلب در برابر سرطان، تقسیم سلولی محدود این اندام است. سلول‌های بیشتر بافت‌های بدن برای جایگزینی سلول‌های فرسوده یا آسیب‌دیده به‌طور مرتب تقسیم می‌شوند و هرچه تعداد تقسیم‌ها بیشتر باشد، احتمال بروز جهش‌های ژنتیکی سرطان‌زا افزایش پیدا می‌کند.
اما سلول‌های عضلهٔ قلب، موسوم به کاردیومیوسیت، اندکی پس از تولد تقسیم را متوقف می‌کنند و در بزرگسالی، به‌جای تکثیر بزرگ‌تر می‌شوند.
کلاوس ویته، متخصص قلب در مؤسسهٔ پزشکی قلبی‌عروقی و متابولیک لیدز، توضیح می‌دهد برخلاف سلول‌های پوشش روده که هر ۵ تا ۱۰ روز تجدید می‌شوند، سلول‌های قلبی که از بین می‌روند جایگزین نمی‌شوند.
پژوهشگران دانشگاه تریستهٔ ایتالیا اکنون عامل دیگری شناسایی کرده‌اند. به گفتهٔ آن‌ها، انقباض و انبساط قلب که روزانه تا ۱۰۰ هزار بار تکرار می‌شود، فشار مکانیکی شدیدی ایجاد می‌کند که مانع رشد سلول‌های سرطانی می‌شود.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
در پژوهشی که نتایج آن در نشریهٔ ساینس منتشر شد، دانشمندان سلول‌های سرطانی انسان را به موش‌هایی تزریق کردند که قلبشان به‌صورت ژنتیکی برای پمپاژ با سرعتی بسیار کمتر از حالت طبیعی تغییر یافته بود.
نتایج نشان داد که با کاهش فعالیت مکانیکی قلب، سلول‌های سرطانی شروع به تکثیر کردند، اما با بازگشت عملکرد طبیعی قلب، این سلول‌ها از بین رفتند.
پژوهشگران دریافتند که پمپاژ قلب باعث تولید پروتئینی به نام نسپرین-۲ (Nesprin-2) می‌شود. این پروتئین به هستهٔ سلول سرطانی پیام می‌فرستد که محیط برای تکثیر مناسب نیست. با توقف یا کاهش شدید پمپاژ قلب، تولید این پروتئین نیز متوقف شد.
سرنا زاکینیا، استاد زیست‌شناسی مولکولی و سرپرست پژوهش، می‌گوید فعالیت مکانیکی مداوم قلب از گسترش فیزیکی سلول‌های تومور جلوگیری می‌کند.
این گروه اکنون در حال بررسی ساخت دستگاهی پوشیدنی است که با اعمال فشار مکانیکی مشابه بر تومورهای پوست یا پستان، رشد سلول‌های بدخیم را مهار کند.
پژوهشگران دانشگاه گالوی نیز اخیرا با استفاده از هوش مصنوعی دریافته‌اند که فشار بافت‌های اطراف بر سلول‌های سرطانی، جذب آب برای رشد و تقسیم آن‌ها را مختل می‌کند.
با این حال، اوین مک‌ایووی، استاد مهندسی زیست‌پزشکی دانشگاه گالوی، هشدار می‌دهد که فشار خارجی بر برخی تومورها ممکن است برخلاف انتظار، گسترش سرطان را تسهیل کند.
پژوهشگران این دانشگاه پیشنهاد می‌کنند داروهایی ساخته شوند که با اثرگذاری بر پروتئین‌هایی مانند نسپرین-۲، حساسیت سلول‌های سرطانی را به فشارهای طبیعی بدن افزایش دهند و مانع رشد و تقسیم آن‌ها شوند.
