نیروی دریایی آمریکا برای نخستین بار یک شناور سطحی بی‌سرنشین را همراه ناوگروه هواپیمابر به مأموریت اعزام کرده است. به گزارش فایننشال پورتس، شناور خودران «سی‌هاوک» (Seahawk) با وزن ۱۴۵ تن و طول حدود ۴۲ متر، ۸ اکتبر (۱۶ مهر) به ناوگروه هواپیمابر تئودور روزولت پیوست که از سن‌دیگو به‌سوی اقیانوس آرام حرکت می‌کرد.
سی‌هاوک را شرکت صنایع دفاعی لیدوس (Leidos) ساخته و برای عملیات طولانی‌مدت بدون حضور خدمه طراحی کرده است. برخلاف ناوهای جنگی متعارف که به سامانه‌های پشتیبانی پیچیده و خدمۀ متعدد نیاز دارند، این شناور می‌تواند ماه‌ها با حداقل دخالت انسان فعالیت کند. سامانه‌های مکانیکی و الکتریکی این شناور به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که بدون نظارت مداوم کار کنند و بتواند به‌‌صورت خودفرمان از مناطق ممنوعه و موانع خطرناک دوری کند.
دن برینتزینگهوفر، معاون پیشین بخش راهکارهای دریایی شرکت لیدوس، گفت: «ما صرفاً یک سامانۀ ناوبری خودران روی شناور نصب نکردیم. تمامی سامانه‌های مکانیکی و الکتریکی سی‌هاوک پیکربندی ویژه‌ای دارند که امکان فعالیت چندماهه بدون تعمیر و نگهداری یا حضور خدمه را فراهم می‌کند.»
سی‌هاوک نخستین بار در سال ۲۰۲۱ به‌عنوان شناور شناسایی غیرمسلح مجهز به سامانه‌های سونار برای ردیابی زیردریایی‌ها تحویل داده شد.
کاربرد شناورهای بی‌سرنشین در مناطق درگیری
هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا، در نشستی نظامی در واشنگتن گفت این نخستین بار است که ناوگروه هواپیمابر با یک شناور سطحی بی‌سرنشین بزرگ اعزام می‌شود. او این فناوری را عامل افزایش توان عملیاتی توصیف کرد و گفت می‌توان با استفاده از آن تسلیحات بیشتری در مناطق عملیاتی مستقر کرد.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
کائو همچنین به استفاده از شناور خودران «کورسیر ۲» (Corsair II) در تنگۀ هرمز برای نجات دو خلبان بالگرد آپاچی اشاره کرد. به گفتۀ او، نیروی دریایی آمریکا از شناورهای زیر‌سطح بی‌سرنشین نیز برای مین‌روبی در این منطقه استفاده کرده است؛ و انجام چنین مأموریتی در منطقۀ مورد مناقشه، بدون به خطر انداختن خدمۀ انسانی، دشوار بود.
ناوگروه تئودور روزولت که ۸ اکتبر (۱۶ مهر) سن‌دیگو را ترک کرد، قرار است اواخر همین ماه به منطقۀ مأموریتش در اقیانوس آرام برسد.
طراحی سی‌هاوک امکان تغییر سریع تجهیزات و پیکربندی آن را فراهم می‌کند تا بسته به نیاز مأموریت، در عملیات جنگ الکترونیک، شناسایی، یا مقابله با زیردریایی‌ها به کار گرفته شود.
ساخت ناوهای جنگی متعارف به‌دلیل نیاز به سامانه‌های پیچیدۀ پشتیبانی و امکانات اقامت خدمه، پرهزینه و زمان‌بر است. در مقابل، شناورهای بی‌سرنشین را می‌توان سریع‌تر و با هزینۀ کمتر تولید کرد و در کنار شناورهای سرنشین‌دار به کار گرفت.
نیروی دریایی آمریکا هم‌اکنون برنامۀ توسعه شناورهای سطحی بی‌سرنشین متوسط (MUSV) را دنبال می‌کند. نسل‌های بعدی این شناورها ممکن است برای جمع‌آوری اطلاعات، شناسایی و پشتیبانی مستقیم رزمی به کار گرفته شوند.
حضور سی‌هاوک در ناوگروه تئودور روزولت همچنین فرصتی برای جمع‌آوری داده‌های عملیاتی و ارزیابی عملکرد شناورهای خودران در شرایط واقعی، به‌ویژه محیط‌های پرخطر اقیانوس آرام، فراهم می‌کند.
