نتایج پژوهشی جدید نشان می‌دهد، کاشت مکرر مژه ممکن است با تجمع هیره‌های (مایت) میکروسکوپی موسوم به دمودکس که از خانواده عنکبوتیان و نزدیک به کنه‌ها هستند، باعث انسداد غدد چربی پلک و بروز علائمی مانند خارش، قرمزی، پوسته‌پوسته‌شدن و تاری دید همراه باشد. این موجودات میکروسکوپی در نمونه مژه ۹۶ درصد از زنان بررسی‌شده‌ای که مرتب کاشت مژه (اکستنشن مژه) انجام می‌دادند، مشاهده شدند.

این کنه‌سانان بسیار ریز که در پزشکی «دمودکس» نامیده می‌شوند، از سلول‌های مرده پوستی که در چسب خشک‌شده مورداستفاده برای اتصال مژه‌های مصنوعی جمع می‌شود، تغذیه می‌کنند؛ وضعیتی که امکان تکثیر سریع آن‌ها را فراهم می‌کند.

کاشت مژه همچنین می‌تواند مایت‌های مرده (مایت‌ها بندپایان کوچک و مرتبط با کنه‌ها هستند) را در محل به دام بیندازد و مانع ریزش طبیعی آن‌ها شود. پزشکان هشدار داده‌اند این مشکل ناخوشایند ممکن است پیامدهایی بالقوه جدی، از جمله خارش، پوسته‌پوسته‌شدن پوست و تاری دید داشته باشد.

به‌ گزارش دیلی‌میل، هر هفته حدود ۱۲۹ هزار مورد خدمات مربوط به مژه در بریتانیا انجام می‌شود که طی آن متخصصان زیبایی رشته‌هایی از الیاف مصنوعی را به مژه‌های طبیعی می‌چسبانند تا مژه‌ها پرپشت‌تر و بلندتر به نظر برسند.

هیره‌های موسوم به «دمودکس فولیکولوروم» فولیکول‌های مژه را تحریک و غدد تولیدکننده چربی را مسدود می‌کنند و ممکن است عارضه‌ای دردناک به نام «دمودیکوز» ایجاد کنند. اکنون چشم‌پزشکان هشدار داده‌اند شواهد فزاینده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد کاشت مژه ممکن است این مشکل را ایجاد کند.

متخصصان دانشگاه ملی پزشکی یادبود پیروگوف اوکراین در چهل‌وچهارمین کنگره انجمن اروپایی جراحان آب‌مروارید و عیوب انکساری چشم، شواهد قابل‌توجهی درباره آسیب‌های احتمالی این روش ارائه کردند.

این پژوهش به سرپرستی دکتر تتیانا ژمود، چشم‌پزشک، انجام شد و در آن از ۳۴۵ زن ۱۶ تا ۲۸ ساله پرسیده شد هر چند وقت یک‌بار کاشت مژه انجام می‌دهند. نیمی از زنان گفتند هر سه تا چهار هفته یک‌ بار این کار را انجام می‌دهند، یعنی حدود ۱۷ بار در سال. حدود ۴۸ درصد نیز گفتند پس از آن دچار نوعی ناراحتی، قرمزی یا خارش شده‌اند.

پژوهشگران برای بررسی دقیق‌تر این موارد از روشی موسوم به «میبوگرافی» استفاده کردند که در آن با نور فروسرخ، غدد میبومین واقع در پلک‌ها بررسی می‌شوند.

نتایج این آزمایش نشان داد در ۸۵ درصد از زنانی که دست‌کم ۱۰ بار مژه گذاشته بودند، این غدد مسدود شدند یا به اندازه کافی چربی لازم برای مرطوب نگه‌داشتن چشم‌ها تولید نمی‌کردند.

پژوهشگران سپس نمونه مژه‌های ۲۵ زن را که به‌طور منظم اکستنشن انجام می‌دادند، زیر میکروسکوپ بررسی کردند. در مژه‌های ۲۴ نفر از آن‌ها، هیره (مایت) یافت شد که معادل ۹۶ درصد بود. ۱۸ نفر از این زنان هم نشانه‌هایی مانند خارش، تحریک، قرمزی، تورم، پوسته‌پوسته‌شدن پوست و چسبندگی مژه‌ها داشتند.

البته این نوع کنه اگرچه بسیار شایع‌اند، معمولا به‌طور طبیعی دفع می‌شوند و آسیبی ایجاد نمی‌کنند، اما تجمع بیش‌ازحد آن‌ها‌ــ که معمولا به دلیل گرفتارشدن در بقایای مواد یا تکثیر غیرعادی رخ می‌دهد‌ــ می‌تواند به عفونت‌های دردناک چشم منجر شود.

متخصصان افزودند مژه گذاشتن، علاوه بر آنکه ممکن است چنین مشکلی ایجاد کند، می‌تواند تشخیص این مایت‌های انگلی را نیز دشوارتر کند. پروفسور سورکا نی دوگویل، رئیس کمیته قرنیه انجمن اروپایی جراحان آب‌مروارید، گفت: «معمولا اگر این هیره‌ها روی مژه‌ها وجود داشته باشند، آن‌ها را از طریق غلاف‌های حلقه‌مانندی که در اطراف مژه‌ها به جا می‌گذارند، شناسایی می‌کنیم.

این غلاف‌ها حلقه‌هایی مومی‌شکل‌اند که از مایت‌های مرده، مدفوع و تخم آن‌ها همراه با پوست و چربی تشکیل شده‌اند. از آنجا که چسب مژه در نزدیکی پایه مژه‌های طبیعی، یعنی همان محلی که این غلاف‌ها معمولا شکل می‌گیرند، استفاده می‌شود، تشخیص آن‌ها در زنانی که مژه گذاشته‌اند، ممکن است بسیار دشوارتر باشد.»

دکتر ژمود گفت یافته‌های جدید بر اهمیت رعایت بهداشت، آگاهی از علائم هشداردهنده و مراجعه به‌موقع برای معاینه در صورت بروز نشانه‌های مشکل تاکید دارند. او توصیه کرد افرادی که مژه می‌گذارند، پلک‌هایشان را روزی دو بار با شوینده‌ای ملایم و برس مخصوص مژه تمیز کنند.