آرژانتین در یکی از پرتنش‌ترین و دراماتیک‌ترین مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶، با دو گل دیرهنگام، انگلستان را دو بر یک شکست داد و برای دومین دوره متوالی به فینال رسید. این در حالی است که انگلیسی‌ها تا پنج دقیقه مانده به انتهای مسابقه خود را در آستانه پایان انتظاری ۶۰ ساله برای بازگشت به فینال جام جهانی می‌دیدند، اما لیونل مسی بار دیگر در لحظه‌ای که آرژانتین بیش از همیشه به او نیاز داشت، جریان بازی را به نفع تیمش تغییر داد.

کاپیتان ۳۹ ساله آرژانتین در فاصله هفت دقیقه، ابتدا گل تساوی انزو فرناندز را ساخت و سپس در وقت‌های تلف‌شده، با ارسال دوم خود، لائوتارو مارتینس را در موقعیت گل پیروزی قرار داد.

آرژانتین با این بازگشت دیرهنگام، یکشنبه شب برابر اسپانیا از عنوان قهرمانی خود دفاع خواهد کرد و مسی نیز برای سومین بار در دوران حرفه‌ای‌اش در فینال جام جهانی به میدان خواهد رفت.

با این حال روایت این بازی فقط به دو پاس گل مسی محدود نمی‌شود. یکی از مهم‌ترین صحنه‌های نیمه نخست، درگیری‌های پیاپی جود بلینگام با کاپیتان آرژانتین بود. این هافبک جوان انگلستان از همان دقایق ابتدایی با خطاهای متوالی، تنه‌ زدن و توهین‌های کلامی تلاش کرد مسی را از جریان مسابقه خارج کند. این دو پس از یکی از خطاها، چند لحظه رو‌در‌روی هم قرار گرفتند و دوربین‌ها واکنش سرد و معنادار مسی را ثبت کردند، اما جدالی که شاید ابتدا بخشی از برنامه شاگردان توخل برای برهم زدن تمرکز مهم‌ترین بازیکن حریف بود، نتیجه‌ای کاملا معکوس داد.

مسی پس از آن درگیری، بیش‌از‌پیش درگیر مسابقه شد. او عقب‌تر می‌آمد، توپ می‌گرفت، بازیکنان انگلستان را به سمت خود می‌کشید و با تغییر ناگهانی مسیر، خط دفاعی حریف را به هم می‌ریخت. بر اساس آمار ثبت‌شده از مسابقه، مسی ۹ دریبل موفق داشت، که با بهترین رکورد شخصی خود او در یک مسابقه جام جهانی برابری می‌کند.

او پیش از این در ۲۳ سالگی مقابل آلمان و در ۳۰ سالگی برابر ایسلند نیز ۹ دریبل موفق ثبت کرد و حالا در ۳۹ سالگی همان عدد را مقابل یکی از قدرتمندترین تیم‌های جام تکرار کرد.

همین آمار شاید بهترین تصویر از ماندگاری خارق‌العاده مسی باشد. فاصله نخستین رکورد تا آخرین مورد، ۱۶ سال است، اما کیفیت حرکات او همچنان در بالاترین سطح باقی مانده است. او دیگر بازیکنی نیست که ۹۰ دقیقه با سرعت در تمام نقاط زمین حرکت کند، اما همچنان می‌داند کی شتاب بگیرد، کجا مسیر توپ را تغییر دهد و چگونه تنها با یک لمس، ساختار دفاعی حریف را فرو بریزد.

انگلستان با وجود تمام تلاش‌هایش، تا مدت زیادی برنامه خود را به‌خوبی اجرا کرد. شاگردان توماس توخل فضای میان خطوط را محدود کردند، مسیر پاس‌های مسی را بستند و در دقیقه ۵۵ نیز با گل آنتونی گوردون پیش افتادند. پاس ترکیبی مورگان راجرز و دکلان رایس، گوردون را در موقعیت مناسب قرار داد و مهاجم انگلستان با ضربه‌ای دقیق، دروازه آرژانتین را گشود.

در آن لحظه، سه‌شیرها تنها ۳۵ دقیقه با نخستین فینال خود از سال ۱۹۶۶ فاصله داشتند، اما گل انگلستان همان نقطه‌ای بود که آرژانتین را بیدار کرد. لیونل اسکالونی پس از مسابقه گفت تیمش در دشوارترین لحظات، بهترین نسخه خود را نشان می‌دهد. به گفته او، زمانی که آرژانتین بوی تردید را در حریف احساس می‌کند، فشارش را افزایش می‌دهد و با تمام توان به سمت دروازه می‌رود. همین اتفاق در برابر انگلستان هم رخ داد؛ تیمی که پس از گل برتری، به‌ جای ادامه فشار، عقب نشست و تلاش کرد نتیجه را حفظ کند.

آرژانتین از دقیقه ۷۰ به بعد مالکیت و ابتکار عمل را در اختیار گرفت و موج حملاتش هر لحظه سنگین‌تر شد. مسی میان خط میانی و دفاع انگلستان آزادتر حرکت می‌کرد و بازیکنان حریف دیگر نمی‌توانستند هم‌زمان او، خولیان آلوارس و هافبک‌های پیش‌رونده آرژانتین را مهار کنند. سرانجام در دقیقه ۸۵، مسی پس از عبور از فشار اولیه، توپی دقیق برای انزو فرناندز فرستاد و او گل تساوی را به ثمر رساند.

انگلستان هنوز از شوک گل نخست خارج نشده بود که ضربه دوم وارد شد. در دقیقه دوم وقت‌های تلف‌شده، مسی بار دیگر در جناح راست صاحب توپ شد و با ارسالی حساب‌شده، لائوتارو مارتینس را پیدا کرد. مهاجم تعویضی آرژانتین هم با ضربه سر، دروازه انگلستان را باز کرد تا در عرض هفت دقیقه، نتیجه بازی کاملا تغییر کند و ورزشگاه آتلانتا به دریایی از پرچم‌های آبی و سفید تبدیل شود.

برای انگلستان، این شکست یکی دیگر از تلخ‌ترین فصل‌های تاریخ جام جهانی بود. تیم توخل تا دقایق پایانی در آستانه فینال قرار داشت، اما عقب‌نشینی بیش از اندازه پس از گل نخست، فرصت بازگشت را به آرژانتین داد. توخل پس از مسابقه گفت حذف انگلستان نتیجه «نفرین» نیست و باید آن را با دلایل فوتبالی توضیح داد. او مسئولیت تصمیم‌های تاکتیکی خود را پذیرفت و اذعان کرد که تغییر روند مسابقه پس از گل گوردون، سرنوشت بازی را عوض کرد.

هری کین نیز پس از پایان بازی به ستایش مسی پرداخت و او را «بهترین بازیکن تاریخ» دانست. کاپیتان انگلستان گفت تیمش هر کاری برای متوقف کردن مسی انجام داد، اما هر بار که توپ دوباره به او می‌رسید، احساس می‌شد آرژانتین دوباره زنده می‌شود.

آنتونی گوردون هم که گل انگلستان را به ثمر رساند، اذعان کرد عملکرد مسی حتی فراتر از چیزی بود که پیش از مسابقه انتظار داشت.

این تمجیدها فقط واکنشی احساسی به شکست نبودند. مسی اکنون نه‌تنها رکورددار بیشترین مسابقه، گل و پاس گل در تاریخ جام جهانی است، بلکه برای سومین بار در فینال این رقابت‌ها حضور خواهد یافت. در تاریخ فوتبال، تنها کافو، مدافع برزیلی، در سه فینال سال‌های ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ جام جهانی به میدان رفته است. مسی نیز اکنون با حضور در فینال‌های ۲۰۱۴، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ به این رکورد رسیده است.

البته پله هم با برزیل سه بار قهرمان جهان شد، اما به دلیل مصدومیت در مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۶۲، در فینال آن دوره بازی نکرد. بنابراین، مسی پس از بازی برابر اسپانیا، در کنار کافو تنها بازیکنی خواهد بود که در سه فینال جام جهانی به میدان رفته است. این رکورد تازه به مجموعه‌ای اضافه می‌شود که تقریبا تمام شاخص‌های مهم تاریخ این مسابقات را در اختیار او قرار داده است.

مسی پس از بازی، در پاسخ به انتقادهایی که موفقیت‌های آرژانتین را نتیجه حمایت رسانه‌ها یا فیفا می‌دانند، یادآوری کرد که تیمش طی چهار دوره گذشته جام جهانی سه بار به فینال رسیده و در زمین نشان داده است که هیچ‌کس چیزی را رایگان در اختیار آرژانتین قرار نمی‌دهد. به گفته او، اگر آرژانتین مقابل انگلستان شکست می‌خورد، منتقدان فرصت می‌یافتند بار دیگر همان ادعاها را تکرار کنند، اما بازیکنان این فرصت را از آنان گرفتند.

کاپیتان آرژانتین خطاب به هواداران کشورش هم گفت همان‌طور که پیش از فینال در قطر گفته بود، باید از این لحظات لذت ببرند، زیرا این تیم آنان را ناامید نخواهد کرد. او یادآوری کرد که پیش از آغاز جام، بسیاری درباره آمادگی آرژانتین تردید داشتند و چند بازیکن نیز با مصدومیت وارد مسابقات شدند، اما اتحاد گروه بار دیگر تیم را به فینال رساند.

حالا تنها یک مسابقه باقی مانده است: آرژانتین برابر اسپانیا. دیداری که گذشته و آینده فوتبال را هم‌زمان در زمین قرار می‌دهد. در یک سو، مسی قرار دارد که سال‌های طلایی دوران حرفه‌ای خود را در اسپانیا و بارسلونا سپری کرد و بسیاری از بازیکنان حریف را از نزدیک می‌شناسد. در سوی دیگر، لامین یامال و نسلی ایستاده‌اند که می‌خواهند عصری تازه‌ را در فوتبال جهان آغاز کنند. اسپانیا با بهترین ساختار دفاعی جام به فینال رسیده است و آرژانتین نیز با ۱۹ گل، بهترین خط حمله مسابقات را در اختیار دارد.

اما پیش از رسیدن به فینال، بازی آتلانتا یک درس روشن دیگر نیز به تاریخ فوتبال اضافه کرد. اینکه مقابل مسی می‌توان دفاع کرد، می‌توان فضاهایش را بست و حتی می‌توان برای مدتی او را از جریان بازی دور نگه داشت، اما تحریک کردن او معمولا نتیجه خوبی ندارد. بلینگام با جدال‌های ابتدای مسابقه تلاش کرد مسی را عصبانی کند، اما در پایان با ۹ دریبل، دو پاس گل و حذف انگلستان، پاسخ گرفت.