در نزدیک به پنج سالی که از حاکمیت مجدد طالبان در افغانستان می‌گذرد، زنان و دختران در داخل این کشور، با وجود فشارها و تهدیدهای طالبان مبنی بر بازداشت، به روش‌های مختلف و با تنوع‌ بخشیدن به شیوه‌های اعتراض، مخالفت خود را با این رژیم اعلام کرده‌اند و با اینکه طالبان هر نوع اعتراض، راهپیمایی و تجمع اعتراضی را ممنوع کرده‌اند و با آن برخورد می‌کنند، اعتراض زنان و دختران در افغانستان همچنان ادامه دارد. 

در این میان، پنج زن معترض که خود را عضو «جنبش آینده نوین زنان افغانستان» معرفی می‌کنند، با حرکاتی نمادین از جمله پوشیدن کفن‌هایی با رد رنگ سرخ به‌‌عنوان نمادی از خون، بستن زنجیر بر دستانشان و چسب زدن بر دهانشان به سرکوب زنان و نقض حقوقشان در رژیم طالبان اعتراض کرده‌اند. 

آن‌ها وضعیت حقوق زنان و دختران در افغانستان را «فاجعه‌بار» توصیف کردند و در بیانیه‌ای در اعتراض به اصول‌نامه جدید طالبان موسوم به «تفریق/جدایی زوجین»، تاکید کردند که اصول‌نامه اخیر طالبان راه را برای کودک‌‌همسری هموار می‌کند و به آن مشروعیت می‌بخشد و نقض آشکار حقوق کودکان و کرامت انسانی است.

اصول‌نامه جدایی زوج‌ها در افغانستان را ملا هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، تصویب و ابلاغ کرده است. در این اصول‌نامه، سن ازدواج دختران از ۹ سالگی تعیین و پدیده کودک‌‌همسری عملا به رسمیت شناخته شده است. 

جنبش آینده نوین زنان افغانستان در بیانیه خود هشدار می‌دهد که سکوت در برابر نقض گسترده حقوق زنان و کودکان در افغانستان به معنای «عادی‌سازی» خشونت، تبعیض و بی‌عدالتی است. 

زنان معترض پیش از این نیز در کارزاری در داخل افغانستان، عکس‌ رهبران این گروه از جمله ملا هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، سراج‌الدین حقانی، وزیر داخله طالبان، ملا یعقوب، وزیر دفاع طالبان و چند مقام دیگر این رژیم را به آتش کشیدند و این مقام‌ها را مسئول وضعیت کنونی افغانستان و نقض «شدید» حقوق بشر و حقوق زنان توصیف کردند. 

زنان و دختران معترض در دوران حاکمیت مجدد طالبان با حضور در خیابان‌ها و همچنین دیوارنگاری‌ در شهرهای مختلف هم به طالبان و سیاست‌های این گروه اعتراض کرده‌اند. زمانی که پلیس و استخبارات طالبان تلاش کردند زنان و دختران معترض را بازداشت کنند، این زنان به شیوه‌های اعتراضی زیرزمینی متوسل شدند و اکنون نیز به‌صورت مخفیانه علیه طالبان اعتراض می‌کنند. 

روش‌های اعتراض زنان افغانستان با گذشت زمان متنوع‌تر شده است. برای مثال اعضای «شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان» سوم ماه مه، هم‌زمان با روز جهانی آزادی مطبوعات، در اقدامی اعتراضی، وضعیت اختناق و سرکوب آزادی بیان در این کشور رابه‌ گونه‌ای نمادین به تصویر کشیدند. به این ترتیب که یکی از اعضای این شبکه در نقش گوینده خبر ظاهر شد که مشغول خواندن خبر است و عضو دیگر نقش یک طالب را بازی کرد که وارد صحنه شد و روند خبرخوانی را با سانسور متوقف کرد؛ نمایشی که بازتاب‌دهنده وضعیت جاری رسانه‌های داخلی افغانستان است. 

زنان و دختران معترض در داخل افغانستان با وجود آنکه به‌تنهایی در صف اعتراض علیه طالبان و سیاست‌های این گروه در قبال زنان، دختران و حقوق بشر ایستاده‌اند و حمایت اغلب مردان در افغانستان را نیز ندارند، همچنان به اعتراض‌ ادامه داده‌اند. آنان در این مدت با استفاده از شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های فعال در تبعید توانسته‌اند با متنوع‌ سازی شیوه‌ها، مبارزات اعتراضی زنان در داخل افغانستان را زنده نگه دارند و رژیم طالبان نیز هنوز نتوانسته است آن‌ها را کاملا متوقف کند.