اپرای متروپولیتن نیویورک با نشانه‌هایی از یک بحران مالی عمیق روبرو است؛ بحرانی که می‌تواند در صورت تداوم، به کاهش بیشتر فعالیت‌ها و حتی سناریوهای جدی‌تری مانند تعطیلی منجر شود.

این نهاد فرهنگی قدیمی در آستانه فصل ۲۰۲۷‌ــ۲۰۲۶ اعلام کرد که در فصل آینده تنها ۱۷ نمایش روی صحنه خواهد برد؛ کمترین تعداد اجرا در یک فصل کامل طی دست‌کم ۶۰ سال گذشته، از زمان انتقال به مرکز لینکلن در سال ۱۹۶۶. این کاهش قابل‌توجه در حالی رخ می‌دهد که فروش بلیت در ماه‌های اخیر تا حدی بهتر شده، اما به‌نظر می‌رسد این بهبود برای جبران فشارهای مالی، کافی نبوده است.

ساختار برنامه‌ریزی فصل نیز نشانه‌ای از تلاش برای کاهش هزینه‌ها است. تنها پنج اثر جدید در برنامه گنجانده شده و بخش قابل‌توجهی از  اجراها  به بازآفرینی آثار شناخته‌شده‌ای چون «توسکا» (Tosca) و «لا بوهم» (La Bohème) اثر پوچینی و «آیدا» (Aida) اثر وردی اختصاص یافته است؛ آثاری که به‌ دلیل تضمین فروش، ریسک مالی کمتری دارند.

پیتر گلب، مدیرکل اپرا، این تغییر را نوعی «آزمایش اقتصادی» توصیف و بر اجرای طولانی‌تر آثار و استفاده از گروه‌های جایگزین برای کاهش هزینه‌ها تاکید کرد.

مهم‌ترین ضربه مالی زمانی وارد شد که دولت عربستان سعودی از حمایت مالی از این مجموعه عقب‌نشینی کرد. بر اساس توافقی که پیش‌تر اعلام شده بود، قرار بود کمک مالی تا سقف ۲۰۰ میلیون دلار طی هشت سال به اپرای متروپولیتن اختصاص یابد که می‌توانست در جبران خسارت‌های دوران همه‌گیری کووید‌ــ۱۹ نقش مهمی ایفا کند، اما به گفته مدیران اپرا، طرف سعودی با اشاره به فشارهای اقتصادی ناشی از جنگ در ایران و اختلال در عبور نفت از تنگه هرمز، از این پروژه صرف‌نظر کرد.

لغو این توافق برای سال مالی جاری یک کسری ۳۰ میلیون دلاری به وجود آورد و چشم‌انداز سال‌های آینده را نیز تیره کرد. این در حالی است که اپرا پیش‌تر نیز برای جبران کمبود منابع، به برداشت از صندوق ذخیره خود روی آورده بود؛ اقدامی که معمولا در شرایط اضطراری و به‌صورت محدود انجام می‌شود. ارزش این صندوق از ۳۴۰ میلیون دلار در سال ۲۰۲۲ به ۲۱۶ میلیون دلار کاهش یافته است.

مدیریت اپرا در کنار این اقدام‌ها، در حال بررسی گزینه‌هایی مانند فروش امتیاز نام‌گذاری ساختمان، فروش آثار هنری از جمله دو نقاشی دیواری مارک شاگال (Marc Chagall) و نیز جذب منابع مالی از کشورهای دیگر است. دریافت یک کمک مالی بیش از ۱۰۰ میلیون دلاری از یک «ارثیه» هم مطرح است، اما دسترسی به این منابع دست‌کم یک سال طول خواهد کشید.

پیش از همه‌گیری، حدود نیمی از بودجه سالانه اپرا از طریق فروش بلیت و حق پخش برنامه‌ها تامین می‌شد، اما پس از کووید، این سهم به حدود یک‌سوم کاهش یافت و وابستگی به کمک‌های مالی افزایش پیدا کرد. کاهش حضور تماشاگران در سالن‌ها و افت شدید مخاطبان هم این شکاف را عمیق‌تر کرد.

مدیران اپرا تاکید کرده‌اند که قصد ندارند تولیدات بیشتر را لغو کنند اما با توجه به شرایط مالی «ناپایدار»، هیچ گزینه‌ای را به‌طور کامل منتفی نمی‌دانند. در چنین شرایطی، کاهش تعداد اجراها، تغییر در الگوی تولید و جست‌وجوی منابع مالی جایگزین، بیش از آنکه یک انتخاب هنری باشد، نشانه‌ای از تلاش برای بقا در یکی از دشوارترین دوره‌های تاریخ این نهاد فرهنگی است.

اپرای متروپولیتن در مرکز لینکلن برای اهالی فرهنگ نیویورک صرفا یک سالن اجرا نیست، بلکه بخشی از هویت فرهنگی شهر به شمار می‌رود؛ جایی که نام آن با بزرگ‌ترین صداهای تاریخ اپرا گره خورده است. هنرمندانی چون پاواراتی و ماریا کالاس از جمله چهره‌هایی‌اند که حضورشان بر این صحنه، به اعتبار جهانی آن افزوده است.

اپرای متروپولیتن در سال ۱۸۸۳ در خیابان سی و نهم برادوی بنا شد و۱۴۳سال گذشته در فرهنگ عامه نیز حضوری پررنگ داشته و به‌عنوان مکان فیلمبرداری آثاری مانند فیلم «مهتاب‌زده» (Moonstruck‌) ساخت سال ۱۹۸۷ استفاده شده است. روی صحنه همین سالن، اپراهایی چون «لا بوهم» و «توسکا» اثر جاکومو پوچینی و «آیدا» اثر جوزپه وردی بارها اجرا شدند؛ آثاری که برای چند نسل از مخاطبان، بخشی از تجربه فرهنگی مداوم و آشنا را شکل دادند.