دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در سخنان اخیرش تاکید کرد که ازسرگیری مذاکرات با جمهوری اسلامی برایش اهمیت چندانی ندارد. او هم‌زمان اعلام کرد که آمریکا تنگه هرمز را باز نگه خواهد داشت و برای جلوگیری از فروش نفت ایران، این کشور را محاصره دریایی خواهد کرد.

در قرن‌های گذشته، کشورهای متعددی با محاصره‌های دریایی مواجه شده‌اند که با هدف فرسایش اقتصاد آن‌ها و جلوگیری از دسترسی‌شان به کالاهای اساسی اعمال می‌شد. علاوه بر کوبا که در پی بحران موشکی شوروی در سال ۱۹۶۲ محاصره شد، نمونه‌هایی تاریخی از کشورهایی مانند بریتانیا، آلمان و آمریکا نیز ثبت شده است.

پس از شکست نیروی دریایی فرانسه از بریتانیا در نبرد ترافالگار در سال ۱۸۰۵، ناپلئون بناپارت دریافت که سازمان‌دهی حمله به بریتانیا غیرممکن است. به همین دلیل، امپراتور فرانسه تصمیم گرفت به‌جای حمله نظامی، اقتصاد بریتانیا را هدف قرار دهد و لندن را از بازارهای اروپایی محروم کند.

پس از پیروزی بر پروس، ناپلئون در ۲۱ نوامبر ۱۸۰۶ «فرمان برلین» را صادر کرد. بر اساس این فرمان، تجارت با بریتانیا ممنوع شد، کالاهای انگلیسی در بازارها مصادره شد و هر کشتی که مظنون به پهلوگیری در بندرهای بریتانیا بود، توقیف می‌شد. این اقدام به «محاصره قاره‌ای» معروف شد. در سال‌های بعد، ناپلئون بسیاری از کشورهای اروپایی را مجبور کرد به این محاصره بپیوندند و بنادر و بازارهایشان را به روی بریتانیا ببندند.

اما پس از شکست ارتش فرانسه در روسیه در سال ۱۸۱۲، این محاصره به‌تدریج از هم پاشید، زیرا بسیاری از کشورها‌‌ به‌ویژه آلمان‌ از آن خارج شدند و در نهایت، تا سال ۱۸۱۴ به پایان رسید.

با انتخاب آبراهام لینکلن به‌ ریاست جمهوری آمریکا، ایالت‌های جنوبی که طرفدار برده‌داری بودند از اتحادیه جدا شدند. پس از حمله به فورت سامتر در آوریل ۱۸۶۱، جنگ داخلی آمریکا آغاز شد.

در جریان این جنگ، ایالت‌های شمالی «طرح آناکوندا» را برای فرسایش جنوب و وادار کردنش به تسلیم اجرا کردند. در این چارچوب، ایالت‌های جنوبی محاصره دریایی شدند و بنادر آن‌ها تحت نظارت قرار گرفت تا از صادرات پنبه به اروپا و واردات سلاح جلوگیری شود. به‌تدریج، جنوب با کمبود غذا و تسلیحات مواجه شد و قیمت کالاها به‌شدت افزایش پیدا کرد، که این امر اقتصاد ایالت‌های جنوبی را تضعیف کرد و در نهایت، به تسلیم در سال ۱۸۶۵ انجامید.

با آغاز جنگ جهانی اول، اقتصاد آلمان به‌شدت به واردات دریایی وابسته بود. بریتانیا برای تضعیف اقتصاد آلمان، محاصره‌ای شدید از طریق کنترل کشتی‌های تجاری در دریای شمال اعمال کرد. نیروی دریایی سلطنتی حتی کشتی‌های بی‌طرف مانند کشتی‌های دانمارکی را نیز بازرسی می‌کرد تا از قاچاق کالا به آلمان جلوگیری کند.

هدف این محاصره محروم‌سازی صنایع آلمان از منابع حیاتی مانند نفت، لاستیک، زغال‌سنگ و آهن بود. این سیاست در نهایت به قحطی گسترده در آلمان منجر شد و صدها هزار نفر در اثر گرسنگی یا بیماری‌های ناشی از سوءتغذیه جان خود را از دست دادند.

در پاسخ، آلمان به جنگ زیردریایی‌ها روی آورد و کشتی‌های تجاری در مسیر بریتانیا را هدف قرار داد.

در اوایل سال ۱۹۴۵، آمریکا برای پایان سریع جنگ در اقیانوس آرام، تصمیم گرفت ژاپن را محاصره و مسیرهای تجاری دریایی ضروری برای تامین مواد حیاتی مانند نفت، لاستیک و آهن را قطع کند. در چارچوب عملیات «گرسنگی» که از اواخر مارس ۱۹۴۵ آغاز شد، هواپیماهای آمریکایی بیش از ۱۰ هزار مین دریایی در مسیرهای تجاری ژاپن رها کردند.

بر اساس گزارش‌های آن زمان، این عملیات به نابودی حدود ۶۷۰ کشتی ژاپنی منجر شد، انتقال نیروها را مختل و کارخانه‌ها را از مواد اولیه لازم برای ادامه تولید جنگی محروم کرد.