خبرها مبنی‌بر اینکه «بری کیوگن» به‌خاطر تمسخرهای بی‌امان درباره ظاهرش «خود را پنهان کرده» و این موضوع او را وادار کرده است که درباره آینده‌اش در بازیگری بازنگری کند، تنها جدیدترین یادآوری از این موضوع است که زمین بازی، آنجا که به استانداردهای زیبایی برای مردان و زنان مربوط می‌شود، درحال برابر شدن است. برخی افراد ممکن است فکر کنند زمان آن رسیده است که مردان از نظر ظاهر به همان استانداردهایی که زنان با آن مواجه‌اند پایبند باشند. من این را بیشتر یک پیروزی توخالی می‌دانم. 

درپی آنکه افکار عمومی تغییرات چهره بری کیوگن را زیر ذره‌بین قرار داد، از جمله لب‌های جدید و برجسته‌تر مشاهده‌شده در او، هنگام نشستن در ردیف جلو نمایش بربری در هفته مد لندن در فوریه، و همچنین خط فک به‌طرز مشهودی جدید و مشخص‌تر و گونه‌های پرتر در مراسم افتتاحیه «پیکی بلایندرز» و در مراسم اسکار، هر دو چند هفته پیش، او با انتقادهای عمومی دست‌وپنجه نرم می‌کند. این بازیگر ۳۳ ساله نامزد اسکار که قرار است نقش «رینگو استار» را در فیلم زندگینامه‌ای بیتلز به کارگردانی «سم مندس» بازی کند، به بن هارلوم، مجری «سیریوس‌اکس‌ام» (SiriusXM)، گفت که موج نفرت آنلاین او را به اینجا رسانده است که «واقعا به درون خودم بروم، نخواهم در مکان‌ها حاضر شوم، نخواهم بیرون بروم».

این بازیگر سالتبرن (Saltburn) گفت: «توهین‌های بسیاری درباره اینکه من چگونه به نظر می‌رسم وجود دارد، و این موضوع تا حدی از مرحله "همه این را تجربه می‌کنند" گذشته است.»

در هالیوود استفاده مردان از فیلرها به‌طور فزاینده‌ای عادی شده است، و من آنها را برای انتخاب‌های زیبایی‌شناختی‌شان قضاوت نمی‌کنم، حتی اگر فیلرهای گونه، خطر ایجاد «گونه‌های سنجاب‌مانند» ترسناک را داشته باشد.

اما آنچه نمی‌توانم از توجه به آن خودداری کنم این است که مردانی مانند کیوگن و رایان گاسلینگ، که او نیز اوایل این ماه زمانی که در برنامه «تونایت شو با اجرای جیمی فالون» (The Tonight Show Starring Jimmy Fallon) با یک جشن پخش زنده، اوا مندس را به‌مناسبت تولد ۵۲ سالگی‌اش غافلگیر کرد، بابت داشتن صورتی پرتر مورد توجه قرار گرفت، همگی دارند شبیه به یکدیگر می‌شوند: شاداب‌تر، زاویه‌دارتر و «تراش‌خورده‌تر»، با حجم بیشتر در ناحیه میانی صورت و اغلب با لب‌های طراحی‌شده بزرگ‌شده.

درست مانند نیکول کیدمن، اَن هتوی و گوئینت پالترو که هنگام معرفی «چهره جدید هالیوود» در مراسم اسکار، ظاهرهای مشابهی داشتند، یا کریس جنر و لورن سانچز که در مهمانی اسکار «ونیتی فر» (Vanity Fair) از یکدیگر غیرقابل تشخیص به نظر می‌رسیدند، این ستاره‌های مرد نیز به یک پروتکل یکسان و «مناسب برای همه» از اصلاحات زیبایی روی می‌آورند که فریاد می‌زند: «همه ما یک جراح پلاستیک یا پزشک زیبایی مشترک داریم.»

نتیجه کلی این تغییرات در مردان، در مقایسه با همتایان زن آنها، بیشتر به چشم می‌آید، تا حدی به این دلیل که ما به داشتن «دستکاری‌های جزئی زیبایی» در میان زنان شناخته‌شده عادت کرده‌ایم و تاحدی نیز به این دلیل که زنان هنگام انجام آن، معمولا به سراغ زیبایی طبیعی‌تر و رویکرد «کمتر، بیشتر است» می‌روند.

در واقع، زمانی که جیم کری ۶۴ ساله اوایل ماه مارس با گونه‌های پف‌کرده و [حالت] پرتر، گردتر و نرم‌تر بخش میانی صورت، در پنجاه و یکمین دوره جوایز سزار حضور یافت، طرفداران تا آنجا پیش رفتند که مطرح کردند او یک بدل را برای دریافت جایزه فرستاده است.

چهره «متورم» دیوید بکام در برنامه «تودی شو» شبکه ان‌بی‌سی در سال ۲۰۲۵ به گمانه‌زنی‌های آنلاین درباره احتمال استفاده بیش از حد از فیلر در گونه‌های او منجر شد. سایمون کاول اذعان کرد که در استفاده از فیلرهای صورت «زیاده‌روی» کرده است و گفت که پسرش اریک با دیدن عکس‌های تغییرات جزئی زیبایی پدرش «از خنده روده‌بر شده بود».

حتی دنیل کریگ نیز در سال ۲۰۱۸ در مراسم بفتا با ظاهری به‌طور قابل توجه متفاوت با قبل ظاهر شد، به‌طوری که طرفداران گمانه‌زنی کردند که او بوتاکس یا فیلر انجام داده است. طراح مارک جیکوبز نیز در سال ۲۰۲۱ در اینستاگرام آشکارا درباره انجام لیفت صورت خود صحبت کرد و این کار را با کپشن «#LiveLoveLift» منتشر کرد.

مشکل «بروتاکس» (Brotox) [یعنی استفاده بوتاکس برای مردان] و دیگر اقدامات زیبایی در مردان این است که این باور را تداوم می‌بخشد که جوانی تنها چیزی است که اهمیت دارد. این آشکارا دروغی است که زنان دهه‌ها ناچار بوده‌اند با آن زندگی کنند، و مفهومی است که صنعت‌های زیبایی و زندگی سالم [یا اصطلاحا تندرستی] (Wellness)، آن را به‌طور مداوم در ذهن ما تکرار می‌کنند.

و اکنون، تعداد بیشتری از مردان برای کمک‌های زیبایی سراغ سوزن می‌روند تا جوان‌تر به نظر برسند. بر اساس یک پژوهش در سال گذشته، ۲۳درصد از مردان ۱۸ تا ۳۴ سال در بریتانیا یا بوتاکس، یا فیلر یا ونیر دندان انجام داده‌اند، در مقایسه ۲۱ درصد از زنان در همان گروه سنی این کارها را انجام داده‌اند. و بر اساس اعلام انجمن جراحان پلاستیک زیبایی بریتانیا، لیفت صورت و گردن در میان مردان بریتانیایی بین سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵، ۲۶ درصد افزایش یافت.

عامل تاثیرگذار دیگر ممکن است به اصطلاح «مَنوسْفیِر» (manosphere) باشد، که در آن، پسران و مردان جوان به‌طور فزاینده‌ای جراحی زیبایی را به‌مثابه راهی برای «لوکس‌مکس» (looksmax) دنبال می‌کنند، که شامل به حداکثر رساندن جذابیت ظاهری خود است، یا به‌عنوان راهی برای «ماگینگ» (mogging) دیگران، از طریق برتری یافتن بر آنها [از نظر زیبایی]. به نظر می‌رسد که این موضوع اغلب شامل این است که مردان ظاهرشان را به‌صورت فیزیکی تغییر می‌دهند تا با ایدئال‌های سختگیرانه مردانگی با جایگاه اجتماعی بالا، مطابقت پیدا کنند.

پیامی که برخی از اینفلوئنسرهای منوسفیر منتقل می‌کنند این است که ظاهر «بهتر» به دستیابی به جایگاه اجتماعی بالاتر، موفقیت‌ در روابط عاطفی و «ارزش در بازار [روابط] جنسی» (اِس‌اِم‌وی) کمک خواهد کرد. این موارد را غالبا مشهورترین «لوکس‌مکسر» اینترنت، کلاویکولار (Clavicular) با نام واقعی «برادن پیترز»، یک جوان ۲۰ ساله، تجویز می‌کند که برای تغییر ظاهرش از روش‌های افراطی مانند استروئیدها، جراحی زیبایی و حتی ضربه زدن با چکش به فک خود استفاده می‌کند.

یکی از ادعاهای رایج در منوسفیر این است که ۸۰ درصد از زنان فقط به ۲۰ درصدِ برتر مردان جذب می‌شوند («قانون ۸۰/۲۰»). برای رسیدن به این سطح بالا و به دست آوردن قدرت، به نظر می‌رسد که بسیاری، تغییرات جزئی زیبایی را به‌منزله ابزاری ضروری می‌بینند.

اینفلوئنسرهایی مانند «اچ‌اس‌تیکی‌توکی» (HSTikkyTokky)، که «لوئیس ترو» در مستند اخیرش با او مصاحبه کرده است، به مردان آموزش می‌دهند که چگونه «پسرهای کامل و واقعی باشند و نه آدم‌های ضعیفی که در دنیای مدرن راه می‌روند»، و این شامل آن هم می‌شود که صد درصد [از نظر بدنی] آماده به نظر برسند، انگار که کل زندگیشان را صرف وزنه‌زدن کرده‌اند.

استانداردهای زیبایی مردان اکنون با استانداردهای زنان هم‌تراز شده‌اند. این روند، تحت تاثیر فرهنگ باشگاه، دیده شدن مداوم آنلاین از طریق شبکه‌های اجتماعی، عکاسی با وضوح بالا، جلسات ویدئویی کاری، و آگاهی رو به افزایش از این امر که تغییرات جزئی زیبایی تا چه حد می‌تواند اعتماد به نفس را افزایش دهد، شکل گرفته است.

منوسفیر ادعا می‌کند که ۸۰درصد زنان فقط به ۲۰ درصد برتر مردان جذب می‌شوند (قانون ۸۰/۲۰). برای ورود به سطح بالاتر و به‌دست‌آوردن قدرت، بسیاری از افراد تغییرات جزئی در زیبایی را به‌منزله ابزاری ضروری می‌بینند.

با این حال، در زیر همه اینها گودالی عمیق از ناامنی قرار دارد، و مردانی که احساس می‌کنند به قدر کافی خوب نیستند. این موضوع به‌ویژه در نوجوانانی که در برابر «آموزه‌های» منوسفیر آسیب‌پذیرند، خطرناک است.

اما شاید زمان آن رسیده است که مردان، به جای نوبت‌گرفتن برای بوتاکس، آسیب‌پذیری درونی خود را بروز دهند، همان‌طور که کیوگن در بیان مشکلات‌ خود چنین کرده است. پس از موفقیت سالتبرن، کیوگن اذعان کرد که قرار گرفتن ناگهانی در کانون توجه برای او «ترسناک» و «طاقت‌فرسا» بوده است و افزود که این، «نوع متفاوتی از زندگی» است، نوعی که به آن عادت ندارد.

فشار برای بی‌نقص به نظر رسیدن، برای هر کسی که در معرض دید عموم است، سخت است. اما درمان‌های زیبایی، یک شیب لغزنده‌اند [و زنجیره‌ای تمام‌نشدنی از میل به اقدامات بیشتر زیبایی راه می‌اندازند]: خط فک تیزتر و لب‌های برجسته واقعا چیزی را تغییر نمی‌دهد، و خطر این است که هیچ‌چیز هرگز «کافی» نخواهد بود.

مردان دیرتر از زنان در برابر فشار برای انجام جراحی زیبایی تسلیم شده‌اند. اما شاید رویکرد بهتر این باشد که پیش از روی آوردن به فیلر، کمی کار درونی انجام دهند. در نهایت، هرگونه شادی واقعی و پذیرش خود، از درون می‌آید.