هفته مد نیویورک از نخستین برنامهها تا رویدادهای روز پایانی، بار دیگر نشان داد که هویت مد این شهر بیش از آنکه به چارچوبی واحد وابسته باشد، از زندگی خود نیویورک تغذیه میکند؛ شهری که لباس «شیک نیویورکی» در آن باید بتواند از صبح تا شب، از خیابان و محل کار تا رستوران و مهمانی شبانه، همراه صاحبش باشد.
شورای طراحان مد آمریکا هم بر این اساس، امسال نمایشهای هفته مد را همزمان روی صفحه بزرگی در راکفلر سنتر برای عموم پخش کرد؛ تلاشی برای بیرون آوردن بخشی از هفته مد از سالنها و وارد کردن آن به فضای عمومی شهر. این حضور در روزهای بعد تا میدان تایمز و «گرند سنترال»، یکی از بزرگترین ایستگاههای قطار ایالات متحده، ادامه پیدا کرد.
بازگشت واندربلتها به گرند سنترال
«خانه واندربلت» (House of Vanderbilt) با همکاری «سیگنت فشن» (Signet Fashion)، برنامه «سازندگان، سرمایهداران و الهامبخشها» (Makers, Moguls, and Muses) را ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ (۲۴ شهریور ۱۴۰۵) برگزار کرد؛ رویدادی که مد را در کنار فناوری، تجارت و میراث آمریکایی قرار میداد. برگزارکنندگان این همکاری را بستری برای گسترش فرصتها در مد، رسانه، رویدادهای زنده، حمایت مالی، تجارت و تجربههای دیجیتال معرفی کردند.
انتخاب مکان بخشی از خود روایت بود. خاندان واندربلت در قرن نوزدهم ثروت عظیم خود را از کشتیرانی و سپس راهآهن به دست آورد و شرکت راهآهن مرکزی نیویورک تحت کنترل این خانواده در شکلگیری «گرند سنترال» نقش اساسی داشت. بیش از یک قرن بعد، نام واندربلت بار دیگر در همان ساختمان با مد پیوند خورد.
در این برنامه، کانسوئلو واندربلت کاستین، از نسل هفتم این خاندان، در کنار طراحان و فعالان صنایع خلاق ظاهر شد. خانه واندربلت خود را «نخستین دفتر خانوادگی رسمی خاندان واندربلت» معرفی میکند، نه یک «خانه مد» تاریخی به مفهوم شانل یا دیور، بلکه مجموعهای معاصر که میراث و نام واندربلت را به حوزههایی از جمله مد، فناوری، رسانه و تجارت پیوند میدهد.
برنامه با ادای احترام به قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر و حضور نیروهای امدادی و نظامی، آغاز شد و همزمان به دویستوپنجاهمین سالگرد استقلال ایالات متحده پرداخت. این ترکیب مد را وارد قلمرویی کرد که در آمریکا سابقهای طولانی دارد: استفاده از لباس برای نمایش نوعی هویت ملی.
میهندوستی در مد آمریکایی لزوما به لباس رسمی یا مناسبتهای دولتی محدود نمیشود. یکی از روشنترین نمونهها را میتوان در کار رالف لورن دید؛ طراحی که بخش بزرگی از زبان بصری خود را بر تصویری آرمانی از زندگی آمریکایی بنا کرده است.
پلیور مشهور پرچم آمریکا نخستین بار در مجموعه پاییز ۱۹۸۹ (۱۳۶۸) رالف لورن ظاهر شد. رالف و برادرش جری در سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷) روی نمادی کار میکردند که بتواند مفهوم فرهنگ و زیباییشناسی آمریکایی را منتقل کند؛ جری عقاب سرسفید را ترجیح میداد و رالف پرچم را انتخاب کرد. پلیوری ساده با پرچم تاریخی آمریکا به یکی از ماندگارترین محصولات آنها تبدیل شد و نسخههای مختلف آن هنوز تولید میشوند. لورن تنها چند روز پس از حملات ۱۱ سپتامبر نیز در پایان نمایش مجموعه بهار و تابستان ۲۰۰۲ (۱۳۸۱) با همان پلیور ظاهر شد.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
این شاید یکی از تفاوتهای قابلمشاهده میان نیویورک و برخی دیگر از پایتختهای مد باشد. نیویورک برای ساختن هویت مد خود کمتر نیاز دارد گذشتهای شبیه خانههای مد فاخر پاریس را بازسازی کند. مواد اولیه روایتش در خود شهر حاضرند: آسمانخراش و ایستگاه قطار، والاستریت و میدان تایمز، مهاجران، لباس ورزشی، دنیم و خیابان.
در این میان، مهاجران و فرزندان آنان از پایههای مهم صنعت مد آمریکا بودهاند و نیویورک از دوران شکلگیری صنعت پوشاک آماده تا امروز، بخش بزرگی از نیروی کار، تولید، تجارت و استعداد خلاق خود را از جوامع مهاجر گرفته است.
یکی از نمونههای معاصر، یاسمین لاریان حکمت، طراح ایرانیــآمریکایی و بنیانگذار کالت گایا (Cult Gaia)، است. پدر او اسحاق لاریان در نوجوانی از ایران به آمریکا مهاجرت کرد و بعدها شرکت سازنده عروسکهای مشهور «برتز» (Bratz) را بنا گذاشت؛ عروسکهایی که مد و لباس از عناصر اصلی هویتشان بود و رقیب جدی باربی بودند.
یاسمین که طراحی مد را در موسسه فناوری مد نیویورک (FIT) آموخت، کالت گایا را سال ۲۰۱۲ راهاندازی و آن را از یک کسبوکار کوچک لوازم جانبی به نامی شناخته شده در زمینه پوشاک، کفش و لوازم جانبی تبدیل کرد.
لاریان حکمت مجموعه بهار و تابستان ۲۰۲۷ خود را «بهشت» (Behesht) نامید و آن را به خاطره مادربزرگش، «مامی اقدس» که اوایل امسال درگذشت، پیوند زد. نمایش با لباسهایی تیره و ساختارمند آغاز شد و بهتدریج به سوی رنگ، پارچههای سبک، گلها و لباسهای روان حرکت کرد؛ روایتی از سوگ و بازگشت به زندگی که در پایان با ریزش گلبرگهای صورتی روی صحنه و صدای خواننده نامدار ایرانی «هایده» همراه شد.
بیرون آمدن مد از سالنهای بسته روز سهشنبه در میدان تایمز، شکل دیگری پیدا کرد و رویداد «هفته مد میدان تایمز» (Times Square Fashion Week) با بازارچه، موسیقی، مراسم اهدای جوایز و نمایش مجموعههای طراحان جوان و کمتر شناختهشده برگزار شد. صحنه در میدان «فادر دافی» قرار داشت و تصاویر نمایشها روی صفحههای عظیم میدان تایمز دیده میشد؛ جایی که مد عملاً با تبلیغات، گردشگری، موسیقی و زندگی روزانه یکی از شلوغترین نقاط منهتن درهم آمیخت.
بانو جین شفیروف (Lady Jean Shafiroff)، نویسنده و چهره شناختهشده فعالیتهای خیریه نیویورک، از حامیان و میزبانان این برنامه بود. حضور طراحانی که هنوز به سالنهای اصلی هفته مد راه پیدا نکردهاند، وجه دیگری از صنعت مد نیویورک را نشان میداد؛ صنعتی که در کنار نامهای بزرگ، به مجموعه گستردهای از طراحان مستقل، تولیدکنندگان کوچک و رویدادهای خارج از تقویم رسمی متکی است.
در پایان این فصل نیز دو تصویر متفاوت از همین شهر کنار یکدیگر قرار گرفتند: طراحان جوانی که لباسهایشان را در فضای باز میدان تایمز و زیر صفحههای تبلیغاتی عظیم نشان میدادند و تقریباً همزمان، برنامه در ساختمانی که تاریخش با نام یکی از ثروتمندترین خاندانهای آمریکا گره خورده است.
تقویم رسمی هفته مد نیویورک برای معرفی مجموعههای بهار و تابستان ۲۰۲۷، از ۱۰ تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ (۱۹ تا ۲۴ شهریور ۱۴۰۵) ادامه داشت و حدود ۷۰ نمایش و ارائه را دربرگرفت. با پایان برنامههای نیویورک، دوستداران مد برای ادامه «ماه مد» راهی لندن شدند؛ مسیری که با نمایش مجموعههای بهار و تابستان ۲۰۲۷ در لندن و میلان ادامه مییابد و ۶ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۴ مهر ۱۴۰۵) در پاریس به پایان میرسد.
