سود شرکت آرامکو عربستان سعودی در سهماهه دوم سال ۲۰۲۶، با وجود کاهش قابلتوجه تولید، همچنان افزایشی چشمگیر داشت. به گزارش موسسه امور بینالملل اطلس، سود خالص قابل انتساب به سهامداران با ۴۱.۹ درصد افزایش نسبت به مدت مشابه در سال قبل، از ۲۲.۸۴ میلیارد دلار به ۳۲.۴ میلیارد دلار رسید. این در حالی است که تولید کل هیدروکربن آرامکو از روزانه ۱۲.۶۱ میلیون بشکه معادل نفت در سهماهه نخست به ۹.۴۶ میلیون بشکه در سهماهه دوم کاهش یافته بود، که از اختلال در کشتیرانی در نتیجه تنشهای منطقهای ناشی میشد.
افزایش قیمت نفت این کاهش تولید را جبران کرد. میانگین قیمت نفت خام آرامکو از بشکهای ۶۶.۷۰ دلار در سهماهه دوم ۲۰۲۵ به ۱۰۸.۱۰ دلار در مدت مشابه در سال ۲۰۲۶ رسید. درآمد سهماهه شرکت نیز با وجود کاهش حجم نفت فروختهشده، ۱۹ درصد افزایش یافت و به ۱۲۰.۳ میلیارد دلار رسید. همزمان، سود عملیاتی تعدیلشده بخش پالایش و صنایع پاییندستی تقریبا دو برابر شد و به ۶.۲ میلیارد دلار رسید، زیرا کاهش ظرفیت پالایش جهانی در پی درگیریها حاشیه سود فرآوردههای پالایشی را افزایش داد.
یکی از عوامل اصلی حفظ صادرات آرامکو، خط لوله شرق به غرب عربستان سعودی موسوم به «پترولاین» است. این خط لوله ۱۲۰۰ کیلومتری که در دهه ۱۹۸۰ برای کاهش وابستگی عربستان سعودی به مسیرهای کشتیرانی خلیج فارس ساخته شد، نفت را از مرکز فرآوری بقیق در شرق کشور به بندر ینبع در دریای سرخ منتقل میکند. پترولاین در سالهای اخیر همواره پایینتر از ظرفیت طراحیشده فعالیت میکرد، اما در سال ۲۰۲۶ اهمیت آن بهشدت افزایش یافت.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
آرامکو با تبدیل اضطراری خطوط موازی که پیشتر برای انتقال مایعات گاز طبیعی (NGL) استفاده میشدند، ظرفیت انتقال نفت خام از این مسیر را از حدود ۵ میلیون به رقم بیسابقه ۷ میلیون بشکه در روز رساند. حدود ۵ میلیون بشکه در روز از طریق ینبع صادر شد و باقی آن به پالایشگاههای داخلی اختصاص داده شد. به گفته مدیران آرامکو، تغییر مسیر صادرات از خلیج فارس به دریای سرخ یکی از عوامل مهم در نتایج عملکرد شرکت در این دوره بوده است.
با این حال، پترولاین نیز از اختلالها مصون نماند. یکی از ۱۱ ایستگاه پمپاژ پترولاین در آوریل ۲۰۲۶ آسیب دید و ظرفیت انتقال خط لوله بهطور موقت حدود ۷۰۰ هزار بشکه در روز کاهش یافت تا اینکه فعالیت آن از سر گرفته شد.
در میان دیگر تولیدکنندگان نفت در منطقه خلیج فارس، کویت، عراق و قطر مسیر زمینی جایگزین با مقیاس مشابه برای صادرات از منطقه ندارند. امارات متحده عربی خط لوله حبشان-فجیره را با ظرفیت حدود ۱.۵ تا ۱.۸ میلیون بشکه در روز در اختیار دارد، اما این خط لوله نیز در جریان تنشهای منطقهای آسیب دید و بارگیری محمولهها متوقف شد.
برای عراق، احیای خط لوله غیرفعال عراق-ترکیه و برای کویت توسعه مسیرهای انتقال از شبکه عربستان سعودی از گزینههای مطرح برای کاهش وابستگی به مسیرهای خلیج فارس است. شرایط قطر بهدلیل وابستگی صادراتی به گاز طبیعی مایع متفاوت است و خط لوله نمیتواند جایگزین پایانههای مایعسازی و حمل دریایی الانجی (LNG) شود. در مورد امارات متحده عربی، اولویت نه ایجاد ظرفیت جدید، بلکه حفاظت از زیرساختهای موجود است. خط لوله حبشان-فجیره، مانند پترولاین، ارزش خود را نشان داده است، اما آسیبپذیریاش نشان میدهد که افزایش ظرفیت خطوط لوله بدون سرمایهگذاری متناسب در بخش دفاعی، در بهترین حالت تنها بخشی از راهحل است.
در هر چهار مورد، اصل اساسی همان است که عملکرد آرامکو در سهماهه دوم نشان داد: بازده چنین زیرساختهایی ممکن است سالها به چشم نیاید، اما در یک سهماهه میتواند نقشی تعیینکننده پیدا کند.
