بر اساس پژوهشی جدید، باکتری‌های پوست و بوی بدن باعث می‌شوند پشه‌ها برخی افراد را بیش از دیگران نیش بزنند.

بسیاری از مردم بر اساس تجربه شخصی می‌گویند که پشه‌ها اغلب آنها را نیش می‌زنند، در حالی که برخی دیگر را به‌کلی نادیده می‌گیرند.

دلیل اینکه پشه‌ها چنین تبعیضی قائل می‌شوند همچنان ناشناخته است. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که بوی بدن یک فرد ممکن است عامل جذابیت او برای پشه‌ها باشد، اما بیشتر مطالعات تاکنون هر بار فقط یک گونه حشره را بررسی کرده‌اند.

از این رو، مشخص نیست که آیا گونه‌های مختلف پشه ذائقه‌های متفاوتی برای خون انسان دارند یا نه.

آنها از نزدیک به ۱۲۰ داوطلب را در میامی فلوریدا انتخاب کردند و از هر یک خواستند یک دست خود را درون محفظه ویژه‌ای برای بو، موسوم به «بویایی‌سنج تک‌درگاهی»، قرار دهد تا بویی که از بدنش منتشر می‌شد تجزیه و تحلیل شود.

در انتهای دیگر لوله، آنها سه گونه مختلف پشه قرار دادند: «آئدس اجیپتی» (پشه تب زرد)، «آئدس آلبوپیکتوس» (پشه ببر آسیایی) و «کولکس کوئینکوفاسیاتوس» (پشه خانگی جنوبی).

از آنجا که پشه‌های کولکس کوئینکوفاسیاتوس شب‌ها نیش می‌زنند، داوطلبان برای ثبت بوی پوست خود، آستین‌های نایلونی مخصوص بازو پوشیدند.

دانشمندان همچنین از هوای اطراف بازوی هر شرکت‌کننده نمونه‌برداری کردند و ترکیب شیمیایی بوهای پوست آنها را تجزیه و تحلیل کردند.

از ساعد شرکت‌کنندگان نیز با گوش‌پاک‌کن نمونه‌برداری شد و برای شناسایی گونه‌های باکتریایی موجود روی پوست آنها، توالی‌یابی دی‌ان‌ای روی نمونه‌ها انجام گرفت.

در ادامه، پژوهشگران داوطلبانی که بیشترین و کمترین جذابیت را برای پشه‌ها داشتند با یکدیگر مقایسه کردند.

آنها دریافتند که پشه آئدس اجیپتی اندکی به شرکت‌کنندگان مرد گرایش داشت، اما دو گونه دیگر هیچ سوگیری جنسیتی نشان ندادند.

پژوهشگران در مقاله‌ای که در مجله «آی‌ساینس» (iScience) منتشر شد، نوشتند: «یافته‌های ما تفاوت‌های وابسته به جنسیت را در میزان جذب پشه آئدس اجیپتی نشان داد، اما چنین تفاوتی در پشه‌های آئدس آلبوپیکتوس یا کولکس کوئینکوفاسیاتوس مشاهده نشد.»

در مقابل، پشه آئدس آلبوپیکتوس جذب افرادی می‌شد که بوهای مشخصی مانند کتون‌ها (Ketones) داشتند.

پژوهشگران می‌گویند باکتری‌های پوست با تغذیه از عرق و چربی‌های طبیعی بدن ما، آنها را به بوهایی تبدیل می‌کنند که پشه‌ها قادر به تشخیصشان هستند.

در مجموع، دانشمندان در میان شرکت‌کنندگان ۲۴۶ نوع مختلف میکروب پوستی شناسایی کردند، از جمله «کورینه‌باکتریوم کفیررزیدنتی»، «کوتی‌باکتریوم گرانولوزوم» و نوعی «استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس».

پژوهشگران نوشتند: «هر گونه پشه واکنش‌های متفاوتی به افراد مختلف نشان داد، موضوعی که هم بر نشانه‌های منحصربه‌فرد و هم بر نشانه‌های مشترک برای هدف‌گیری میزبانان آنها تأکید دارد.»

پژوهشگران نوشتند: «رمزگشایی از این پیچیدگی به تلاش‌های جاری برای تولید مواد دفع‌کننده پشه بر پایه میکروب کمک خواهد کرد؛ موادی که ترکیبات دفع‌کننده تولید می‌کنند یا نشانه‌هایی که [پشه‌ها را] جذب می‌کند کاهش می‌دهند.»