فقر و گرسنگی در افغانستان تحت حاکمیت رژیم طالبان به اوج رسیده است، تا جایی که متقاضیان سفر قاچاقی خطر عبور از دشتهای سوزان نیمروز در جنوب غرب افغانستان را به جان میخرند؛ دشتهایی که به گرمای شدید، گردباد و طوفان شن مشهورند. با این حال، شماری از این افراد، از جمله ۱۴ تن از ساکنان استان بادغیس، بختیار نیستند و رؤیاها و آرزوهایشان در همین دشتها خاک میشود.
دمای هوا در دشتهای خشک و بیابانی نیمروز در تابستان به بیش از ۴۵ درجه سانتیگراد میرسد و در این فصل سفر قاچاقی به ایران با خطرهای بسیاری همراه است. با این حال، فقر و گرسنگی شدید و همچنین خشکسالی پایدار افغانستان باعث شده بسیاری از خانوادهها تنها روزنه امید را سفر قاچاقی به ایران و عبور از دشتهای سوزان و کوههای نیمروز و استان بلوچستان پاکستان بدانند.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
روز شنبه دهم مرداد/اسد، رژیم طالبان اجساد ۱۴ جوان را که بر اثر گرما و تشنگی در دشتهای نیمروز جان باخته بودند، به زادگاهشان در منطقه قولغی شهرستان درهبوم استان بادغیس منتقل کردند.
حکومت طالبان اجساد این افراد را با بالگرد نظامی از استان هرات به بادغیس منتقل کردند. سپس دستگاه تبلیغاتی و رسانهای طالبان تصاویر این رویداد را در رسانهها و شبکههای اجتماعی منتشر کرد و این اقدام را نشانه همدردی با خانوادههای قربانیان دانست.
عبدالخالق، از ساکنان شهرستان درهبوم، گفت که این ۱۴ نفر به دلیل فقر و گرسنگی شدید قصد داشتند قاچاقی به ایران بروند، اما در مسیر جان باختند.
او گفت که خواهرزاده، برادرزاده و شماری دیگر از بستگان نزدیکش در میان جان باختگان بودهاند.
او افزود: «همگی این جوانان بیکار بودند و مجبور شدند که قاچاقی به ایران بروند. همگی این افراد در دشتهای نیمروز جان باختند.»
مقامهای محلی طالبان در نیمروز گفتند، اجساد ۱۴ مهاجر افغان روز پنجشنبه ۸ مرداد، در منطقه ریگزار لالو در دشت مارگو پیدا شده است. این افراد با یک خودرو تویوتا، که اغلب در مسیرهای قاچاقی نیمروز به پاکستان استفاده میشود، در حال رفتن به پاکستان و سپس ایران بودند که خودرو آنها با نقص فنی مواجه میشود. پس از آن، راننده و یکی از سرنشینان مجبور میشوند برای برطرف کردن نقص از دشت خارج شوند و دیگر مهاجران را آنجا باقی بگذارند.
راننده پس از اینکه به دشت بازمیگردد، به دلیل گردوغبار و توفان شن نمیتواند آنها را پیدا کند و در نهایت، موضوع را به طالبان اطلاع میدهد. اجساد این ۱۴ مهاجر، که بر اثر گرسنگی، تشنگی و گرما جان باخته بودند، سه هفته بعد پیدا شد.
طالبان در نیمروز اعلام کردند که شناسایی اجساد این افراد، به دلیل آنکه چندین روز زیر شن و خاک مانده بودند، دشوار بود. اجساد پس از شناسایی به بادغیس منتقل شدند.
این چندمین بار طی تابستان امسال است که پیکر بیجان مهاجران قاچاقی در دشتهای سوزان نیمروز پیدا میشود. حدود دو هفته پیش نیز اجساد پنج شهروند افغان که قصد ورود قاچاقی به ایران را داشتند، در دشتهای شهرستان چخانسور نیمروز کشف شد.
حدود سه ماه پیش، برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد (WFP) اعلام کرد که بیش از ۱۳.۸ میلیون نفر در افغانستان با ناامنی شدید غذایی مواجهاند و بحران گرسنگی، به دلیل افزایش تنشهای منطقهای و بالا رفتن قیمتها، در حال «وخیمترشدن» است. این سازمان هشدار داد که نزدیک به پنج میلیون کودک و زن باردار یا شیرده در افغانستان به سوءتغذیه شدید دچارند. برنامه جهانی غذا از کشورها و نهادهای امدادرسان خواست که برای تأمین بودجه کمکرسانی به نیازمندان افغانستان همکاری کنند.
از روی کار آمدن مجدد رژیم طالبان در افغانستان پنج سال میگذرد و در این مدت، فقر و گرسنگی در این کشور تشدید شده است. با این حال، حکومت طالبان به جای ایجاد زمینههای اشتغال، با افزایش تنش با پاکستان، اجرای قوانین سختگیرانه تحت عنوان «شریعت اسلامی» و ممنوع کردن کار و آموزش زنان و دختران، باعث شده است افغانستان منزویتر شود و میزان کمکهای خارجی کاهش یابد.
بخشی از پیامدهای تشدید بحران فقر و گرسنگی با افزایش سفرهای قاچاقی به ایران نمایان میشود.
با این حال، رژیم طالبان اعلام کرده است که هدف اصلی این رژیم اجرا و اعمال «شریعت اسلامی» است و در این زمینه هیچ نرمشی نشان نمیدهد. از سوی دیگر، میزان عواید رژیم طالبان از محل جمعآوری مالیات و استخراج منابع و معادن زیرزمینی مشخص نیست و طالبان درباره میزان عواید و مصارف حکومت خود اطلاعرسانی نمیکنند.
رژیم طالبان در پنج سال گذشته، در حالی که میلیونها شهروند افغانستان در معرض فقر شدید قرار دارند، هزینههای هنگفتی را صرف امور نظامی، ساخت مساجد و مدارس دینی برای آموزشهای ایدئولوژیک کرده است. در این میان، شهروندان افغانستان برای فرار از فقر و شرایط کنونی افغانستان، به سفرهای قاچاقی و عبور از دشتها و کوهها روی میآورند، اما سرنوشت برخی از آنان مانند ۱۴ ساکن منطقه قولغی است که به جای رسیدن به مقصد، اجسادشان به خانه بازمیگردد.
