دانشمندان پهپادی اختراع کردهاند که تقریبا بهطور کامل ناپدید میشود.
«فانتوم توئیست» (Phantom Twist) با سرعتی تا ۲۵ بار در ثانیه میچرخد؛ آنقدر سریع که با چشم انسان قابلمشاهده نیست.
سالها است که پژوهشگران تلاش کردهاند پهپادها و رباتهایی بسازند که بتوانند ناپدید شوند، با این امید که از آنها در کاربردهایی از پایش حیاتوحش گرفته تا جنگ استفاده کنند. بیشتر این تلاشها بر دستگاههایی متمرکز بودند که چه با استفاده از مواد شفاف و چه با خم کردن [مسیر] نور در اطرافشان، با پسزمینه خود یکپارچه میشوند.
این دستگاه جدید رویکرد متفاوتی را در پیش گرفته است و آنقدر سریع حرکت میکند که نمیتوان آن را دید. این پهپاد به دلیل چرخش خود، به ردی محو و شبحمانند تبدیل میشود که [به کمک استتار بصری] با پسزمینه خود یکی میشود.
مایکل روبنشتاین از دانشگاه نورثوسترن، که سرپرستی این پژوهش را بر عهده داشت، گفت: «بیشتر تلاشها برای پنهان کردن پهپادها بر این متمرکز است که آنها شبیه محیط اطرافشان به نظر برسند. ما در عوض پرسیدیم که آیا میتوانیم خود پهپاد را بر پایه شیوهای که انسانها حرکت را ادراک میکنند، طراحی کنیم یا نه. این ایده که چیزی به کمک حرکت مداوم، کمتر نمایان و دیده شود، موضوعی است که تعداد کمی آن را بررسی کردهاند.»
پژوهشگران امیدوارند که این اختراع بتواند برای ساخت پهپادهایی به کار گرفته شود که قادر باشند بدون آنکه بهراحتی دیده شوند و آشکارا قابلدیدن باشند، حیاتوحش را پایش یا محیطزیست را بازرسی کنند. در بسیاری از این موارد و همچنین در کاربردهای نظامی، قابلمشاهده بودن پهپادها یک مشکل است، زیرا حیوانات یا افرادی که تحت نظارت قرار دارند، وقتی آن را میبینند، رفتار متفاوتی از خود نشان میدهند و در نتیجه، پایش و نظارت، سودمندی کمتری پیدا میکند.
در این پژوهش لازم بود برای تولید و سپس آزمایش نسخههایی از این پهپاد، از یک مدل محاسباتی و هوش مصنوعی استفاده شود که هم قادر به پرواز پایدار باشند و هم بتوانند در [تصویر] پسزمینه خود محو شوند.
محققان سپس نمونههای با بیشترین احتمال موفقیت را شبیهسازی کردند و آنها را در برابر ۱۰۰ پسزمینه واقعی به پرواز درآوردند. مدلی که بینایی انسان را شبیهسازی میکرد، توانست تعیین کند که آیا آنها در عمل در آن پسزمینهها ناپدید میشوند یا نه.
آنها پس از آنکه پهپاد شبیهسازیشدهای را پیدا کردند که بیش از بقیه، معیارها را براورده میکرد، یک نمونه واقعی از آن ساختند و دریافتند که آن پهپاد در عمل تقریبا بهطور کامل ناپدید میشود.
اِما الکساندر، از همکاران پروفسور روبنشتاین و متخصص بینایی رایانهای، گفت: «چشم انسان برای انباشتن سیگنالها به زمان نیاز دارد، چیزی که تقریبا مشابه زمان نوردهی یک دوربین است. «هنگامی که یک جسم با سرعت زیاد میچرخد، آن را بهصورت جسمی ادراک میکنیم که محو میشود و ویژگیهای متمایز [یعنی اجزای قابلتشخیص ظاهری] آن از بین میرود.
«از آنجا که این پهپاد جدید تقریبا بهطور کامل شفاف است، معدود اجزای غیرشفاف آن با پسزمینه به صورت یکپارچه دیده میشوند و در نتیجه، در مجموع تنها به شکل هالهای محو و کمرنگ به نظر میرسد.»
این پهپاد جدید همچنان با یکسری از مشکلات روبهرو است، از جمله اینکه صدایی قابلشنیدن تولید میکند. پژوهشگران امیدوارند مدلهای جدیدی از آن بسازند که بتوانند این مشکلات را برطرف کنند، به این صورت که برای رفع مشکل صدا، از سامانه پیشران کمصداتری استفاده کنند و برای از بین بردن بخشهایی که هنوز اندکی قابلمشاهدهاند، از قطعات شفاف استفاده کنند.
© The Independent
