نیروهای طالبان برای تامین امنیت گردهمایی «جماعت تبلیغ» در شهرستان سیدآباد استان سرپل که بیش از هزار نفر در آن شرکت کردند،‌ اقدام کردند. در ویدیو منتشرشده از این مراسم، چند خودرو رنجر طالبان و یک خودرو حامل آب متعلق به طالبان برای استفاده شرکت‌‌کنندگان دیده می‌شود. 

«جماعت تبلیغ» جریانی مذهبی است که فعالیت اصلی آن دعوت مردم به دینداری و گسترش دین در جامعه است. این جریان به‌ طور معمول از ورود به مناقشات سیاسی پرهیز می‌کند و احتمالا همین ویژگی به اعضای آن امکان داده است که در دوران حاکمیت طالبان هم برنامه‌هایشان را برگزار کنند، زیرا در این برنامه‌ها، برخلاف تجمع‌های اعتراضی، انتقادی از سیاست‌های حکومت مطرح نمی‌شود.  

جماعت تبلیغ در پنج سال حاکمیت دوباره طالبان درباره اقدام‌هایی چون ممنوعیت تحصیل دختران، بازداشت مردم به‌ دلیل فعالیت سیاسی و زندانی‌ کردن مخالفان طالبان موضع‌‌گیری نکرده است و اعضای این جریان فعالیت خود را همچنان بر تبلیغ دینی متمرکز کرده‌اند و از پرداختن به موضوع‌های سیاسی و اجتماعی اجتناب کرده‌اند. 

جماعت تبلیغ برای برگزاری گردهمایی یادشده، از هفته گذشته در حال دعوت ساکنان استان‌های بلخ، فاریاب، جوزجان، سمنگان و سرپل بود.  

حضور نیروهای طالبان برای تامین امنیت این مراسم در حالی است که این گروه بر برگزاری تجمع‌ها و راهپیمایی‌ها در افغانستان محدودیت‌های شدیدی اعمال می‌کند. طالبان اعتراض‌های عمومی را ممنوع کرده‌اند و فعالیت‌های مذهبی نیز باید زیر نظر آن‌ها انجام شود. آنچه دامنه بیان نارضایتی عمومی را محدود می‌کند و تنها به فعالیت‌هایی فرصت می‌دهد که وارد حیطه نقد حکومت نمی‌شوند. 

از طرفی برخورد طالبان با همه جریان‌های مذهبی هم یکسان نیست. این گروه فعالیت جریان‌های سلفی و حزب‌التحریر را محدود کرده و به اعضای حزب‌التحریر اجازه برگزاری آزادانه برنامه‌ و گردهمایی‌ نداده است. البته فشار بر این جریان تنها به جلوگیری از تجمع هم محدود نمانده است و طالبان شماری از افراد متهم به عضویت یا همکاری با حزب‌التحریر را بازداشت کرده‌اند. 

در این شرایط، تامین امنیت مراسم «جماعت و تبلیغ» می‌تواند در چارچوب سیاست‌های طالبان تعبیر شود. طالبان می‌خواهند تفسیر خود از «شریعت اسلامی» و دین را در جامعه گسترش دهند. فعالیت گروهی که شمار زیادی از مردم را برای شنیدن سخنرانی‌های دینی گرد هم می‌آورد و در همان حال سیاست‌های طالبان را نقد نمی‌کند، با این هدف همسو است، به‌خصوص که خود طالبان هم هزینه برگزاری برنامه‌های آن را نمی‌پردازند.  

یکی از انتقادهایی که به شیوه فعالیت برخی اعضای «جماعت تبلیغ» وارد می‌شود، دور ماندن طولانی آنان از خانه است. برخی مردان هفته‌ها یا ماه‌ها به استان‌ها و شهرستان‌های دورتر سفر می‌کنند تا در برنامه‌های تبلیغی شرکت کنند. در خانواده‌هایی که با فقر و گرسنگی روبرو هستند، چنین غیبتی می‌تواند مسئولیت تامین معیشت و رسیدگی به امور خانه را به دوش دیگر اعضای خانواده بگذارد. 

حکومت طالبان در کنار نظارت بر تبلیغ دینی، بر گسترش مسجدها و مدارس دینی نیز تاکید دارد و بخشی از منابع عمومی را به این حوزه اختصاص داده و از طریق این نهادها در پی ترویج آموزش دینی بر اساس قرائت خود است. فعالیت «جماعت تبلیغ» در فضایی که حکومت برای تبلیغ دینی باز می‌گذارد، از این نظر با سیاست گسترده‌تر طالبان در جامعه ارتباط پیدا می‌کند.