خلاصه بگویم. به‌عنوان یک گردشگر، تجربه دنیای زیبایی کره‌ای در سئول، توهم خاص بودن آدم را کم می‌کند [به او یادآوری می‌کند بی‌نقص نیست].

در طول سفری یک‌هفته‌ای، کاملا برهنه شدم تا یک «استاد لایه‌برداری» یا «سشین‌‌ــ‌سا» (seshin-sa) بتواند تک‌تک ذرات پوست مرده را از بدنم بتراشد. یک ارزیابی‌ «سن پوستم» را تقریبا پنج سال بیشتر از سن واقعی‌ام براورد کرد و اسکن با وضوح بالای پوست سرم نشان داد، خب، فقط بگذارید بگویم آن‌قدر بد بود که همان روز دیگر میلی به خوردن «تئوکبوکی» [غذای محبوب سنتی کره‌ای] نداشتم.

استانداردهای زیبایی در کره جنوبی سخت‌گیرانه‌اند و بر مراقبت منظم و سلامت بلندمدت تمرکز دارند. آن گونه که جنیفر سئو، بنیان‌گذار «انیو کانسیرج» (Aneue Concierge)، شرکت خدماتی که برنامه‌های زیبایی در سئول طراحی می‌کند، توضیح می‌دهد: «درمان‌های پوستی به بخشی از فرهنگ تبدیل و با مراقبت از خود، درهم‌ تنیده‌ شده‌اند. طیف گسترده‌ای از مردم از آن‌ها استفاده می‌کنند.» این برخلاف غرب است که در آن‌، این درمان‌ها نوعی خودنمایی تلقی می‌شوند. در نتیجه، «متخصصان تلاش می‌کنند سریع‌تر و کارآمدتر از دیگران نوآوری کنند و همین امر آن‌ها را به پیشگامان این حوزه تبدیل می‌کند».

[موج] توقف‌ناپذیر «هالیو» (موج کره‌ای)، در هر آنچه با پیشوند «کی» (K) شناخته می‌شود، صنعت زیبایی را به صحنه‌ای جهانی آورده است. در این میان، الگوی زیبایی «پوست شیشه‌ای» با آن ظاهر شفاف، درخشان و پرطراوت، از اواخر دهه ۲۰۱۰ بر شبکه‌های اجتماعی سلطه داشت. ستاره‌های کی‌پاپ و سریال‌های [درام‌] کره‌ای نمادهای اصلی این جریان به شمار می‌روند. گذشته از این، اعضای گروه «بی‌تی‌اس» (BTS) با ظاهر براق و درخشان خود به همان اندازه شور و هیجان ایجاد می‌کنند که با ترانه‌های به‌یادماندنی‌شان [که تم آن‌ها اصطلاحا کرم گوش می‌شود و ناخودآگاه در ذهن پخش می‌شود].

سئول کانون اصلی کسانی است که به دنبال هر چیزی، از کارهای زیبایی گرفته تا پاپ‌آپ‌ها [یعنی فروشگاه‌های موقت] تخصصی حوزه زیبایی می‌گردند. این شهر میزبان بیش از ۶۰۰ کلینیک پوست است که بسیاری از آن‌ها در منطقه پرزرق‌وبرق «گانگنام» متمرکز شده‌اند؛ گانگنام را چیزی شبیه خیابان هارلی [در لندن] تصور کنید، اما در مقیاسی بسیار بزرگ‌تر.

گردشگران دسته‌دسته سفر می‌کنند تا این تجربه را از نزدیک لمس کنند. داده‌هایی که وزارت بهداشت کره گردآوری کرد، نشان داد که در سال ۲۰۲۴، یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر به دلایل زیبایی به کره جنوبی سفر کردند و درمان‌های پوستی اصلی‌ترین عامل جذب آن‌ها بود. شمار اروپایی‌ها در میان آن‌ها رو‌به‌افزایش است. به طوری که «اینساید ایژیا» (Inside Asia) گزارش داد تعداد بازدیدکنندگان بریتانیایی در سال گذشته در مقایسه با سال ۲۰۲۴، رکورد افزایش ۱۶ درصدی را ثبت کرده است. بسیاری نیز به این دلیل جذب می‌شوند که هزینه درمان‌ها و محصولات در آنجا ۳۰ تا ۵۰ درصد کمتر از کشور خودشان است.

بهار امسال من هم به جمع آن‌ها پیوستم و از فرودگاه «هیثرو» (Heathrow) با یکی از پروازهای مستقیم جدید شرکت «ویرجین آتلانتیک» (تنها شرکت هواپیمایی بریتانیایی که این مسیر را ارائه می‌کند) راهی فرودگاه بین‌المللی اینچئون شدم. به‌عنوان کسی که شیفته دنیای زیبایی است، می‌خواستم ببینم فضای زیبایی سئول واقعا چند سر و گردن از لندن بالاتر است و آیا واقعا می‌توانم طبق وعده ویدیوهای چهره‌های تاثیرگذار که اینستاگرامم را پر کرده بودند، تنها در یک سفر، به یک «دگرگونی زیبایی کره‌ای» دست پیدا کنم یا نه. گذشته از این، آیا چنین سفری ارزش هزینه و جت‌لگ ناشی از یک پرواز ۱۳ ساعته را داشت؟

امتحان کردن [مارک] «رِجوران» (Rejuran) در صدر فهرست من قرار داشت. این درمان جوان‌سازی محبوب در میان ستاره‌ها، نوعی پلی‌نوکلئوتید مشتق‌شده از دی‌ان‌ای ماهی سالمون است که با وجود آنکه از سال ۲۰۱۵ به یکی از درمان‌های ثابت کلینیک‌های سئول تبدیل شده، هنوز تاییدیه سازمان غذا و داروی آمریکا (اف‌دی‌ای) را دریافت نکرده و تازه اواخر سال ۲۰۲۵ وارد لندن شده است. محبوبیت آن تا جایی است که «جونگ سانگ سو»، بنیان‌گذار شرکت مادر آن، «فارما ریسرچ»، سال گذشته به یک میلیاردر تبدیل شد.

من در کلینیک «فورنا» (Forena) در منطقه «هونگ‌ده» (Hongdae) وقت گرفته بودم؛ کلینیکی که مدیریت آن را دکتر «جی‌هی یئوم» (Jihye Yeom) بر عهده دارد و به ارائه تازه‌ترین درمان‌های روز مشهور است. این کلینیک برای گردشگران نیز مناسب است، به طوری که حدود ۶۰ درصد بیماران آن را مراجعه‌کنندگان بین‌المللی و ۴۰ درصد را مراجعان محلی تشکیل می‌دهند.

در اینجا، درمان‌ها را متخصصان مختلف انجام می‌دهند که همگی پزشک دارای مجوزند. این برای درمان‌های زیبایی در کره جنوبی یک الزام قانونی است، هرچند در بریتانیا چنین الزامی وجود ندارد.

فضای بزرگ و دلباز پذیرش در طبقه هفتم، با چشم‌اندازی سراسرنما از شهر از پشت پنجره‌های سرتاسری، پیش روی من قرار داشت؛ فضایی با خطوط منحنی و صفحه‌نمایش‌های هوشمند که تصاویر دیجیتالی دگرگونی چهره [در نتیجه درمان‌های زیبایی] را نمایش می‌دادند.

تمام وقت‌های مراجعه برای کسانی که نخستین بار به اینجا می‌آیند، پیش از مشاوره، با یک تحلیل پوست آغاز می‌شود. مرا به اتاقکی شبیه غرفه عکاسی بردند؛ جایی که یک کارشناس مرا میان دستگاه‌های تشخیصی مبتنی بر هوش مصنوعی با ظاهری مدرن و پیشرفته راهنمایی کرد تا همه چیز، از اندازه منافذ پوستم گرفته تا میزان رطوبت آن، ارزیابی شود. ظرف چند دقیقه، گزارشی جامع آماده شد. نفسم را در سینه حبس کردم.

سپس نوع پوستم را به من گفتند: خشک. سن پوستم (برای حفظ غرورم بد نیست اضافه کنم که این بر اساس مجموعه داده‌ای عمدتا کره‌ای تعیین شده بود): ۴۱ سال (در حالی که ۳۷ ساله بودم) و به گفته پزشک، خطوط لبخند و گودی زیر چشم‌هایم باعث می‌شدند چهره‌ام پیرتر به نظر برسد.

با این حال، نه این تجربه و نه بسته درمانی که بلافاصله بعد از آن می‌‌شود یکی پس از دیگری انجام داد، مناسب افراد کم‌طاقت نبود.

یک برنامه درمانی شخصی‌سازی‌شده شامل شش مورد «اوندا» (ONDA)۸۰ کیلوژول، یک درمان لیفت غیرتهاجمی برای فرم‌دهی به استخوان گونه و خط فک، همچنین ترکیبی سفارشی از سه لیزر برای بهبود رنگ و کیفیت پوست و [فیلر] «الانسه»، یک محرک زیستی کلاژن برای بازگرداندن حجم زیر چشم و کاهش تیرگی دور چشم به من پیشنهاد شد؛ رویکردی چندوجهی برای هدف قرار دادن لایه‌های مختلف پوست و نواحی مختلف صورت، در کره جنوبی امری رایج است.

من «رِجوران اچ‌بی پلاس» (Rejuran HB Plus) را انتخاب کردم (نسخه ارتقایافته و آبرسان‌تر درمان «هیلر» که حاوی هیالورونیک اسید است)، در سوییتی راحت و شبیه اتاق هتل که یک عروسک پارچه‌ای نرم هم در آن بود تا هنگام درد آن را فشار دهم. این درمان از طریق «مایکرونیدلینگ» انجام شد و با وجود اینکه ۲۰ دقیقه پیش از شروع، ماده بی‌حس‌کننده‌ای به صورتم زده بودند، باز هم به عروسکم نیاز پیدا کردم. هرچند گفته می‌شود نسخه اصلی بسیار دردناک‌تر است؛ نسخه‌ای که از طریق ده‌ها تزریق دستی به لایه دِرم پوست وارد می‌شود و برآمدگی‌های مشخص و نیش‌مانندی ایجاد می‌کند که ممکن است تا دو روز باقی بمانند.

[توضیح: درم (Dermis) یا پوست حقیقی، لایه میانی پوست است که بین روپوست (اپیدرم) و لایه چربی (هیپودرم) قرار دارد. این لایه زنده حاوی رشته‌های کلاژن و الاستین است که عامل اصلی استحکام و خاصیت ارتجاعی پوست محسوب می‌شوند]

دستورالعمل‌های مراقبتی پس از درمان هشدار می‌دهند که باید تا چند روز، از ورزش شدید، نوشیدن الکل و شستن صورت با هر چیزی جز آب ولرم خودداری کرد. چون این را از قبل می‌دانستم، زمان مراجعه‌ام به کلینیک را در میانه سفرم تنظیم کرده بودم تا چند روز فرصت داشته باشم کمی «سوجو» [نوشیدنی تقطیری کره‌ای شبیه به ودکا] بنوشم و به یک اسپای پر از بخار سر بزنم.

رزرو کردن درمان‌ها با فاصله‌بندی زمانی نامناسب، تنها یکی از دردسرهایی است که گردشگران با آن روبرو می‌شوند. دنیای زیبایی می‌تواند به دلیل شمار بسیار زیاد کلینیک‌ها و اسپاها و فهرست درمان‌هایی که مدام در حال تغییر و به‌روزرسانی‌اند، پر از دام، دردسر و اشتباهات پرهزینه باشد. به همین دلیل است که برای خدمات کانسیرج، مانند «انیو» بازار نوظهوری شکل گرفته است. پایه‌گذاران این خدمات که مثل موش آزمایشگاهی [اول این خدمات را روی خودشان امتحان می‌کنند]، در ازای دریافت هزینه، برنامه‌ای تنظیم می‌کنند که با اهداف مشتریانشان همخوانی داشته باشد و در صورت نیاز، مترجم نیز فراهم می‌کنند. گردشگران پزشکی فوق‌مرفه کارهایشان را به این شکل انجام می‌دهند.

اعتبار و شهرت دنیای زیبایی سئول فقط به کلینیک‌های پیشرفته و مدرن آن محدود نمی‌شود. گزینه‌های معمول‌تر آن نیز یک سر و گردن [از کلینیک‌های کشورهای دیگر از جمله بریتانیا] بالاترند. در نخستین روز حضورم در شهر، به «آرت دو لا پو» (Art de la Peau) در میونگ‌دونگ رفتم؛ اسپایی بدون زرق‌وبرق که در آن، درمانگران به همان اندازه که با دستگاه‌ها کار می‌کنند، با دست‌هایشان هم کار می‌کنند. یک درمان چندمرحله‌ای و آرامش‌بخش برای صورت و بدن که هزینه‌اش تنها کسری از مبلغی بود که در کشور خودم باید می‌پرداختم، عضلات خسته‌ام از سفر را دوباره سرحال کرد و به پوست کدرم درخششی آینه‌مانند بخشید.

رفتن به یک «جیم‌جیل‌بانگ» (jjimjilbang) یکی از آیین‌های مراقبت از خود است که در زندگی روزمره مردم محلی جا افتاده است. این حمام‌های سنتی با شبکه‌ای از اتاق‌های بخار هزارتومانند و سوناهای زغالی، از مکان‌های محبوب برای دور هم جمع شدن پس از کار به شمار می‌روند و به لطف حضور در یکی از صحنه‌های انیمیشن نتفلیکسی «شکارچیان شیاطین کی‌پاپ» (KPop Demon Hunters) که برنده اسکار شد، توجه جهانی را نیز به خود جلب کرده‌اند. آن‌ها به صورت ۲۴ ساعته و هفت روز هفته بازند؛ مکانی ایده‌آل برای گردشگرانی که از جت‌لگ رنج می‌برند و می‌خواهند پس از یک پاکسازی کامل بدن، سرحال و با پوستی نرم و ابریشمی بیرون بیایند؛ همان‌طور که من پس از خروج از اسپا «لی» (Lei) در گانگنام، چنین حسی داشتم.

یکی از فراگیرترین درمان‌های این شهر، اسپای کره‌ای پوست سر است که در ۱۵ یا ۱۸ مرحله انجام می‌شود. من برای تجربه آن، به شعبه اصلی «اکوژاردن» (EcoJardin) در شمال‌غرب سئول رفتم؛ جایی که یک متخصص پوست و موی سر بی‌درنگ فولیکول‌های مویم را که با پوست مرده و چربی مسدود شده بودند، زیر میکروسکوپ نشانم داد.

اما وقتی با مهارت، درمان‌های ریز و متعدد را یکی پس از دیگری انجام داد، به این فرایند امیدوارم کرد [و به این تجربه خوش‌بین شدم]؛ از جمله آن بخشی که بیش از همه در اینستاگرام دیده می‌شود: گذاشتن کلاهکی شبیه قارچ روی سر که با بخار پر می‌شد تا فولیکول‌های مو باز شوند و روغن‌های مرطوب‌کننده عمیق‌تر نفوذ کنند. در پایان، موهایم را بی‌نقص سشوار کشید و سپس برای آخرین بار پوست سرم را از نزدیک نشانم داد؛ حالا دیگر از چربی و آلودگی پاک شده بود و به طرز شگفت‌انگیزی می‌درخشید.

بعد نوبت به محصولات زیبایی می‌رسد. مارک‌ها و فرمول‌های کره‌ای به معیار طلایی یک روتین سخت‌گیرانه مراقبت از پوست تبدیل شده‌اند. تا جایی که حالا آن‌قدر فراگیر شده‌اند که در شعب فروشگاه‌های «بوتس» در بریتانیا راهروهای اختصاصی خود را دارند و باعث شده‌اند کره جنوبی از فرانسه پیشی بگیرد و به بزرگ‌ترین صادرکننده محصولات آرایشی به ایالات متحده تبدیل شود.

بسیاری از گردشگران با فهرست‌های خریدی می‌آیند که با تماشای ویدیوهای «خریدهای انجام‌شده» در شبکه‌های اجتماعی، ضبط‌شده در «اولیو یانگ» (Olive Young)، تهیه کرده‌اند؛ فروشگاه زنجیره‌ای محصولات زیبایی که تقریبا در هر خیابانی پیدا می‌شود و راهروهای بی‌پایانی از ابزارهای زیبایی، ضدآفتاب‌ها، سرم‌ها و ماسک‌های آماده صورت دارد. چیزی که شیفتگان مراقبت از پوست نمی‌توانند در برابرش مقاومت کنند و دیوانه‌اش می‌شوند. با این حال، محلی‌های کاربلد و وارد ترجیح می‌دهند برای فرمول‌های قوی‌تر، سراغ داروخانه‌ها بروند، به‌ویژه محصولاتی که «پی‌دی‌آر‌اِن» (PDRN) دارند؛ ماده موثره موجود در تزریق‌های رِجوران که می‌توان آن را به صورت موضعی نیز استفاده کرد.

حیف بود تا جایی که چمدانم جا داشت، از این فرمولاسیون [و ترکیب] محصولات آبرسان نخرم؛ به‌ویژه اینکه با گذرنامه بریتانیایی در اولیو یانگ، بازپرداخت مالیات را همان لحظه دریافت می‌کنی.

ظرف چند هفته پس از بازگشت به خانه، رنگ پوستم قطعا روشن‌تر و یکنواخت‌تر شده بود. آیا توانسته بودم تنها در یک سفر به پوست کره‌ای دست پیدا کنم؟ نه. آیا موج هالیو مرا هم با خود همراه کرده بود؟ قطعا. سئول واقعا مانند نگاهی به آینده است. فرصتی برای امتحان کردن درمان‌های پیشرفته، دیدار با پزشکان پیشگامی که این درمان‌ها را هرچه بیشتر تکامل می‌بخشند و خرید محصولات حاصل از این صنعت، با هزینه‌ای کمتر. دوباره برخواهم گشت؛ این بار با چمدانی خالی.

پنج تجربه زیبایی کره‌ای که ارزش امتحان کردن دارند

شعبه اصلی ائوگه اکوژاردن، سالنی مناسب گردشگران است که در آن می‌توانید اسپای ۱۸ مرحله‌ای پوست سر را که بسیار فراگیر شده، امتحان کنید (۱۹۰ پوند).

شعبه «اِن سئونگسوی» (N Seongsu) «اولیو یانگ»، پنج طبقه‌ای است و مشاوره‌های شخصی‌سازی‌شده زیبایی، پاپ‌آپ‌ها و یک کافه می‌دهد.

در کلینیک فورنا برای تحلیل پیشرفته پوست نزد یک پزشک دارای مجوز (۴۲ پوند) وقت بگیرید و بر اساس توصیه او، یک برنامه درمانی شخصی‌سازی‌شده دریافت کنید.

«آرت دو لا پو» در میونگ‌دونگ، درمانی آرامش‌بخش برای صورت و بدن با رایحه‌درمانی ارائه می‌دهد که شامل اسپای پا، ماساژ کامل بدن، سفت‌سازی پوست با دستگاه پلاسما و ماسک ویتامینه قالبی است (۱۳۰ پوند).

اسپا «لِی» یک جیم‌جیل‌بانگ مخصوص زنان و محبوب میان مردم محلی است که ۲۴ ساعت شبانه‌روز و هفت روز هفته باز است. هزینه ورودی برای حداکثر ۱۲ ساعت حدود ۸ پوند است. هزینه اسکراب نیز حدود ۲۳ پوند است. [آدرس:] شماره ۵، گانگنام‌دائرو ۱۰۷-گیل، ناحیه سئوچو.

چطور این کار را انجام دهید

«اینساید ایژا» از متخصصان برجسته سفر به کره، برنامه‌های سفر با قابل شخصی‌سازی برای کره جنوبی طراحی می‌کند.

انیو کانسیرج برنامه‌های اختصاصی زیبایی و تندرستی را با خدمات کامل و ویژه، از ۱۱۲۲ پوندی به بالا، تنظیم می‌کند.

چطور به آنجا بروید

ویرجین آتلانتیک هر روز پرواز مستقیم از فرودگاه هیثرو لندن به فرودگاه بین‌المللی اینچئون انجام می‌دهد و قیمت بلیت اکونومی از ۸۸۹ پوند آغاز می‌شود.

کجا اقامت کنید

«موندریان سئول ایتائون»، اقامتگاهی رنگارنگ با طراحی مدرن است که دسترسی آسانی به گانگنام و محله‌های مرکزی شهر دارد. هزینه اقامت به‌همراه صبحانه بوفه قاره‌ای کامل، برای اتاق «سیگنچر کینگ» از ۲۰۰ پوند شروع می‌شود.

«هایلی» [نویسنده این گزارش]، مهمان فورنا و «آرت دو لا پو» بود و هزینه اقامت او را «ویرجین آتلانتیک» و «موندریان» تامین کردند.