رژیم طالبان سرکوب و اختناق گسترده‌ای را در افغانستان، به‌‌ویژه علیه زنان و دختران، اعمال کرده است. با وجود این محدودیت‌ها، هنوز زنانی هستند که در شرایطی که خیابان‌ها زیر کنترل شدید نیروهای پلیس، استخبارات (اطلاعات) و محتسبان (ماموران) امر به معروف قرار دارد، با حضور در خیابان‌ها علیه طالبان شعار می‌دهند و خواستار تامین حقوق اساسی خود می‌شوند. 

همزمان با هشتم مارس، روز جهانی زن، شماری از زنان و دختران در کابل، پایتخت افغانستان، به خیابان‌ها آمدند و علیه این گروه شعار اعتراضی سر دادند. 

رژیم طالبان با بازداشت، شکنجه و ایجاد رعب و وحشت در میان شهروندان می‌کوشد هرگونه اعتراض، گردهمایی و راهپیمایی را سرکوب کند. با این حال، با گذشت بیش از چهار سال از بازگشت طالبان به قدرت، زنان و دختران همچنان به‌‌صورت زیرزمینی و گاهی نیز در خیابان‌ها علیه این گروه مبارزه می‌کنند و شعار می‌دهند. 

ایندیپندنت فارسی برای حفظ امنیت معترضان، هویت چند زن معترض را که در این گزارش با آنان گفتگو کرده است، افشا نمی‌کند. 

رعنا (نام مستعار) یکی از زنان معترض در کابل است که به‌‌تازگی در یکی از خیابان‌های این شهر علیه طالبان و در حمایت از حقوق زنان و دختران شعار داده است. 

او به ایندیپندنت فارسی گفت که خانواده‌اش مخالف شرکت او در اعتراض‌ها بوده‌اند، اما او نخواسته سکوت کند و تصمیم گرفته صدای زنان و دخترانی باشد که صدایشان خاموش شده است. 

او افزود: «ما تقریبا ۲۰ دختر بودیم که در کابل به خیابان آمدیم. همگی ما برای اینکه خطر شناسایی‌مان کمتر شود، ماسک سیاه پوشیده بودیم و تلاش زیادی کردیم طالبان ما را شناسایی نکنند. همه به ما می‌گویند که این اعتراض‌ها نتیجه نمی‌دهد، اما من همچنان به تامین‌نشدن حقوق خود و دیگر زنان اعتراض می‌کنم.» 

او از مردان می‌خواهد که در کنار زنان و دختران بایستند و بر طالبان فشار بیاورند تا دست‌کم حق کار و آموزش برای زنان و دختران فراهم شود. 

او می‌گوید: «همه سکوت کرده‌اند و این سکوت تا چه زمانی باید ادامه داشته باشد؟ حقیقت این است که بسیاری از مردان جامعه ما از ما حمایت نمی‌کنند و حتی برخورد نادرستی با ما دارند. برخی هم تلاش می‌کنند ما را از طالبان بترسانند.» 

پریسا (نام مستعار) از دیگر معترضانی است که به مناسبت روز جهانی زن در نقطه‌ای دیگر در شهر کابل به خیابان آمد. او در تجمع اعتراضی شعارهای «سنگر ما خیابان، دشمن ما طالبان» و «نان، کار و آزادی» را سر داده است. 

پریسا به ایندیپندنت فارسی گفت، برای جلوگیری از شناسایی و بازداشت، زمان اعتراض خود را کوتاه کردند و پس از پایان تجمع بلافاصله محل را ترک کردند. 

او می‌گوید: «اعتراض ما ادامه دارد تا رژیم طالبان سقوط کند. بعد از این اعتراض نگرانیم که روزی به دست طالبان بازداشت شویم. وقتی اعتراض را شروع کردیم، با ترس و اضطراب این کار را انجام دادیم و خوشبختانه اعتراض بدون مشکل پایان یافت.» 

او تاکید می‌کند که این اعتراض می‌تواند به زنان و دختران دیگر نیز انگیزه بدهد تا بر ترسشان از طالبان غلبه کنند و به اعتراض ادامه دهند. 

او تصریح می‌کند: «خانواده‌ام خبر ندارند که در این اعتراض شرکت کرده‌ام. اگر می‌دانستند به من اجازه نمی‌دادند. من با دشواری زیاد از خانه بیرون آمدم و پس از پایان اعتراض بلافاصله بازگشتم.» 

با این حال، رژیم طالبان اعتراض و راهپیمایی زنان و دختران را در افغانستان سرکوب می‌کند. اما زنانی مانند رعنا و پریسا می‌گویند که صدای زنان و دخترانی‌اند که طالبان سبب خانه‌نشینی آنها شدند. 

رژیم طالبان تحت نظر افرادی رهبری و مدیریت می‌شود که در مدارس دینی و تحت قرائتی تندروانه از اسلام آموزش دیده‌اند. این رژیم اعتنایی به برابری زن و مرد ندارد و همچنان بر ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از کلاس ششم تاکید می‌کند. 

در دوران حاکمیت طالبان، زنان و دختران تحت فشار شدید روانی، اقتصادی و اجتماعی قرار دارند. همچنین وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان، که شمار نیروهای آن در حال افزایش است، سطح این فشارها را بیشتر کرده است. 

افغانستان تحت حاکمیت طالبان تنها کشور جهان است که آموزش دختران در آن ممنوع است و چنین محدودیت و فشاری در هیچ کشور اسلامی دیگر علیه زنان و دختران وجود ندارد. 

گروه طالبان پیش از این نیز طی سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ بر افغانستان حاکم بود و در آن دوره نیز آموزش و کار زنان را ممنوع کرده بود.