دانشمندان می‌گویند راز نقطه‌های ریز سرخ در اعماق گیتی را کشف کرده‌اند

این‌ها پیله‌ای از گاز یونیده‌اند که شدیدترین و قدرتمندترین نیروهای گیتی را پشت خود پنهان کرده‌اند

عکس تزیینی‌ــ تصویری از کیهان و سیارات‌ــ canva

دانشمندان سرانجام می‌دانند «نقطه‌های سرخ کوچک» اسرارآمیزی که در سراسر گیتی پراکنده شده‌اند، چه چیزی هستند.

در پایان سال ۲۰۲۱، زمانی که تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا به کار افتاد، دانشمندان متوجه شدند که در تصاویر آن، میان ستاره‌ها و کهکشان‌های معمول، نقطه‌های سرخ ناشناخته و غیرقابل‌توضیحی دیده می‌شود. در سال‌های پس از آن، این پدیده پژوهشگرانی را که قادر به توضیح آن نبودند، سردرگم کرده بود.

این موضوع زمانی حتی اسرارآمیزتر شد که پژوهشگران دریافتند این نقطه‌های قرمز، به نزدیکی آغاز گیتی بازمی‌گردند؛ زمانی که گیتی تنها چند صد میلیون سال عمر داشت. یک میلیارد سال بعد، آن‌ها ناپدید می‌شوند.

اکنون پژوهشگران معتقدند توضیحی برای آن یافته‌اند: این‌ها پیله‌ای از گاز یونیده‌اند که شدیدترین [و قدرتمندترین] نیروهای گیتی را پشت خود پنهان کرده‌اند.

Read More

This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)

آن‌ها می‌گویند این نقطه‌های سرخ سیاهچاله‌های جوان‌اند. این‌ها از کوچک‌ترین سیاهچاله‌هایی به شمار می‌روند که تاکنون شناسایی شده‌اند، هرچند همچنان جرمی معادل ۱۰ میلیون خورشید ما دارند.

داراک واتسون که به سرپرستی این پژوهش کمک کرده است، گفت: «نقطه‌های قرمز کوچک سیاهچاله‌های جوانی‌اند که ۱۰۰ برابر کم‌جرم‌تر از آن چیزی‌اند که پیش‌تر تصور می‌شد و در پیله‌ای از گاز پیچیده شده‌اند؛ گازی که آن را مصرف می‌کنند تا بزرگ‌تر شوند. این فرایند گرمای عظیمی تولید می‌کند که از درون پیله می‌درخشد. این تابش از میان پیله همان چیزی است که رنگ قرمز منحصربه‌فرد نقطه‌های قرمز کوچک را ایجاد می‌کند.»

«آن‌ها بسیار کم‌جرم‌تر از آن چیزی‌اند که پیش‌تر تصور می‌شد، بنابراین نیازی نیست برای توضیح آن‌ها به انواع کاملا جدیدی از رویدادهای [کیهانی] متوسل شویم.»

نوری که ما می‌توانیم ببینیم، زمانی تولید می‌شود که گاز به درون سیاهچاله فرو می‌ریزد، داغ می‌شود و نوری را می‌تاباند که ما از طریق تلسکوپ‌هایمان می‌بینیم.

پروفسور واتسون گفت: «وقتی گاز به سوی یک سیاهچاله سقوط می‌کند، به شکل مارپیچ به درون نوعی دیسک یا قیف به سوی سطح سیاهچاله پایین می‌رود. در نهایت آن‌قدر سریع حرکت می‌کند و آن‌قدر متراکم فشرده می‌شود که دماهایی در حد میلیون‌ها درجه تولید می‌کند و به‌شدت می‌درخشد.»

«اما تنها مقدار بسیار کمی از گاز بلعیده می‌شود. بیشتر آن در حالی که سیاهچاله می‌چرخد، از قطب‌ها به بیرون پرتاب می‌شوند. به همین دلیل است که ما سیاهچاله‌ها را 'شلخته‌غذاخور' می‌نامیم [گویی موقع غذا خوردن، ریخت‌و‌پاش و کثیف‌کاری می‌کنند]».

این پژوهش در مقاله‌ای جدید با عنوان «نقاط سرخ کوچک، سیاهچاله‌های کلان‌جرم جوان در پیله‌های متراکم یونیده» که در مجله «نیچر» (Nature) منتشر شد، گزارش شده است.

© The Independent

بیشتر از علوم