هرگز گمان نداشتم در کمتر از سه ماه، بار دیگر ناچار شوم دربارهٔ سردار سرلشکر سبزوار محسن میرقائد رضایی مطلبی بنویسم. در دفتر من، او در جایگاه یکی از افراد رژیم ثبت شده و گمانم بر این بود که اگر زودتر از من به بهشتش رسید و بر لب حوض کوثر به میزبانی از حوریان مشغول شد، آنگاه چند پاره‌ای در بابش بنگارم، اما هرگزم گمان نبود که می‌ماند و روی صندلی خواهد نشست که پیش از او حسن روحانی و علی لاریجانی و علی شمخانی و دست آخر محمدباقر ذوالقدر نشستند و از جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهوری آمریکا، نامه فدایت شوم دریافت کند و به بلبل سخنگوی جبهه پایداری و سپاه تبدیل شود.

شاید بپرسید چه تفاوتی بین رضایی و دیگران هست. مثل آنها دروغ نمی‌گوید؟ فاسد نیست؟ با اندیشه‌ای منجمد از روزهای پیش و پس انقلاب با خطاهایی در حد ترور و شکست و خیانت، نامش در دفتر ایام ثبت نشده است؟

پاسخ من همیشه گرد یک محور دور زده است: حاج محسن «بچه پررو» است! از همان‌ها که در مسجدسلیمان لیس پس لیس (نوعی بازی با پرتاب سکه روی زمین) بازی می‌کرد و می‌خواست با تفنگ به جنگ زره‌دارها و تانک‌های لشکر ۹۲ زرهی اهواز برود.

از همان‌‌ها که با غلامعلی رشید، علی شمخانی، محمدباقر ذوالقدر، اسماعیل دقایقی گروه منصورون را پایه گذاشتند و بعد در یک ائتلاف نامبارک با بهزاد نبوی و دارودسته‌اش و گروه توحیدی، صف پرچم مجاهدین انقلاب اسلامی را علم کردند. ائتلافی که با سرنگون کردن یک هلی‌کوپتر ارتش شاهنشاهی‌ــ که در کنار خلبان و دستیار ایرانی‌اش یک آمریکایی را نیز در جمع سرنشینان داشت‌ــ شکل گرفت و بعدها دست در دست محمد بروجردی و محمد منتظری و علی تحیری و حسین صادقی، جناب سبزوار نیز در انفجار رستوران خوانسالار و قتل سه تن و ده‌ها مجروح از جمله چند آمریکایی و قطع دست و پای دو نفر وارد شد.

همین مجموعه با بمب‌گذاری در اتوبوسی در اصفهان، ۱۲ کارمند آمریکایی مستشاری در هوانیروز را به‌شدت زخمی کردند و با انفجار کارخانه کیان‌تایر با دو کشته و ده‌ها مجروح، انفجار در کاخ جوانان و انهدام دکل برقی بزرگ تهران، آتش زدن مشروب‌فروشی ها و سینماها و... پرونده «افتخارات» خود را تکمیل کردند.

در باب دوران پس از انقلاب، گفت‌وگوهایم با احمد، فرزند فراری او به آمریکا، و همین‌طور قتل احمد، قبلاً به‌تفصیل نوشته‌ام و لازم به تکرار نیست. این بار می‌خواهم به سردار سرلشکر دکتر سبزوار رضایی میرقائد، ملقب به حاج محسن، بپردازم.

رضایی با وجود بازنشستگی، از سید علی خامنه‌ای تقاضا کرد افتخار پوشیدن دوبارهٔ یونیفرم نظامی را به او بدهد. چنین شد که یونیفوم سبز بر تن سردار نشست و از آن پس، «تیمسار» در مجمع تشخیص مصلحت نظام، شورای عالی اقتصاد و سمت مشاور نظامی «آقا»، با یونیفرم و درجات و نشان‌هایش ظاهر شد.

نخست باید به این سوال پاسخ داد که چرا ذوالقدر رفت و رضایی آمد و پیش از آن، چرا علی لاریجانی به قتل رسید؟

لاریجانی بعد از جنگ ۱۲روزه، به جای سردار احمدیان به دبیری شورای امنیت ملی انتخاب شد. مسعود پزشکیان در حکم صادره برای او (صد البته به فرمان رهبر همچنان زنده) یادآور شد که «به استناد اصل یکصدوهفتادوششم قانون اساسی و نظر به مراتب تعهد، سوابق و تجارب مدیریتی گران‌سنگ، جنابعالی به موجب این حکم به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی منصوب می‌شوید. انتظار دارد با اتکال به خداوند متعال و تشریک مساعی سایر اعضای محترم شورا، ضمن نظارت مدبرانه و دقیق بر حسن اجرای امور دبیرخانه و هم‌افزایی دستگاه‌های مرتبط، نسبت به رصد و اولویت‌بندی مسائل و مخاطرات امنیت ملی، به‌ویژه تهدیدات نوظهور و فناورانه، بازتعریف مفاهیم راهبردی و اتخاذ رویکرد هوشمندانه و مردم‌پایه متناسب با نظام مسائل امنیت ملی در راستای تحقق سیاست‌های کلی و منویات مقام معظم رهبری، حرکت کنید تا به امنیت پایدار در سطوح ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی دست یابید. هدف، پاسداری از انقلاب اسلامی، تأمین عزت‌مندانه منافع و حفظ انسجام ملی، تمامیت ارضی و حاکمیت ملی کشور است».

لاریجانی در جریان جنگ ۴۰ روزه و با کشته شدن خامنه‌ای در ۹ اسفند همراه با شماری از سرآمدان رژیم، عملاً به فرد اول کشور تبدیل شد. تماس‌های او با آمریکا، روسیه، چین، عربستان سعودی، قطر و امارات مؤید قدرت گرفتن او و در دست گرفتن پروندهٔ خاتمهٔ جنگ و مصالحه با آمریکا بود، اما تنها دو هفته بعد از قتل خامنه‌ای، او نیز به تیر غیب اسرائیل گرفتار آمد.

پیدا بود اسرائیل و وابستگانش درون حاکمیت به‌شدت نگران پیوندی بین او، کمال خرازی و مسعود پزشکیان بودند. لاریجانی برخلاف حاج محسن، بیشتر بر سر آن بود که چهره‌ای آرام و شخصیتی مسلط بر اعصاب خود را به آمریکا و غرب نشان دهد.

شایعاتی که از تماس‌های علی آقا با آمریکا از راه قطر حکایت می‌کرد، بعضی‌ها را امیدکی داده بود که پسر آمیرزای آملی چیزی در آستین دارد، اما مقرر چنین بود که او نیز همراه با خرازی به عالم عقبی اعزام شود. 

اینجا بود که قالیباف و عبداللهی و پزشکیان بعد از مخالفت اولیه، روی ذوالقدر توافق کردند. تحفظات پزشکیان روی سابقه ذوالقدر دور می‌زد. در حالی که به گفتهٔ یکی از مشاورانش، حذف لاریجانی و خرازی را به نشانهٔ آن می‌دید که حریف قصد مصالحه ندارد، معتقد بود خود وجود ذوالقدر بهانه‌ها را برای عذر موجه ادامه جنگ در دسترس دشمن قرار می‌دهد. مردی با سابقهٔ مهندسی کشتار در داخل و خارج کشور، دارای ارتباط با بن‌لادن و شریک قاسم سلیمانی در کشتار صدها آمریکایی در عراق، نمی‌توانست مبشر صلح با ینگه دنیا باشد.

مهدی طباطبایی، معاون ارتباطات ریاست‌جمهوری، حکم پزشکیان برای ذوالقدر را در شبکه اکس چنین عنوان کرد: «سه‌شنبه ۴ فروردین ۱۴۰۵، محمدباقر ذوالقدر با نظر و موافقت رهبر معظم انقلاب و با حکم رئیس‌جمهوری به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی منصوب شد.»

تفاوت بین دو حکم کاملاً آشکار است، اما ذوالقدر خیلی زود به جمع قالیباف و پزشکیان پیوست. ضمن اینکه سرلشکر عبداللهی، رئیس ستاد کل و مقر خاتم‌الانبیاء، با دوستی نزدیکش با قالیباف و ارتباط قالیباف و ذوالقدر، اما و اگری در کار نیاورد. ذوالقدر عملاً تابع تصمیم‌های روسای قوا و به‌ویژه شخص قالیباف بود. منتها ایالات متحده و بالتبع اسرائیل با تکیه بر سوابقش، عملاً او را به بازی نگرفتند. ضمن اینکه چرخ‌گردانان رهبر غایب هم با او سر آشتی نداشتند و اعتبار خود و جایگاهش را به رسمیت نمی‌شناختند.

تیم چرخ‌گردانان (حسین طائب، حدادعادل، محمد مخبر و مهدی خاموشی) همراه با احمد وحیدی، سعید جلیلی، و علی باقری نیز به هیچ روی آمادهٔ تعامل با او به عنوان دبیر شعام نبودند. سرانجام به نام رهبر و به کام چرخ‌گردانانش، دستور رسید که «آقا» فرموده‌اند دوست داریم سردار پیش خودمان باشد و با دانش و خبرت خود، ما را در مسئولیت خطیرمان یاری کند (من چنین تصور می‌کنم وگرنه جام جادو ندارم).

اینجا بود که سردار سرلشکر دکتر محسن میرقائد رضایی به دربار معدلت‌پرور احضار شد و دو روز پیش از برکناری ذوالقدر، به او لابد ابلاغ شد که شایعه‌ای که از سوی حجت‌الاسلام خرازی دربارهٔ دبیری شما در شورا پخش شد، صحیح است.

رضایی در دوران جنگ با عراق هم طاقت ۲۴ ساعت رازنگهداری نداشت و به گفتهٔ نزدیکان سردار یحیی رحیم صفوی، سه چهار روز پیش از عملیات کربلای۴، قورباغه‌های آبگیر جزیره مجنون هم می‌دانستند قرار است دو روز دیگر حمله آغاز شود. 

حکم او این بار به دستور حلقه‌، از سوی پزشکیان چنین تحریر شد: «جناب آقای محسن رضایی، به استناد اصل یکصدو هفتادوششم قانون اساسی و انتخاب جنابعالی به عنوان نماینده مقام معظم رهبری(مد ظله العالی) در شورای عالی امنیت ملی، و نیز مراتب تعهد، سوابق و تجارب ارزشمندتان، به موجب این حکم به سمت دبیر شورای‌ عالی امنیت ملی منصوب می‌شوید. انتظار دارد با اتکال به خداوند متعال و در راستای تحقق منویات مقام معظم رهبری، ضمن بهره‌مندی از کلیه ظرفیت‌های مادی و معنوی کشور و تشریک مساعی سایر اعضای محترم، با نظارت مدبرانه و دقیق بر حسن اجرای امور دبیرخانه و هم‌افزایی دستگاه‌های مرتبط، نسبت به رصد و اولویت‌بندی مسائل و مخاطرات امنیت ملی، به‌ویژه تهدیدات نوظهور و فناورانه، بازتعریف مفاهیم راهبردی و اتخاذ رویکرد هوشمندانه و مردم‌پایه متناسب با نظام مسائل امنیت ملی، در جهت دستیابی به امنیت پایدار در سطوح ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی، با هدف پاسداری از انقلاب اسلامی، تأمین عزتمندانه منافع و حفظ انسجام ملی، تمامیت ارضی و حاکمیت ملی کشور، مجدانه کوشا باشید.از تلاش‌های خالصانه و ارزشمند آقای محمدباقر ذوالقدر در دوره تصدی مسئولیت تشکر و قدردانی نموده و توفیقات روزافزون آن جناب را در انجام شایسته وظایف محوله از درگاه خداوند متعال خواستارم.»

متنی تقریبا کپی آنچه برای لاریجانی صادر شده بود. آیا هوشمندتر از حاجی سبزوار در دستگاه نبود که این نابغه را مأمور دبیری شعام کردند؟

به طور قطع بود، اما تیم کارچرخانان «رهبر» کسی را می‌خواستند که قالیباف‌وار در اندیشه به دست گرفتن قدرت کامل نباشد و رویای ژنرال السیسی و آصف منیر شدن را در سر نپروراند. حاج محسن بیش از ظرفیت دبیری شعام و منزلت سیاسی و نظامی امنیتی‌اش، عاشق درجه، یونیفرم و خطاب شدن با عنوان حضرت تیمسار سرلشکر دکتر محسن میرقائد رضایی، سردار کل جمهوری ولایت فقیه است.

دقیق و اگر لازم شد با ذره‌بین، درجه‌ها و نشان‌های رزمی او و پلاک دبیر مجمع تشخیص مصلت نظام (سابق) و دبیر شورای‌عالی امنیت ملی و نمایندگی «مقام معظم رهبری» را مشاهده فرمایید. از روزی که او به مقر شورا نزول اجلال فرمود، جز شماری عبارات بی‌ربط و از نظر سیاسی نازا، مصاحبه‌ای با شبکه الجزیره که تعبیر و تفسیرهای مضحکی را در جهان عرب به همراه داشت، یک جمله حرف حسابی بر زبان نرانده است.

نامه ونس به او حداقل از نظر خودش و علی باقری، و البته سعید جلیلی برای انتقال فرمان‌های ملوکانه و به رسمیت شناختن او از سوی ابرقدرت جهان به عنوان رهبر کشور است، وگرنه چرا ونس که طرفدار صلح و راه‌حل سیاسی است و دومین شخصیت دولتی بعد از ترامپ به شمار می‌رود، برای او و نه «مقام معظم» یا رئیس‌جمهوری یا قالیباف، مذاکره‌کننده ارشد و رئیس مجلس شورا نامه فرستاد؟ پس حتماً آنها هم دریافته‌اند که در این تعزیه، نقش ابن‌زیاد با من است و الباقی، سیاهی‌لشکرهای عاشورای ۱۴۰۵ به شمار می‌روند.

سوال بعدی این است رضایی متوهم و خودبزرگ‌بین است، آقای ونس چی؟ آیا ایشان نیز دچار توهم شده‌اند و در قامت سردار رضایی، یک فیلدمارشال آصف منیر را دیده‌اند؟ گمان نمی‌کنم. به ویژه آنکه بر خلاف مارکو روبیو، وزیر خارجه، پیت هگست، وزیر جنگ، و اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری (خزانه‌دار کل) که دارای مشاورانی هوشمندند؛ ونس بر اقوال مشاورانی تکیه دارد که معتقدند محسن رضایی را با وجود شکست‌های انتخاباتی، شبکه‌های امنیتی به قدرت بازگرداندند.

یاللعجب! انگار جمهوری ولایت فقیه یک جمهوری حقیقی است که فردی که با شرکت در سه انتخابات که جمع آرایش حتی کمتر از آرای باطله است، بی‌اعتبار می‌شود، حالا با کمک امنیتی‌ها صاحب شغل و اعتبار شده است! 

واقعاً که انسان از این همه درایت به شگفتی می‌آید. رضایی را آوردند، چون دچار توهم است، چون نادان است. صاحب فرضیه به اسارت یا گروگان گرفتن هزار آمریکایی و آزاد کردن هریک در برابر یک میلیون دلار است، با انکار هزار میلیون دلار گیر ما می‌افتد و همه مشکلات اقتصادی حل می‌شود.

البته تحلیل دیگری هم هست که می‌گوید رضایی را آوردند که در کنار یک رهبر غایب، یک دبیر شعام متوهم هم داشته باشیم تا دوستان بدون دغدغه، کیفش را ببرند و با شیطان بزرگ مصالحه کنند (البته به قول زنده‌نام سعیدی سیرجانی، ملک عجم را پشت قباله سند عقد «قدرت خانم» بیندازند).