جنگ دونالد ترامپ با جمهوری اسلامی ایران، تولید و صادرات نفت و گاز در قاره آمریکا را رونق داده است، زیرا مشتریان با افزایش آگاهی از احتمال طولانی شدن اختلال عرضه نفت و گاز در خاورمیانه، در تکاپو برای یافتن جایگزین‌هایی قابل‌اتکا هستند.
فایننشال تایمز با انتشار گزارشی دربارهٔ این موضوع، نوشت که بر اساس گزارش شرکت رایستاد انرژی، برخی کشورها از جمله کانادا و برزیل امسال رکوردهای تازه‌ای در تولید نفت و گاز ثبت کرده‌اند و مجموع تولید در آمریکای شمالی و جنوبی طی دورهٔ دوساله منتهی به دسامبر ۲۰۲۶، در مسیر افزایش ۱۰ درصدی قرار دارد.
ونزوئلا و سورینام هم در پی موجی از سرمایه‌گذاری شرکت‌های نفتی غربی، در آستانه افزایش چشمگیر تولید قرار دارند. تولید در آمریکا نیز رو به افزایش است و صادرات نفت خام و فراورده‌های نفتی این کشور مانند گازوئیل به اروپا، آسیا و اقیانوسیه، ۱۵ درصد افزایش یافته است.
به این ترتیب اکنون که هفت ماه پس از آغاز جنگ می‌گذرد، بخش‌هایی از قارهٔ آمریکا به‌ویژه ونزوئلا و آرژانتین، کم‌کم همان شکلی را به خود می‌گیرند که ترامپ در چارچوب سیاست موسوم به «دکترین دونرو» در نظر داشت: ایجاد یک حوزه نفوذ به رهبری آمریکا، با منابع عظیم انرژی و ظرفیت ایجاد موازنه در برابر دیگر مراکز قدرت انرژی جهان مانند خاورمیانه.
در پی حملات به زیرساخت‌های نفتی و نفتکش‌ها در تنگه هرمز، بیش از دو میلیارد بشکه نفت خام از میزان عرضه به بازارهای جهانی کاسته شد. جنگ در خاورمیانه افزایش طولانی‌مدت قیمت نفت، گاز طبیعی مایع‌شده و فراورده‌های نفتی را در پی داشت و مشتریان و سرمایه‌گذاران را به تنوع‌بخشی به منابع تأمین انرژی موردنیاز خود از طریق امضای قراردادهای خرید و افزایش سرمایه‌گذاری در قارهٔ آمریکا، سوق داد.
فایننشال تایمز به نقل از تحلیلگران، می‌نویسد رونق تولید و صادرات نفت و گاز در حال دگرگون کردن اقتصادهای آمریکای جنوبی و تثبیت هرچه بیشتر جایگاه قاره آمریکا به‌عنوان وزنه‌ای در برابر خاورمیانه است. به گفتهٔ آنان، اگرچه قاره آمریکا نمی‌تواند کلاً جایگزین عرضه کم‌هزینه خاورمیانه شود، می‌تواند به تعدیل قیمت‌های جهانی کمک کند و در آینده، قدرت اوپک را برای تعیین قیمت محدود کند.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
دانیل یرگین، نایب‌رئیس شرکت اس‌اندپی گلوبال، حتی معتقد است که کشورهای حوزهٔ خلیج فارس نیز برای متنوع‌سازی سرمایه‌گذاری‌های خود، به سرمایه‌گذاری در قاره آمریکا روی خواهند آورد و این امر اختلال زنجیره‌های تأمین را دگرگون و زمینه توسعهٔ صنایع انرژی در مناطق تازه را فراهم می‌کند.
آرژانتین یکی از بزرگ‌ترین بهره‌مندان این تغییر است، زیرا یک دهه فعالیت توسعه‌‌محور آن در واکا موئرتا، یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفت شیل جهان، اکنون به ثمر می‌نشیند. خاویر میلی، رئیس‌جمهوری آرژانتین و متحد ترامپ، فعالانه برای جذب سرمایه‌گذاری صنعت نفت تلاش کرد. بر اساس داده‌هایی که سازمان ملی آمار این کشور روز دوشنبه منتشر کرد، رشد سریع تولید نفت کمک کرد مجموع صادرات آرژانتین در سپتامبر برای نخستین بار، از ۱۰ میلیارد دلار فراتر برود.
شرکت توتال‌انرژیز هم این ماه اعلام کرد ۱۰ میلیارد دلار در پروژه‌های توسعه‌ای فراساحلی جدید و گسترش پروژه‌های گازی موجود خود در خشکی در آرژانتین سرمایه‌گذاری خواهد کرد. هارولد هم، از چهره‌های بانفوذ صنعت نفت شیل آمریکا و یکی از حامیان سرشناس ترامپ، نیز در ماه اوت از برنامه‌ای چندمیلیارددلاری برای حفاری در واکا موئرتا خبر داد.
شورون که یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاران خارجی در آرژانتین است، تنها ظرف سه سال، تولید نفت خام در ال‌ترپیال، میدان نفت شیل واقع در واکا موئرتا، را از پنج هزار به ۴۰ هزار بشکه معادل نفت در روز رسانده است. شورون قصد دارد طی ۱۰ سال آینده، ۱۳.۸ میلیارد دلار در ال‌ترپیال سرمایه‌گذاری و تولید خود در آرژانتین را سه برابر کند. این شرکت در دو پروژهٔ دیگر این کشور نیز سهام دارد، اما بهره‌بردار آن‌ها نیست.
آنا سیموناتو، مدیر شورون در آرژانتین، گفت جنگ در خاورمیانه اهمیت راهبردی تنوع‌بخشی به منابع تأمین انرژی را برجسته کرد و به همین دلیل است که آرژانتین در حال تبدیل شدن به یکی از مناطق مهم در سبد سرمایه‌گذاری جهانی این شرکت است. می‌بینید که مناطقی مانند کانادا و دیگر نقاط جهان نیز به‌عنوان فرصت‌هایی امیدبخش و گزینه‌های امیدوارکننده مطرح می‌شوند.
بانک صادرات و واردات ایالات متحده ماه گذشته، از تأمین مالی هفت میلیارد دلاری برای کمک به توسعه بخش انرژی و مواد معدنی حیاتی آرژانتین خبر داد.
در همین حال، واشنگتن با بازداشت نیکلاس مادورو، رهبر پیشین ونزوئلا، در ماه ژانویه و دعوت از شرکت‌های بین‌المللی نفتی برای سرمایه‌گذاری ۱۰۰ میلیارد دلاری، به تقویت بخش نفت ونزوئلا کمک کرد. هدف این سرمایه‌گذاری‌ها بازگرداندن تولید نفت این کشور به سطح اوج آن پیش از دوره سوسیالیستی، یعنی سه میلیون بشکه در روز، است. تولید نفت ونزوئلا از ابتدای سال جاری تاکنون، ۱۰ درصد افزایش یافته و به حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز رسیده است.
شرکت ادنوک، شرکت ملی نفت امارات متحده عربی، به همراه شرکت‌های شل و بی‌پی و مجموعه‌ای از شرکت‌های دیگر، با کاراکاس توافق‌نامه‌های اولیه‌ای امضا کردند. در همین حال، شورون متعهد شد طی پنج سال، هفت میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کند تا تولیدش را بیش از دو برابر کند و به حدود ۶۰۰ هزار بشکه در روز برساند.
سرمایه‌گذارانی که در قارهٔ آمریکا به دنبال مقصدی کم‌ریسک‌ترند، کانادا را انتخاب می‌کنند. کانادا چهارمین تأمین‌کننده بزرگ نفت خام در جهان است، اما دولت این کشور به رهبری مارک کارنی، نخست‌وزیر، قصد دارد کانادا را به یک «ابرقدرت انرژی» تبدیل کند.
بر اساس نظرسنجی موسسهٔ «ای‌تی‌بی کورمارک کپیتال مارکتس»، نزدیک به چهارپنجم سرمایه‌گذاران نهادی می‌گویند محدودیت صادرات نفت خام و گاز طبیعی مایع‌شده از خاورمیانه تمایل آن‌ها را به سرمایه‌گذاری در شرکت‌های انرژی کانادایی افزایش داده است.
ماه گذشته، کنسرسیومی به رهبری شرکت شل، از سرمایه‌گذاری بیش از ۲۰ میلیارد دلاری برای دو برابر کردن ظرفیت تولید مجموعهٔ ال‌ان‌جی کانادا خبر داد. این مجموعه در ساحل غربی استان بریتیش کلمبیا قرار دارد و قرار است سالانه تا ۲۸ میلیون تن گاز طبیعی مایع‌شده صادر کند.
بر اساس نظرسنجی از سرمایه‌گذاران، اکنون انتظار می‌رود دو پروژه مهم دیگر نیز مجوز اجرا بگیرند: پروژهٔ گاز طبیعی مایع‌شده کیسی‌لیسیمز و خط لوله‌ای که قرار است روزانه حداکثر یک میلیون بشکه نفت خام را از آلبرتا به ساحل غربی منتقل کند تا از آنجا به آسیا صادر شود.
در ایالات متحده، شرکت وود مکنزی پیش‌بینی می‌کند که در پی تداوم درگیری با ایران، تولید نفت به‌سرعت افزایش یابد. این شرکت مشاوره‌ای اعلام کرد که تا دسامبر ۲۰۲۷، تولید نفت شیل آمریکا به حدود ۱۱.۸ میلیون بشکه در روز خواهد رسید که تقریباً یک میلیون بشکه در روز بیشتر از سطح تولید پیش از آغاز جنگ است.
پارکر، از شرکت رایستاد انرژی، معتقد است که جنگ ایران اهمیت دسترسی مطمئن به منابع را برای خریداران نفت و گاز در سراسر جهان به‌روشنی آشکار کرد. او افزود: «در جهان امروز، موقعیت جغرافیایی می‌تواند به اندازهٔ ویژگی‌های زمین‌شناختی اهمیت داشته باشد و مناطق حاشیه اقیانوس اطلس از این تحول سود خواهد برد.»
