در گذشته، کالاهای لوکس به دوام و ماندگاری شهرت داشتند، اما مجموعهای از تجربههای اخیر مصرفکنندگان این تصور را به چالش کشیده است.
به گزارش سیانان، ویدیوهایی که در رسانههای اجتماعی منتشر شدهاند نشان میدهند برخی محصولات نامهای تجاری لوکس بلافاصله پس از خرید یا با استفاده بسیار محدود خراب میشوند، که پرسشهایی درباره کیفیت واقعی این کالاها در برابر قیمتهای بسیار بالا برانگیخته است.
ویزدم کی، مدل و چهره شناختهشده در فضای مجازی که در نیویورک ساکن است، در ویدیوهایی در تیکتاک تجربه خرید حدود ۱۸ هزار دلاریاش از نام تجاری ایتالیایی «میو میو» را شرح داد. او نشان داد برخی لباسها هنگام باز کردن بستهبندی جدا یا خراب شدند، از جمله دکمه جلیقهای جین که به محض باز شدن افتاد یا زیپ ژاکتی که خراب بود. سه روز بعد، وقتی کالاهای تعویضی را دریافت کرد، همان مشکل دوباره تکرار شد و یکی از دکمهها بار دیگر افتاد. این ویدیوها بازتاب گستردهای در رسانههای اجتماعی داشت.
کی تنها فردی نبود که چنین تجربهای را به اشتراک گذاشت. تیفانی کیم، بهداشتکار دهان و دندان در آمریکا، ویدیویی از یک ژاکت کرکی میو میو منتشر کرد که بند دور یکی از آستینهایش افتاده بود، در حالی که به گفته او، ژاکت را یک ماه پیش خریده و فقط دو بار پوشیده بود. هرچند این نام تجاری خدمات تعمیر ارائه میدهد، بسته به محل اقامت ممکن است هزینهای دریافت میشود؛ موضوعی که از نظر کیم با توجه به قیمت ۲۰۰۰ دلاری ژاکت، قابل قبول نبود.
در نمونهای دیگر، النا چیو، طراح ساکن سیاتل، ویدیویی در ایکس (توییتر سابق) منتشر کرد که نشان میداد پاشنه چکمههای چرمیاش از نام تجاری فرانسوی «مزون مارژلا» توخالی و پلاستیکی است. او که برای خرید این کفشها ۱۰۰۰ دلار پرداخته بود، ابراز ناامیدی کرد و گفت انتظار داشت پاشنه از چرم لایهلایه درست شده باشد. چیو بعدا توضیح داد که کفشها را برای تعمیر پاشنه به کفاشی برده است، اما از این به بعد موقع پوشیدن بیشتر احتیاط میکند.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
انتشار این ویدیوها موجی از انتقاد در فضای مجازی ایجاد کرد. برخی کاربران ارزش واقعی کالاهای لوکس را زیر سوال بردند، بهویژه در شرایطی که قیمتها طی سالهای اخیر به میزان قابل توجهی افزایش پیدا کرده است. گروهی دیگر صنعت لوکس را متهم کردند که بیش از حد بر نامهای تجاری و روند مد تمرکز کرده و از دوام و کیفیت فاصله گرفته است.
در واکنش به این انتقادها، گروه پرادا، مالک میو میو، به سیانان گفت آنچه اتفاق افتاده فقط دو مورد بوده است و نشاندهنده مشکل کلی کیفیت نیست و میزان عودت محصولات این نام تجاری در سطح جهانی بسیار پایین است.
این رخدادها با بحث گستردهتر درباره کاهش کیفیت در صنعت مد لوکس همزمان شده است. برخی کارشناسان معتقدند قیمتهای بالا دیگر تضمینکننده مهارت و کیفیت گذشته نیستند.
دانا توماس، روزنامهنگار باسابقه حوزه مد، اشاره میکند که نشانههای این روند را از دهه ۲۰۰۰ مشاهده کرده است. او توضیح میدهد که در گذشته با بودجهای محدود میتوانست چندین کالای باکیفیت از نامهای تجاری ایتالیایی بخرد، اما بهتدریج شاهد افت کیفیت، افتادن دکمهها و رنگورورفتگی پارچه پس از شستوشو بوده است، در حالی که قیمتها پیوسته افزایش پیدا کردهاند.
توماس میگوید تمرکز برخی نامهای تجاری بهجای محصول، روی سودآوری معطوف شده است. به گفته او، کاهش هزینهها از طریق حذف آستر لباسها، لبههای بدون دوخت، و کوتاهسازی مراحل تولید انجام میشود، اقدامهایی که به کاهش کیفیت منجر شدهاند.
ولکان ییلماز، متخصص چرم که با نام مستعار تانر لدرستاین (Tanner Leatherstein) در رسانههای اجتماعی فعالیت میکند، دیدگاهی مشابه دارد. او با شکافتن کیفها و کالاهای چرمی نامهای لوکس از جمله شانل و لویی ویتون، تفاوت میان محصولات قدیمی و جدید را نشان میدهد و معتقد است نمونههای قدیمیتر از نظر مواد و شیوه ساخت پیچیدهتر و هنرمندانهتر بودهاند. به گفته او، تولید انبوه و نیاز شرکتهای بزرگ به پاسخگویی به تقاضای بالا با روشهای سنتی سازگار نیست.
بر اساس گزارشها، هرچند بخشی از تولید هنوز در مراکز سنتی مانند ایتالیا انجام میشود، بسیاری از مراحل ساخت به کارخانههای طرف ثالث در مناطق کمهزینه برونسپاری شده است. تحقیقات دادستانی ایتالیا در سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ از موارد بهرهکشی از نیروی کار و استفاده از کارگران فاقد مدارک قانونی در زنجیره تامین برخی نامهای تجاری لوکس پرده برداشت. همزمان، افزایش شدید قیمتها برای جبران رکود بازار و هزینههای تولید، این مشکلات را تشدید کرده است.
کاهش کیفیت مواد اولیه نیز بهعنوان یکی دیگر از راهکارهای کاهش هزینه مطرح شده است. به گفته برخی تولیدکنندگان، نامهای تجاری محصولاتی را تحت عنوان پشم یا ابریشم عرضه میکنند، در حالی که در آنها درصد بالایی الیاف مصنوعی به کار رفته است. در حوزه کفش نیز استفاده از پلاستیک در پاشنهها بهجای چرم یا چوب به رویهای رایج تبدیل شده است و این روش امکان تولید انبوه و ارزانتر را فراهم میکند.
در کنار این روند، برخی نامهای تجاری مانند هرمس بهعنوان نمونهای متفاوت مطرح میشوند. این شرکت با حفظ مالکیت خانوادگی و تمرکز بر کمیابی و مهارت سنتی، مدل تجاریاش را طی دههها تغییر نداده است. در مقابل، نامهای تجاری که بهطور کامل در بازار سهام معامله میشوند، به گفته توماس، بیش از همه در خدمت سود سهامداران هستند.
افزایش تردید مصرفکنندگان در مورد نامهای تجاری لوکس به رشد بخش «میانقیمت» بازار نیز کمک کرده است. گزارش «وضعیت مد ۲۰۲۶» نشان میدهد این بخش سریعترین رشد را دارد و نامهای تجاری با قیمت مناسبتر و کیفیت بالا دارند جای مد لوکس بهعنوان منبع اصلی ارزش در صنعت مد را میگیرند.
همزمان، انتقادها در فضای مجازی و واکنش مصرفکنندگان نیز فشار بر صنعت لوکس را افزایش داده است است. ییلماز میگوید: «بهنظر من، در نهایت الان زمان خوبی برای مصرفکننده است؛ دوباره باید کیفیت ارائه شودــ وگرنه اصلا چرا باید خرید کرد؟»
