چهار روز پس از برگزاری مراسم قرعهکشی جام جهانی ۲۰۲۶ در واشنگتندیسی، بحث و بررسی درباره گروههای مختلف همچنان ادامه دارد، اما نکتهای که در اغلب تحلیلها مشترک است و امیر قلعهنویی نیز آن را تایید کرده، این است که ایران با یکی از بهترین سناریوهای ممکن مواجه است و قرعهای به دست آورده است که میتواند مسیر صعود را برایش هموارتر از همیشه کند.
شاگردان قلعهنویی در گروه هفتم، کنار بلژیک، مصر و نیوزیلند قرار گرفتهاند؛ گروهی که در نگاه نخست شاید متعادل به نظر برسد، اما مرور وضعیت فنی و آماری سه رقیب نشان میدهد که ایران در موقعیتی کمسابقه برای صعود به مرحله حذفی قرار گرفته است.
بلژیک، تنها رقیب نسبتا سخت
اگرچه بلژیک با حضور ستارگانی مانند تیبو کورتوا، جرمی دوکو، یوری تیلمانس و لئاندرو تروسارد همچنان تیمی قدرتمند در فوتبال اروپا به شمار میرود، واقعیت این است که حتی این تیم نیز از ثبات همیشگی فاصله گرفته است.
کوین دیبروینه و روملو لوکاکو، دو مهره مهم شیاطین سرخ اروپا، ماهها است گرفتار مصدومیتاند. دیبروینه پس از انتقال به ناپولی و تکرار مصدومیتهای شدید از ناحیه عضله ران، فعلا دور از میدانها است و بازگشتش به ژانویه موکول شد. لوکاکو نیز که بهترین گلزن تاریخ تیم ملی بلژیک محسوب میشود، همچنان دوران نقاهت طولانیمدتش را سپری میکند. این وضعیت باعث شده است بلژیک با وجود برتری روی کاغذ، دستکم تا پیش از مسابقات، تیمی آسیبپذیرتر از دورههای قبل باشد.
بدیهی است که بلژیک همچنان مدعی صعود بهعنوان سرگروه خواهد بود، اما این تنها مسابقهای است که ایران احتمالا خود را کمشانستر از حریفش میداند و قلعهنویی ترکیب تیمش را کاملا دفاعی، برای کسب تساوی به میدان خواهد فرستاد. در حالی که دو دیدار دیگر کاملا داستان متفاوتی دارند.
مصر، در بدترین شرایط تاریخی
مصر در ظاهر، با داشتن چهرههایی چون محمد صلاح، عمر مرموش و مصطفی محمد میتواند تهدیدی جدی باشد، اما عملکرد این تیم در ماههای گذشته نشان میدهد که شاگردان حسام حسن با شرایط آرمانی و سطح اول فوتبال جهان، فاصله زیادی دارند.
مصر در جام دوستانه امارات که ایران نیز در آن حاضر بود، مقابل ازبکستان نهچندان قدرتمند که اولین صعود تاریخی خود را به جام جهانی جشن گرفت، با نمایشی ضعیف دو بر هیچ شکست خورد. در همین جام، «فراعنه» برابر کیپورد، یکی از ضعیفترین تیمهای جام جهانی پیش رو، نیز به تساوی یکــیک بسنده کردند.
از سوی دیگر، محمد صلاح نیز یکی از تلخترین فصلهای دوران حرفهای خود را در لیورپول پشت سر میگذارد. افت محسوس در عملکرد، نیمکتنشینیهای پیاپی و درگیریهای لفظی او با باشگاه و سرمربی، سرانجام به کنار گذاشته شدنش از فهرست لیورپول برای دیدار حساس امشب (سهشنبه) برابر اینتر در لیگ قهرمانان اروپا انجامید. وضعیتی که نشان میدهد تمرکز و آمادگی این ستاره ۳۴ ساله بهطور جدی تحتتاثیر قرار گرفته است. بازگشت او به فرم ایدهآل هم بدون شک زمانبر خواهد بود؛ آنچه برای بازیکنان و سرمربی تیم ایران، خبر بسیار خوبی محسوب میشود.
در عین حال، مرور تقابلهای تاریخی میان دو تیم نیز اعتمادبهنفس ایران را تقویت میکند. تیم ملی ایران در سال ۱۹۷۵ موفق شد مصر را ۲ــ۱ شکست دهد و در سال ۲۰۰۰ نیز در جام دوستانه الجی به تساوی یکــیک دست یافت. نکته جالب اینکه در دیدار سال ۲۰۰۰، زننده تکگل مصریها همین حسام حسن، سرمربی فعلی مصر، بود.
Read More
This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)
نیوزیلند، ضعیفترین تیم گروه
نیوزیلند، سومین رقیب ایران و نماینده اقیانوسیه، در سالهای اخیر کاملا از سطح رقابتهای جدی و درجه ۱ جهانی دور بوده است. این تیم در ۱۲ ماه گذشته دوبار از استرالیا شکست خورده، برابر لهستان، کلمبیا، اکوادور و اوکراین مغلوب شده و تنها پیروزیاش مقابل ساحلعاج با تفاضل یک گل بوده است. آنها برابر نروژ، آن هم در شبی که ارلینگ هالند در ترکیب تیم حریف حضور نداشت، نیز به نتیجهای بهتر از تساوی یکــیک دست نیافتند.
نکته مهمتر اینکه نیوزیلند به جز کریس وود، هیچ بازیکن فعال در سطح اول لیگهای اروپایی ندارد و اتفاقا کریس وود، بهترین گلزن تاریخ فوتبال نیوزیلند، نیز اکنون در شرایط ایدهآل نیست. کاپیتان ۳۴ ساله این تیم که زمانی ستون اصلی ناتینگهامفارست بود، در فصل جاری تنها دو گل زده و از ماه اکتبر به دلیل مصدومیت دور از میدان است. وضعیت نامشخص او باعث شده است که نیوزیلند برای مرحله گروهی دستکم روی کاغذ، تیمی کاملا معمولی به نظر برسد.
از نظر تقابل تاریخی هم ایران بارها نشان داده است که برابر نیوزیلند مشکلی ندارد. یک بار در سال ۱۹۷۳ برابر این تیم به تساوی بدون گل رسید و یک بار نیز در جام بینقارهای تهران، نیوزلند را سه هیچ شکست داد.
فرصت تاریخی
امیر قلعهنویی دو هفته پیش گفته بود که تیمش «برای کسب چهار امتیاز در مرحله گروهی برنامهریزی کرده است». این جمله در آن روزها بلندپروازانه به نظر میرسید، اما حالا با قرعه گروه جی و وضعیت فنی مصر و نیوزیلند، کاملا واقعبینانه و حتی حداقلی به نظر میرسد.
ایران در سه جام جهانی اخیر نشان داده که در برابر تیمهای بزرگ قابلاحترام ظاهر میشود، اما آنچه همیشه مانع صعودش بوده، حضور همزمان دو یا سه ابرحریف اروپایی در یک گروه بوده است. اکنون اما شرایط متفاوت است، زیرا تنها یک تیم واقعا مدعی در گروه حضور دارد و دو رقیب مستقیم ایران یا درگیر افت شدیدند یا با سطح اول فوتبال جهان فاصله جدی دارند. از طرفی بسیاری از بازیکنان کلیدی حریفان هم در وضعیت جسمی و فنی نامناسب قرار دارند.
برای نخستین بار در تاریخ فوتبال ایران، مرحله حذفی جام جهانی نه یک رویا، بلکه هدفی دستیافتنی است؛ آن هم در نخستین دورهای که جام جهانی با ۴۸ تیم برگزار میشود و فرصت صعود تیمهای غیراروپایی بیش از همیشه است.
اگر ایران بتواند عملکرد ضعیف یک سال گذشته خود را جبران کند و بازیکنان پابهسن گذاشته آن با استعدادهای جوانتر جایگزین شوند، پیروزی برابر نیوزیلند و مصر اصلا دور از ذهن نیست و این دقیقا همان چیزی است که قرعه ۲۰۲۶ را به بهترین اتفاق ممکن برای تیم ملی تبدیل کرده است. در این میان تنها نکته نگرانکننده برای هواداران تیم ایران امیر قلعهنویی است؛ چهرههای که در طول سالیان اخیر بارها ثابت کرده که مرد مسابقات سخت نیست و تفکرات تاکتیکیاش هم تا حد زیادی منسوخ و قدیمی شده است.
