دو شب مانده به هالووین، مهمانان شب‌نشینی پاییزی «تئاتر بالهٔ آمریکا» در نیویورک فرصت پیدا کردند لباس شب را با خیال‌پردازی‌های یکی از پررنگ‌ترین جشن‌های پاییزی آمریکا ترکیب کنند. موضوع ضیافت امسال «فرشتگان و شیاطین» بود و از صحنهٔ باله تا لباس مهمانان، بازی با سفیدی و سیاهی، خیر و شر و موجودات افسانه‌ای دیده می‌شد.
در ضیافت امسال از سینتیا اریوو نیز به پاس «هنرمندی برجسته و خدماتش به هنرهای نمایشی» تجلیل شد. اریوو هنرمند سرشناس که در تئاتر، سینما و موسیقی فعالیت دارد، در کنار چهره‌هایی مانند کیتی هولمز، نیکی هیلتون، بن پلت و نوآ گالوین در این مراسم حضور یافت.
ناتالی دی‌بانکو، نیکی هیلتون و الیزابت سالسر از جمله مهمانانی بودند که با لباس‌های سفید به بخش «فرشته» شب نزدیک شدند. برخی دیگر نیز با پوشیدن جامه های سیاه، آرایش مو و چهره، لباس‌های تیره‌تر، پرها و جزئیات نمایشی را با فضای نزدیک به تاریکی و شب و ترس و شر که محور جشن هالووین است، هماهنگ کردند.
هالووین امسال شنبه ۳۱ اکتبر (۹ آبان) در ایالات متحده جشن گرفته می‌شود. پوشیدن لباس‌های مبدل، تزیین خانه‌ها با کدو، اسکلت و اشباح، برگزاری مهمانی‌ها و رفتن کودکان از خانه‌ای به خانهٔ دیگر برای گرفتن شیرینی از شناخته‌شده‌ترین رسم‌های امروزی آن است. ریشه‌های هالووین را معمولاً در آمیزه‌ای از آیین کهن «ساوین» در ایرلند و سنت مسیحی شب پیش از روز همهٔ قدیسان جست‌وجو می‌کنند. مهاجران ایرلندی و اسکاتلندی این رسم‌ها را در سدهٔ نوزدهم به آمریکا بردند و هالووین به‌تدریج در این کشور به جشنی عمومی بدون توجه به سن و سال تبدیل شد.
شب‌نشینی که شامگاه پنجشنبه ۷ آبان در مرکز لینکلن نیویورک برگزار شد هم بر این اساس حال‌وهوای هالووین داشت؛ یکی از نخستین نشانه‌های ورود به فصل پررنگ جشن‌های پاییز و پایان سال، پیش از شکرگزاری، کریسمس و سال نو. به همین دلیل، ضیافت «فرشتگان و شیاطین» فقط از نظر زمانی به هالووین نزدیک نبود و مضمون آن نیز با فضایی که در همین روزها خیابان‌ها، فروشگاه‌ها و مهمانی‌های نیویورک را پر می‌کند، هم‌خوانی داشت.
سوزان جافی، مدیر هنری تئاتر بالهٔ آمریکا، در این شب مجموعه‌ای از شخصیت‌های اثیری، ارواح، موجودات بازیگوش و چهره‌های تاریک دنیای باله را کنار هم گذاشت. بخش‌هایی از آثار کلاسیک و تاریخی، از جمله «دریاچهٔ قو» با موسیقی چایکوفسکی، «سیلویا» با موسیقی لئو دلیب، «کوپلیا»، «سیلفید»، «رویا»، «روح گل سرخ» و «سه باکره و یک شیطان» در برنامه اجرا قرار گرفتند؛ آثاری که حضور اشباح، پریان، شیاطین و موجودات فراطبیعی در بسیاری از آن‌ها با مضمون شب هماهنگ بود.
«تئاتر بالهٔ آمریکا» خود بخشی مهم از تاریخ رقص حرفه‌ای در ایالات متحده است. این گروه در سال ۱۹۳۹ با نام «تئاتر باله» (Ballet Theatre) شکل گرفت و نخستین فصل حرفه‌ای خود را ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۴۰ در نیویورک آغاز کرد. لوسیا چیس و ریچارد پلزنت از چهره‌های اصلی شکل‌گیری آن بودند و از همان ابتدا می‌خواستند گروهی بسازند که هم آثار کلاسیک اروپایی را حفظ کند و هم برای طراحان رقص معاصر و آثار جدید آمریکایی جا باز کند. نام گروه در سال ۱۹۵۷ به «تئاتر بالهٔ آمریکا» تغییر یافت.
این گروه در دهه‌های بعد به یکی از مهم‌ترین شرکت‌های بالهٔ آمریکا تبدیل شد و آثار کلاسیک و تولیدهای معاصر را در سراسر ایالات متحده و کشورهای مختلف روی صحنه برد. کنگرهٔ آمریکا در سال ۲۰۰۶ آن را با نام «شرکت ملی بالهٔ آمریکا» به رسمیت شناخت. ضیافت پاییزی آن هم فقط یک شب‌نشینی مد و چهره‌های مشهور نیست؛ درآمد این مراسم صرف فعالیت‌های هنری، آموزشی و برنامه‌های مربوط به این گروه خواهد شد.
