پژوهشگران دریافته‌اند افرادی که سریع‌تر از اطرافیان راه می‌روند اغلب ویژگی‌های شخصیتی مشترکی دارند از جمله روان‌رنجوری کمتر، برون‌گرایی بیشتر، پذیرش تجربه‌های جدید و حس وظیفه‌شناسی بالاتر.

در این پژوهش که در نشریهٔ «علوم روان‌شناسی اجتماعی و شخصیت» منتشر شد، محققان با بررسی اطلاعات بیش از ۱۵ هزار بزرگسال ۲۵ تا ۱۰۰ ساله، ارتباط میان ویژگی‌های شخصیتی و سرعت راه‌ رفتن را ارزیابی کردند.

این پژوهش بر داده‌های پنج گروه مطالعاتی از جمله مطالعهٔ بلندمدت ویسکانسین، پژوهش میانسالی در آمریکا و مطالعهٔ سلامت و بازنشستگی استوار بود. پژوهشگران ویژگی‌های شخصیتی ثبت‌شده در آغاز مطالعات را با سرعت راه‌ رفتن شرکت‌کنندگان در مراحل بعدی مقایسه کردند.

نتایج نشان داد افرادی که روان‌رنجوری کمتری داشتند و از نظر برون‌گرایی، استقبال از تجربه‌های جدید و وظیفه‌شناسی امتیاز بالاتری کسب کرده بودند، معمولا سریع‌تر راه می‌رفتند.

پژوهشی جداگانه دربارهٔ مصرف انرژی هنگام راه‌ رفتن نیز ارتباط مثبتی میان میزان انرژی مصرفی در بیشترین سرعت پیاده‌روی و سه ویژگی برون‌گرایی، پذیرش تجربه‌های جدید و وظیفه‌شناسی نشان داد. در مقابل، روان‌رنجوری با این شاخص ارتباط منفی داشت.

این بررسی همچنین نشان داد افرادی با این الگوی شخصیتی، برای پیمودن مسافتی مشخص هنگام راه‌ رفتن انرژی کمتری مصرف می‌کنند.

داده‌های مطالعهٔ سلامت و بازنشستگی آمریکا نیز نشان داد روان‌رنجوری کمتر و برون‌گرایی، وظیفه‌شناسی و پذیرش تجربه‌های بیشتر با کاهش آهسته‌تر سرعت راه‌ رفتن در گذر زمان ارتباط دارند.

در پژوهشی قدیمی‌تر که نوامبر ۲۰۱۲ در نشریهٔ «روان‌شناسی سالمندی» منتشر شد، وضعیت ۹۰۷ بزرگسال ۷۱ تا ۸۲ ساله بررسی شد. از این تعداد، ۷۴۰ نفر سه سال بعد دوباره ارزیابی شدند.

نتایج نشان داد افراد وظیفه‌شناس‌تر در ارزیابی اولیه سریع‌تر راه می‌رفتند و طی سه سال بعد نیز کاهش کمتری در سرعت حرکتشان مشاهده شد. با این‌ حال، در این گروه سنی، ارتباط معناداری میان پذیرش تجربه‌های بیشتر و تغییر سرعت راه‌ رفتن مشاهده نشد.

یافته‌های این پژوهش که در سال ۲۰۱۸ انجام شد در ژوئیه ۲۰۲۶ بار دیگر مورد توجه قرار گرفت، اما انتشار مطالب جدید به معنای انجام مطالعه‌ای تازه نبود.

پژوهشگران تأکید کردند این ارتباط‌ها علت و معلولی نیستند و سرعت راه‌ رفتن به‌تنهایی نمی‌تواند شخصیت فرد را مشخص کند.