هر جا نگاه می‌کنم، به نظر می‌رسد تیتر خبری درباره یک ستاره که در دهه ۴۰ زندگی‌اش بچه‌دار شده است، وجود دارد. اوبری پلازا در ۴۱ سالگی منتظر اولین فرزند از شریک زندگی‌اش، کریستوفر ابوت، است. هم‌زمان سیه‌نا و ساوانا میلر، هر دو در میانه دهه ۴۰ زندگی‌شان، در انتظار فرزندند.

سیه‌نا گفته که خود را «واقعا خوش‌شانس» می‌داند که در ۴۴ سالگی در انتظار سومین فرزندش است و می‌گوید باردار بودن در دهه ۴۰ زندگی «بهترین» است، زیرا زندگی‌اش در «وضعیتی باثبات‌تر» قرار دارد.

او اخیرا، جوری که انگار کاهش باروری زنان با افزایش سن کاملا بی‌معنا است، به مجله گلمور گفت: «اینکه در ۲۹ سالگی بچه‌دار شدم، بعد در ۴۲ سالگی، و حالا در ۴۴ سالگی، خیلی راحت‌تر است. ما مردانی را که در دهه ۸۰ عمرشان بچه‌دار می‌شوند، قضاوت نمی‌کنیم. چرا اصلا باید چنین روایتی وجود داشته باشد؟»

سیه‌نا تخمک‌هایش را فریز کرده بود، اما «از آن‌ها استفاده نکرد» و به طور طبیعی باردار شد. به همین ترتیب، خواهر او ساوانا که طراح مد است، در ۴۷ سالگی در انتظار چهارمین فرزندش است و ماه گذشته تصاویری از شکم برآمده‌اش را منتشر کرد.

او گفت «نوزاد معجزه‌آسایی که مدت‌ها در انتظارش بودیم، در ماه اوت به جمع ما می‌پیوندد!» و از بارداری‌اش به‌عنوان «هدیه‌ای بسیار ارزشمند و شگرف» یاد کرد.

واقعا هم همین‌طور است، اما چنین چیزی در عین حال، یک چالش نیز هست. ستاره‌ها این‌طور جلوه می‌دهند که مادر شدن در سن بالاتر و بچه‌دار شدن در سال‌های بعدی زندگی کاری بسیار آسان است، اما همیشه این‌گونه نیست. برای من و بی‌شمار زنان دیگر که آن را تا دهه ۴۰ زندگی به تعویق می‌اندازند، این یک کابوس تما‌م‌عیار است.

من منتظر مرد مناسب برای بچه‌دار شدن ماندم، اما تا زمانی که او را پیدا کردم و آماده بچه‌دار شدن شدیم، ۳۸ ساله بودم. وقتی وارد مسیر لقاح مصنوعی (آی‌وی‌اف/IVF) شدم، پس از آنکه به من گفته شد ذخیره تخمدانی‌ام عملا وجود ندارد، بیش از ۸۰ هزار پوند برای درمان‌های باروری هزینه کردم تا «نوزادان معجزه‌آسایم» را به دنیا بیاورم، ابتدا در ۴۰ سالگی و سپس در ۴۲ سالگی. من خوش‌شانس بودم که توانستم از ارزش آپارتمانم پول تامین کنم، پولی که آن را در یک تلاش ناامیدانه و آخرین کوشش، در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸، برای داشتن فرزندانی خرج کردم که مدت‌ها در انتظارشان بودم، اما بسیاری از افراد چنین منابع مالی‌ را در اختیار ندارند.

به همین دلیل است که این داستان‌های «معجزه» ستاره‌ها، گاه رویایی غیرممکن از مادر شدن پس از ۴۰ سالگی را می‌فروشند. در حالی که آن‌ها از این می‌گویند که بچه‌دار شدن در دهه ۴۰ زندگی «آسان‌تر» است، به‌ندرت درباره چالش‌های باردار شدن پس از ۴۰ سالگی صحبت می‌کنند. من حقیقت بی‌رحمانه را می‌دانم.

تا زمانی که از دفتر یک متخصص باروری سر درآوردم، به من گفته شد اگر به آی‌وی‌اف متوسل شوم، فقط ۱ تا ۵ درصد شانس باردار شدن دارم. اگرچه ساعت زیستی باروری هر زن متفاوت است، آنچه کمبودش احساس می‌شود یک نگاه واقع‌بینانه است: بچه‌دار شدن پس از ۴۰ سالگی اغلب دشوار است. بر اساس اعلام سازمان ملی خدمات سلامت بریتانیا (NHS)، حدود یک زوج از هفت زوج در هر سنی ممکن است در باردار شدن مشکل داشته باشند و هر بارداری در زن بالای ۳۵ سال به ‌نوان «بارداری سالمندی» یا «سن بالای مادری» نام‌گذاری می‌شود، دقیقا به این دلیل که خطرات می‌توانند با افزایش سن بیشتر شوند.

اما این روایت به‌ندرت در مصاحبه‌های ستاره‌ها مطرح می‌شود. اعضای خانواده میلر تنها کسانی نیستند که با هیجان، بارداری‌های بالای ۴۰ سالگی را اعلام می‌کنند؛ ژیزل بوندشن، مدل مشهور، در اوایل سال ۲۰۲۵ در ۴۴ سالگی سومین فرزندش را به دنیا آورد. هم‌زمان هیلاری سوانک، بازیگر، که در ۳۷ سالگی تخمک‌هایش را فریز کرده بود، در آوریل ۲۰۲۳ در ۴۸ سالگی دوقلوهایی به نام آیا و اهم به دنیا آورد و این تجربه را «یک معجزه کامل» توصیف کرد.

نائومی کمبل سال ۲۰۲۱ در ۵۰ سالگی در اقدامی که بسیار موردتوجه قرار گرفت، اولین فرزندش را به دنیا آورد و  ۲۰۲۳ در ۵۳ سالگی دومین فرزندش را و گفت «هیچ‌وقت دیر نیست». کلوئی سونی در ۴۵ سالگی اولین فرزندش را به دنیا آورد، ریچل وایس در ۴۸ سالگی از دنیل کریگ صاحب فرزند شد و هالی بری در ۴۷ سالگی دومین فرزندش را به دنیا آورد.

من برای همه آن‌ها خوشحالم، اما نمی‌توانم نپرسم چگونه برای آن‌ها این‌قدر آسان بود، در حالی که میلیون‌ها زن در دهه چ۴۰ و حتی ۳۰ زندگی‌شان به دلیل یک آزمایش بارداری ناموفق دیگر اشک می‌ریزند؟

کامیلا مورونه ۲۸ ساله، بازیگر «مدیر شب»، در شماره آوریل مجله پورتر با به اشتراک گذاشتن تحسین خود به زنانی که در دهه ۴۰ زندگی بچه‌دار می‌شوند و هنجارهای اجتماعی را به چالش می‌کشند، به این بحث دامن زد. او گفت: «اما وقتی اطرافم را نگاه می‌کنم، می‌بینم که این امکان‌ها مدام [در هالیوود] در حال گسترش‌اند. از این خوشم می‌آید که اکنون این هنجار می‌تواند وجود داشته باشد، که نخستین بارداری مادران، در دهه ۴۰ زندگی باشند. من کاملا طرفدار کنار گذاشتن چیزهایی‌ام که فکر می‌کنیم می‌دانیم و حمایت از زنان به هر قیمتی. این واقعا به همین سادگی است.»

اما به همین سادگی نیست. این روایت «نوزاد معجزه‌آسا» از یک خیال‌پردازی ناشی می‌شود مبنی بر اینکه می‌توانیم هر زمان که بخواهیم بچه‌دار شویم و اصلا چرا نباید هر زمانی که برایمان مناسب است این کار را انجام دهیم! مادران ستاره بالای ۴۰ سال معمولا با گفتن اینکه این بهترین دوره برای بچه‌دار شدن است، به این خیال دامن می‌زنند، زیرا باثبات‌تر و پایدارترند و صبر بیشتری دارند؛ همه چیزهایی که من هم می‌توانم آن‌ها را تایید کنم.

اما این اظهارات آن‌ها درباره لذت‌ها و آسانی یک بارداری «معجزه‌آسا»، این‌گونه القا می‌کند که سن اهمیتی ندارد. متاسفانه این امر حقیقت ندارد. هرچقدر هم که من آرزو کنم چنین باشد. و در حالی که من هیچ‌کدام از آن‌ها را به دلیل اینکه مانند خودم در سنین بالاتر خواهان فرزند شده‌اند قضاوت نمی‌کنم، مفید خواهد بود اگر آن‌ها یا چالش‌های واقعی باروری خود را مطرح کنند یا به دیگران هشدار دهند که این وضعیت یک وضعیت معمول و متداول نیست.

درست است که بر اساس داده‌های رسمی، در حالی که نرخ تولد در گروه‌های سنی پایین‌تر همچنان در حال کاهش است، اکنون تعداد بی‌سابقه‌ای از زنان در دهه ۴۰ زندگی بچه‌دار می‌شوند. داده‌های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) در ایالات متحده آمریکا نشان می‌دهد که نرخ تولد برای زنان ۴۰ تا ۴۴ ساله در سال ۲۰۲۲ نسبت به سال قبل، ۴ درصد افزایش یافت. همچنین در میان زنانی که در سنین ۴۵ تا ۴۹ سال بچه‌دار می‌شوند، از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ افزایش ۱۲ درصدی مشاهده شد که نخستین تغییر در این نرخ از سال ۲۰۱۵ بود.

بیش از نیمی از بارداری‌های برنامه‌ریزی‌شده در زنان ۴۲ ساله، یعنی نزدیک به ۵۵ درصد، به از دست رفتن جنین منجر شد.

با این حال، باروری طبیعی پس از ۴۰ سالگی به‌طور قابل‌توجهی کاهش می‌یابد. بر اساس نظر متخصصان، احتمال باردار شدن به‌طور طبیعی پس از ۴۵ سالگی بسیار پایین است و معمولا حدود ۱ درصد براورد می‌شود و بیشتر زنان در اوایل دهه ۴۰ زندگی در هر ماه تلاش، تنها حدود ۵ درصد شانس باردار شدن دارند. اگرچه بارداری طبیعی ممکن است، کاهش کیفیت و تعداد تخمک‌ها، آن را دشوار می‌کند.

بر اساس یک پژوهش گسترده که در سال ۲۰۲۰ در [هفته‌نامه پزشکی بریتانیا]، بی‌ام‌جی (BMJ) منتشر شد، نزدیک به ۵۵ درصد از بارداری‌های برنامه‌ریزی‌شده در زنان ۴۲ ساله به از دست رفتن جنین منجر شد. در گروه‌های سنی پایین‌تر، خطر سقط کمتر بود، حدود ۱۰ درصد برای زنان ۲۰ تا ۲۴ ساله، اما [این خطر در سنین] نزدیک به ۳۵ سالگی به طور چشمگیری شروع به افزایش می‌کند و به بیش از ۲۰ درصد می‌رسد.

تا زمانی که دخترانم، لولا و لیبرتی، را به دنیا آوردم، این وضعیت، «بارداری سالمندی» نامیده می‌شد و من آن را مانند یک معجزه می‌دیدم. چهار سال طول کشیده بود و هزاران پوند برای آی‌وی‌اف هزینه کرده بودم.

از این رو، در حالی که سیه‌نا آن را «آسان» می‌نامد، من اشاره می‌کنم که چنین داستان‌های موفقیتی زنان را به یک احساس امنیت کاذب سوق می‌دهد. بسیاری از زنان، توان پرداخت هزینه آی‌وی‌اف را ندارند و حتی اگر داشته باشند، تضمینی وجود ندارد. بر اساس پژوهش «سازمان باروری و جنین‌شناسی انسانی بریتانیا» (HFEA)، مادران امیدوار ۴۰ تا ۴۲ ساله در سال ۲۰۲۲ تنها از نرخ تولد ۱۰ درصدی به ازای هر انتقال جنین، برخوردار بودند که این رقم در همان سال برای زنان ۴۳ تا ۴۴ ساله به فقط ۵ درصد کاهش یافت. برای زنان ۱۸ تا ۳۴ ساله، نرخ تولد آی‌وی‌اف بالاتر و حدود ۳۵ درصد به ازای هر جنین منتقل‌شده بود. این در صورتی است که اصلا جنین قابل‌انتقالی [به رحم] وجود داشته باشد، زیرا در بسیاری از موارد، جنین‌های من به دلیل سنم «به اندازه کافی خوب» نبودند.

به همین دلیل، معمولا لقاح مصنوعی برای زنان بالای ۴۲ سال توصیه نمی‌شود، زیرا نرخ موفقیت آن بسیار پایین در نظر گرفته می‌شود.

واقعیت برای زنانی که در دهه ۴۰ زندگی در تلاش برای باردار شدن‌اند، این است که اکثر آن‌ها با دشواری مواجه خواهند شد و تا زمانی که به میانه دهه ۴۰ برسند، این یک موضوع نادر است.

در حالی که برخی از ستاره‌ها در دهه ۴۰ زندگی به‌طور طبیعی بچه‌دار می‌شوند، برخی دیگر با آی‌وی‌اف باردار می‌شوند، چه با استفاده از تخمک‌های خودشان، چه تخمک‌هایی که در سنین پایین‌تر فریز کرده‌اند، یا از طریق تخمک اهدایی، اما ما به‌ندرت درباره جزئیات آن می‌شنویم.

البته زنان باید هر زمانی که می‌خواهند بچه‌دار شوند، به شرط آنکه برای ریسک شکست یا فشار مالی آماده باشند. اما این دروغ بزرگ که سن برای مادر شدن اهمیتی ندارد، نباید نادیده گرفته شود. بچه‌دار شدن یک فیلم هالیوودی نیست، زندگی واقعی است.