پشت صحنه عملیات واحد نیروی هوایی که ماموریت نجات خلبان آمریکایی در خاک ایران را بر عهده داشت

ایده ایجاد یک نیروی اختصاصی نجات هوابرد به پایان جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد. عضویت در این نیرو یکی از سخت‌ترین مسیرها در ارتش آمریکا محسوب می‌شود

اعضای واحد نجات هوابرد نیروی هوایی آمریکا، ۵ آوریل ۲۰۲۶ــ US AIR FORCE

زمانی که نخستین گزارش‌های سرنگونی یک جنگنده آمریکایی اف‌-‌۱۵ در ایران منتشر شد، ارتش آمریکا ماموریت تقریبا غیرممکن نجات خلبان و ناوبر از پشت خطوط دشمن را به واحد نجات هوابرد نیروی هوایی آمریکا (US Air Force Pararescue)، معروف به پی‌جی (PJ) واگذار کرد.

به گزارش اورشلیم پست، پی‌جی به‌عنوان بیمه نهایی پنتاگون عمل می‌کند. این نیروهای نخبه که شعارشان «تا دیگران زنده بمانند» است، آموزش دیده‌اند تا جاهایی بروند که دیگران قادر به رفتن نیستند، و اغلب در شرایط زیر آتش سنگین و در دشوارترین محیط‌‌ها است.

مارک پولیمروپولوس، افسر ارشد پیشین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا)، گفت: «پی‌جی یکی از واحدهای نخبه و در عین حال به‌نسبت ناشناخته فرماندهی عملیات ویژه مشترک است. این‌ها بدون شک از نخبه‌ترین نیروهای آمریکا محسوب می‌شوند و برای کارهای به‌ظاهر غیرممکن آموزش دیده‌اند، که اغلب نفوذ به پشت خطوط دشمن برای بازیابی خلبانان هواپیماهای سرنگون‌شده یا نیروهای نظامی و اطلاعاتی آمریکا را شامل می‌شود.»

Read More

This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field)

ایده ایجاد نیروی اختصاصی نجات هوابرد به پایان جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد. پس از آنکه تعداد زیادی از هواپیماهای متفقین در جنگل‌های انبوه جنوب‌شرق آسیا سقوط کردند، ارتش آمریکا به این نتیجه رسید که به نیرویی تخصصی متشکل از «امدادگر-کماندو» نیاز دارد که بتواند افراد را از صخره‌ها، برف، جنگل و دریا نجات دهد.

امروزه، هر عضو این واحد یک امدادگر پزشکی دارای گواهی رسمی است که می‌تواند حین نبرد خدمات حیاتی نجات‌بخش ارائه دهد.

عضویت در پی‌جی یکی از دشوارترین مسیرهای نظامی محسوب می‌شود. دوره آموزشی این واحد نزدیک به دو سال طول می‌کشد و برنامه‌ای بسیار سخت شامل کوه‌نوردی، غواصی رزمی تا عمق ۴۰ متر، چتربازی سقوط آزاد و دریافت گواهی پیشرفته امدادگری پزشکی گذرانده می‌شود.

شاید دشوارترین بخش آموزش بقا، گریز، مقاومت و فرار (SERE) باشد که داوطلبان را برای زنده ماندن در طبیعت و تحمل فشارهای جسمی و روانی اسارت آماده می‌کند.

پولیمروپولوس توضیح داد: «میزان حذف در این دوره بسیار بالا است. افراد باید ویژگی‌های لازم را داشته باشند. فقط استقامت جسمی مطرح نیست، بلکه توانایی تصمیم‌گیری سریع و جنبه ذهنی نیز اهمیت دارد.»

عملیات کنونی در ایران نمونه‌ای از ماموریت‌های «رده یک»، یعنی عملیات در «مناطق غیرقابل دسترسی» یا تحت کنترل دشمن است، که این نیروها برای این کار طراحی شده‌اند.

جاناتان هکت، متخصص بازنشسته توانمندی‌های عملیات ویژه تفنگداران دریایی آمریکا، گفت: «ماموریت آن‌ها انجام عملیات نجات پشت خطوط دشمن، زیر آتش و در شرایط بسیار سخت و تقریبا بدون پشتیبانی است. نیروهای نجات هوابرد دقیقا برای چنین عملیات‌هایی در مناطق صعب آموزش دیده‌اند، جایی که تمام مدت تلاش برای یافتن آن [خلبان] آمریکایی، تحت فشار و تهدید مداوم‌اند.»

از زمان حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، این نیروها بیش از ۱۲ هزار ماموریت رزمی نجات در سراسر خاورمیانه انجام داده‌اند. با این حال، دامنه فعالیت آن‌ها فراتر از میدان نبرد است. این واحد همچنین مسئول نجات اضطراری فضانوردان ناسا در صورت بروز نقص فنی در فضاپیما یا فرود در آب است.

عملیات در خاک ایران با چالش‌های ویژه‌، از جمله سامانه‌های پیشرفته پدافند هوایی و خطر اسارت، همراه است.

با این حال، برای نیروهای پی‌جی هدف مشخص است؛ به گفته یکی از افراد این واحد، «تمام کارهایی که می‌کنیم، تمام آموزشی که می‌بینیم در نهایت به این ختم می‌شود که بتوانیم فردی را که به کمک ما نیاز دارد نجات دهیم».